บทที่ 85 ไม่ทุบหุ้น กับแก๊งเวินโจว

"เขาจะลาออกเหรอคะ?"

ซูหว่านอวี้มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความสงสัย เห็นลัวจวิ้นเฉิงกำลังเก็บของบนโต๊ะทำงานเงียบๆ

"ค่ายทหารเป็นเหล็กไหล ทหารเกณฑ์เป็นสายน้ำ มีคนมาก็ต้องมีคนไป เป็นเรื่องปกติครับ"

ลู่เหลียงไม่อยากพูดอะไรมาก เขาหยิบบัตรบันทึกเวลาเรียนของซูหว่านอวี้ขึ้นมาดู เขาจองเรียนกับเธอไป 2 รอบ รวม 70 คาบ ตอนนี้ก็ใกล้จะหมดแล้ว

"สอบ ป.โท ปกติเขาจะสอบกันปลายปีไม่ใช่เหรอครับ นี่เพิ่งจะเดือน... อีกตั้งสามสี่เดือน จะเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอ?" เขาถาม

"ที่คุณพูดนั่นมันวันสอบข้อเขียนค่ะ แต่วันที่ 22 เดือนหน้าก็ต้องเริ่มสมัครสอบแล้วนะคะ"

"งั้นก็ยังมีเวลาอีกตั้งเดือนกว่า แล้วคุณจะทำอะไรในช่วงเวลาว่างนี้ล่ะครับ?"

"พ่อบอกให้กลับไปอยู่บ้านสักพักน่ะค่ะ กะว่าพอเลยช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ไปแล้วค่อยกลับมาสมัครสอบ"

"จะกลับเมื่อไหร่ครับ?" ลู่เหลียงประหลาดใจ

"มะรืนนี้ค่ะ"

ซูหว่านอวี้ทำปากยื่นนิดๆ แสดงความไม่พอใจ "คุณไม่คิดจะรั้งฉันไว้หน่อยเหรอคะ?"

ลู่เหลียงยิ้มพลางถามกลับ "นี่ผมมีสิทธิ์แย่งลูกสาวมาจากพ่อตาแล้วเหรอครับเนี่ย?"

"พ่อฉันไม่ใช่พ่อตาคุณซะหน่อย ชิ~"

ซูหว่านอวี้เชิดหน้าขึ้น ความขุ่นเคืองในใจปลิวหายวับไปกับตา

สิ่งที่ลูกผู้หญิงใฝ่ฝันมากที่สุด ก็คือการได้จูงมือคนที่รักเข้าสู่ประตูวิวาห์

การที่ลู่เหลียงพูดแบบนี้ ก็แสดงว่าเขาคิดเรื่องนี้ไว้เหมือนกัน แล้วจะให้เธอไม่ดีใจได้ยังไงล่ะ

ลู่เหลียงถาม "จะสอบเข้า ป.โท ที่ไหนล่ะครับ?"

"คราวที่แล้วก็บอกไปแล้วไงคะ ว่าการค้าระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยถงจี้"

"จะไหวเหรอครับเนี่ย?"

"ฉันเก่งนะ เก่งมากด้วย"

สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว 70 คาบเรียนจบลงแล้ว

งานสอนพิเศษของซูหว่านอวี้จบลงตรงนี้ เธอโบกมืออย่างใจป้ำ "เย็นนี้ไปกินอะไรดีคะ คุณเลือกร้านเลย ฉันเลี้ยงเอง"

คาบละ 400 หยวน หักค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์มแล้ว เธอยังรับเงินเหนาะๆ สองหมื่นหกพันกว่าหยวน งานนี้ขอทำตัวเป็นเจ๊ใหญ่สายเปย์สักวันเถอะ

ลู่เหลียงยิ้มกรุ้มกริ่ม "แน่ใจนะ? ผมให้โอกาสเรียบเรียงคำพูดใหม่อีกรอบนะ"

ซูหว่านอวี้เริ่มนึกถึงหม้อไฟชาบูที่เพิ่งไปกินมาเมื่อคราวก่อน บิลค่าอาหารมื้อนั้นมื้อเดียว ก็เท่ากับค่าครองชีพของเธอตั้งหลายเดือน

จู่ๆ ก็รู้สึกกดดันขึ้นมาทันที แต่พูดออกไปแล้วก็ต้องรักษาหน้า ยืดคอพูดว่า "แน่ใจค่ะ กินอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

ลู่เหลียงขับรถพามาร้านโจ๊กหม้อดินเจ้าประจำ

ถึงแม้ค่าเสียหายจะตกคนละสองร้อยกว่าหยวน แต่ก็ถือว่าถูกกว่าร้านหรูๆ อย่างหยางฟาง หรือหลินเจียงเก๋อตั้งเยอะ

ซูหว่านอวี้เอามือทาบอก ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยกมือพนมขึ้นเหนือหัว ท่าทางศรัทธาเต็มเปี่ยม "ขอบพระคุณเถ้าแก่ลู่ ที่เมตตาไว้ชีวิตกระเป๋าสตางค์ของผู้น้อยด้วยเจ้าค่ะ"

ลู่เหลียงกลั้นขำไม่ไหว เอื้อมมือไปขยี้ผมเธอ "เมื่อก่อนเห็นทำตัวเย็นชาจะตาย แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นคนตลกแบบนี้ไปได้เนี่ย?"

"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ สถานการณ์เปลี่ยน คนก็ต้องเปลี่ยน ออกมาใช้ชีวิตในสังคม ก็ต้องมีหลายหน้าไว้สับเปลี่ยนบ้างสิคะ"

ซูหว่านอวี้ทำหน้าภาคภูมิใจ ไม่สะทกสะท้าน ที่เย็นชาก็เพราะยังไม่สนิทกัน แต่พอสนิทกันแล้วก็เป็นอีกเรื่องนึงสิ

"ไปกันเถอะค่ะ ทุ่มนึงแล้ว หิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย" เธอคว้ามือลู่เหลียงแล้วก้าวฉับๆ เดินเข้าร้านไป

ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก ขอสวมบทเป็นคนที่ถูกชักนำดูบ้าง ก็สนุกดีเหมือนกัน

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เหลียงนั่งฟังเทปสอนภาษาอังกฤษที่ซูหว่านอวี้อัดมาให้เป็นพิเศษอยู่ที่บริษัท

ตามที่เธอบอก แค่สอบผ่านระดับ 4 (CET-4) ก็ไม่จำเป็นต้องจ้างติวเตอร์แล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องขยันและท่องศัพท์ให้เยอะๆ

เพราะเป้าหมายของลู่เหลียงไม่ใช่แค่เพื่อใช้ในชีวิตประจำวัน แต่เขาต้องการอ่านบทความการเงินเฉพาะทางให้เข้าใจด้วย

ทางลัดสำหรับเรื่องนี้ไม่มีหรอก นอกจากจะท่องจำให้ขึ้นใจ การจ้างติวเตอร์มาสอนก็เสียเงินเปล่าๆ

ซูหว่านอวี้พูดอย่างมีเหตุผล แถมย้ำตั้งหลายรอบว่า การจ้างติวเตอร์มันเปลืองเงิน

ลู่เหลียงนึกถึงความเป็นไปได้อยู่อย่างเดียว "หึงชัวร์"

เด็กสายศิลป์มักจะมีผู้หญิงเยอะ ยิ่งเอกภาษายิ่งไม่ต้องพูดถึง ปริมาณเยอะคุณภาพก็ต้องเยอะตาม อย่างเช่น ซูหว่านอวี้ เป็นต้น

ตอนนั้นซูหว่านอวี้เหมือนโดนเหยียบหาง โพล่งออกมาตรงๆ เลยว่า "ใช่ค่ะ หึง ห้ามจ้างติวเตอร์คนอื่นเด็ดขาด ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามฉันนี่"

ลู่เหลียงก็เลยได้แต่ยิ้มรับปากไปตามระเบียบ

ใกล้จะเก้าโมงเช้า เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มีข้อความส่งมาจากเบอร์แปลก

[25 สัปดาห์นี้ไม่ทุบหุ้น]

000025 คือรหัสหุ้นของเท่อลี่เอ

ลู่เหลียงยิ้ม แล้วกดลบข้อความนั้นทิ้ง

ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ทั้งสองฝ่ายก็บรรลุข้อตกลงกันอย่างลับๆ ว่าจะดันหุ้นตัวนี้ให้พุ่งทะยาน

ก็แหม อุตส่าห์ครองแชมป์หุ้นฮอตฮิตมาตั้งหลายวัน จะปล่อยให้กระแสมันเงียบหายไปเฉยๆ ก็น่าเสียดายแย่

เมื่อวานตอนเปิดตลาด ลู่เหลียงลงทุนไป 7 ล้านหยวน แล้วก็ไม่ขยับเขยื้อนอะไรอีกเลย ทำให้พวกเขาเข้าใจเจตนาของลู่เหลียงได้ทันที

การไม่ทุบหุ้นในสัปดาห์นี้คือจุดยืนของพวกเขา แต่สัปดาห์หน้าก็คงต้องวัดฝีมือกันเอาเองแล้ว

ต่างฝ่ายต่างรู้กัน หุ้นเท่อลี่เอจึงกลายเป็นดาวรุ่งที่เจิดจรัสที่สุดท่ามกลางวิกฤตตลาดหุ้น

กระแสจะมาทางดีหรือทางร้ายก็ช่าง ขอแค่ให้คนพูดถึงก็พอ ซึ่งเท่อลี่เอก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าคำพูดนี้เป็นจริง

ถึงไม่มีขาใหญ่ หรือสถาบันการเงินเข้ามาปั่น แต่รายย่อยก็พากันแห่เข้ามาซื้อ จนปิดตลาดด้วยราคา 25.85 หยวน บวกไปถึง 7.25%

"ถ้าช่วงสองสามวันนี้มีสถาบันไหนกระโดดเข้ามาแจม อาจจะได้เห็นหุ้นวิ่งฉิวอีกระลอก" ลู่เหลียงพึมพำกับตัวเอง

แต่เขาก็ตัดสินใจแล้วว่า สัปดาห์หน้าจะเริ่มเทขาย ส่งไม้ต่อให้คนอื่นรับช่วงไป

ถ้ามีโอกาสดีๆ ก็ค่อยช้อนกลับมาใหม่ แต่ถ้าไม่มี ก็ถือโอกาสเริ่มเตรียมตัวตั้งกองทุนส่วนบุคคลได้แล้ว

วันรุ่งขึ้น ลู่เหลียงขับรถไปส่งซูหว่านอวี้ที่สถานีรถไฟความเร็วสูง เธอจะกลับไปบ้านเกิดที่มณฑลฝูเจี้ยนทางตอนใต้

"บ๊ายบาย โทรหาฉันบ่อยๆ ด้วยนะคะ~"

ซูหว่านอวี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันกลัวว่าถ้าโทรไปหาคุณแล้วจะไปกวนเวลาทำงานน่ะค่ะ แต่ถ้าคุณโทรมาหาฉัน ฉันว่างรับสายตลอดเวลาเลยนะคะ"

พูดจบ เธอก็เขย่งเท้าขึ้นมาจุ๊บที่ริมฝีปากของลู่เหลียงแบบไม่ให้ตั้งตัว แล้วก็รีบก้มหน้าลากกระเป๋าเดินทางวิ่งหนีไปทันที

ลู่เหลียงแตะที่ริมฝีปากตัวเอง "เร็วไปหน่อย ยังไม่ทันรู้สึกอะไรเลย"

ซูหว่านอวี้เหมือนจะได้ยินที่เขาพูด ก็เลยยิ่งสับเท้าวิ่งเร็วขึ้นไปอีก ลู่เหลียงหัวเราะร่วนพลางโบกมือลา "บ๊ายบาย~"

เขายิ้มกว้าง รอยยิ้มเต็มไปด้วยความสุขล้นทะลัก

ลู่เหลียงขับรถกลับมาที่บริษัท เรียกเวิ่นเชาเข้ามาสั่งงาน ให้คอยจับตาดูราคาหุ้นรายตัว แล้วสรุปรายงานส่งให้เขาในวันศุกร์

ถึงเวลาที่เขาต้องปั้นมือขวาขึ้นมาช่วยงานแล้ว ตลาดหุ้น A-share ยังพอรับไหว เวลาทำงานยังปกติอยู่

แต่ถ้าขยับไปเล่นตลาดหุ้นอเมริกา หรือตลาดฟิวเจอร์สระดับโลกล่ะก็ ขืนต้องมานั่งทำงานหามรุ่งหามค่ำทุกวัน ร่างกายคงรับไม่ไหวแน่ๆ

เวิ่นเชาตื่นเต้นจนเนื้อเต้น รีบพยักหน้ารับคำรัวๆ

เตรียมข้อมูลก่อนเริ่มงาน และสรุปงานหลังเลิกงานทุกวัน

พอถึงวันศุกร์ เวิ่นเชาที่มีรอยคล้ำใต้ตาก็ยื่นรายงานการสังเกตการณ์ให้ "คุณลู่ครับ เมื่อเช้าวันพฤหัสบดี ตอน 10:10 น. หุ้นรายตัวมีการเคลื่อนไหวผิดปกติ มีการเข้าซื้อด้วยเงินทุนกว่า 4 ล้านหยวน และห่างกันเพียง 16 นาที ก็มีการเข้าซื้อด้วยวิธีเดียวกันอีก 5 ล้านหยวนครับ"

"ส่วนเมื่อเช้าวันศุกร์ ตอน 9:35 น. กลุ่มทุนเดิมก็เข้าซื้ออีก 12 ล้านหยวน จนดันราคาหุ้นขึ้นไปแตะเพดานลิมิตอัปได้ชั่วขณะครับ"

"หลังจากนั้น น่าจะมีการทยอยเก็บของเข้าพอร์ตเพิ่ม แต่เพราะจำนวนเงินน้อยเกินไปเลยสังเกตยาก อาจจะไปโผล่ในกระดานหลงหู่ปั่งวันนี้ก็ได้ครับ"

ราวกับจะตอกย้ำข้อสันนิษฐานของเวิ่นเชา ตอนห้าโมงเย็น ตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ก็ประกาศรายชื่อบนกระดานหลงหู่ปั่ง หุ้นเท่อลี่เอกลับมาผงาดบนกระดานอีกครั้งหลังจากหายหน้าไปหลายวัน โดยมีสถาบันการเงินสามแห่งกวาดหุ้นไปรวมกันถึง 48.5 ล้านหยวน

"ไปสืบดูซิว่าสามเจ้านี้เป็นใครมาจากไหน"

เวิ่นเชาพยักหน้ารับคำ ผ่านไปสักพักก็มารายงาน "คุณลู่ครับ เจ้าแรก ถนนอี๋ซิง หมายเลข 22 เป็นพอร์ตของหลินฉีเสียนครับ ส่วนเจ้าที่สอง ถนนฟู่ไห่ หมายเลข 2 เป็นพอร์ตของหม่าหย่งเวย และเจ้าที่สาม ถนนเซี่ยงหยาง หมายเลข 122 เป็นพอร์ตของสวีเหวินหลงครับ ทั้งสามเจ้าเป็นนักลงทุนอิสระ (รายใหญ่) ระดับแนวหน้าที่เคลื่อนไหวอยู่ในตลาดมานานแล้วครับ"

พอลู่เหลียงได้ยินชื่อทั้งสามคนนี้ เขาก็พูดขึ้นมาว่า "แก๊งเวินโจวสินะ"

ในตลาดหุ้น A-share มีนักลงทุนรายใหญ่ระดับท็อปอยู่หลายกลุ่ม แต่แก๊งเวินโจวถือว่าโดดเด่นและมีสีสันที่สุด พวกเขามีชื่อเสียงในเรื่องการลงทุนที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาด

กลยุทธ์ของพวกเขาคือ การปั่นราคาหุ้นให้พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วก็เทขายทิ้งอย่างรวดเร็วเพื่อทำกำไร ซึ่งมักจะทำให้ราคาหุ้นผันผวนอย่างรุนแรง

นักลงทุนรายย่อยในตลาดทั้งรักทั้งชังพวกเขา รักเพราะถ้าหนีทัน ก็จะได้กำไรก้อนโต ชังเพราะถ้าหนีไม่ทัน ก็ต้องตกเป็นเหยื่อโดนเชือดนิ่มๆ

ลู่เหลียงหันไปถามเวิ่นเชา "คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้บ้าง?"

เวิ่นเชาชะงัก ไม่คิดว่าลู่เหลียงจะถามความเห็นเขา พยายามข่มความตื่นเต้นไว้ แล้วใช้ความคิดอยู่นาน "พวกเขาคงอยากจะเข้ามารับช่วงต่อเพื่อปั่นกระแสน่ะครับ ไม่อย่างนั้นคงไม่เปิดตัวแรงขนาดนี้"

"ต้นทุนของพวกเขาน่าจะอยู่ที่ราวๆ 32 หยวน ถ้ากระแสของหุ้นตัวนี้ไม่แรงพอ เงิน 40 กว่าล้านที่ลงทุนไปคงต้องติดดอยอยู่แน่ๆ"

"เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น สัปดาห์หน้าทิศทางของหุ้นน่าจะค่อยๆ ปรับตัวสูงขึ้นอย่างมั่นคงครับ"

"หรือไม่ก็อาจจะเป็นไปได้อีกทางนึง"

ลู่เหลียงถามยิ้มๆ "ทางไหนล่ะ?"

"เงิน 40 กว่าล้านนั่น อาจจะเป็นแค่เงินเบิกทางครับ พวกเขาต้องการจะมารับช่วงหุ้นต่อจากใครบางคน เพื่อจะได้กลายเป็นเจ้ามือคนใหม่ของหุ้นตัวนี้"

เวิ่นเชาพูดพลางชำเลืองมองลู่เหลียง

ถึงแม้ 'ถนนผู่หนาน หมายเลข 88' จะหายเงียบไปแล้ว แต่ในตลาดยังลือกันให้แซ่ดว่า ลู่เหลียงยังมีหุ้นตุนไว้อีกเพียบ

แถมราคาที่พุ่งขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ ก็เป็นฝีมือเขาทั้งนั้น

(จบตอน)