บทที่ 84 วิจัยตลาดกับ 'งานวัดออนไลน์'

เทเงินลงไป 7 ล้านหยวนแล้ว ลู่เหลียงก็หยุดนิ่ง ปล่อยให้กลไกตลาดทำงานของมันต่อไปโดยไม่เข้าไปแทรกแซงอีก

ถึงแม้เขาจะยังมีฐานหุ้นเหลืออยู่ และผู้ถือหุ้นรายใหญ่ก็สามารถตรวจสอบรายชื่อผู้ถือหุ้นรายย่อยได้ แต่นั่นก็ไม่ใช่ตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องรอจนกว่าตลาดจะปิดทำการของวันนี้เสียก่อน

ลู่เหลียงแสดงท่าทีชัดเจนแล้วว่าพร้อมจะเป็นเจ้ามือ ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้ามือตัวจริงจะยอมออกโรงหรือเปล่า ถ้าคิดจะให้เขาเป็นคนลากราคา แล้วตัวเองคอยแอบกินรวบอยู่ข้างหลังล่ะก็ ฝันไปเถอะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก

อีกอย่าง เงินลงทุนแค่ไม่ถึง 7 ล้านหยวน ไม่มีทางไปติดอันดับบนกระดานหลงหู่ปั่งได้แน่ๆ ใครจะเอาชื่อเขาไปปั่นกระแสก็คงทำไม่ได้

ตอนนั้นเอง ถังไฉ่เตี๋ยก็เคาะประตูเดินเข้ามา พร้อมกับแผนธุรกิจการเพิ่มทุน 20 ล้านหยวนของแพนด้าเอนเตอร์เทนเมนต์

หวังเสี่ยวชงถือหุ้น 85% ลงทุน 17 ล้านหยวน ส่วนลู่เหลียงถือหุ้น 15% ลงทุน 3 ล้านหยวน

ถังไฉ่เตี๋ยเอ่ยเตือน "คุณลู่คะ คุณหวังมีแผนจะโอนหุ้น 40% ของเขาให้กับโพรมีธีอุสแคปิตอลในปักกิ่ง หลังจากเพิ่มทุนรอบนี้นะคะ"

"โพรมีธีอุสแคปิตอลก็เป็นบริษัทของเขานั่นแหละ ทำไปเพื่อเตรียมตัวสำหรับการระดมทุนรอบ Series A น่ะ"

เรื่องนี้ลู่เหลียงรู้ล่วงหน้าแล้ว เพราะหลังจากการระดมทุน บริษัทจะไม่ได้เป็นของบุคคลใดบุคคลหนึ่งอีกต่อไป ลูกพี่หวังก็แค่เตรียมหาทางขายหุ้นทำกำไรก้อนโตในอนาคตก็เท่านั้น

ก็ไม่ได้หมายความว่าพอเตรียมจะระดมทุนปุ๊บก็คิดจะชิ่งปั๊บหรอกนะ เพราะเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติในวงการธุรกิจ เหมือนกับสำนวนที่ว่า 'อย่าใส่ไข่ทั้งหมดลงในตะกร้าใบเดียว'

ในเมื่อลงทุนลงแรงไปตั้งเยอะ ถ้าได้ราคาที่เหมาะสม ก็ต้องอยากถอนทุนคืนเป็นธรรมดา

ถ้าทำตัวบ้าบิ่น ลุยถั่วไปเรื่อยโดยไม่เหลือทางหนีทีไล่ แบบนั้นก็มีแต่จะเจ๊งไม่เป็นท่า ต่อให้มีเงินเท่าไหร่ก็หมด

"ตอนบ่ายโอนเงินให้เขาได้เลยนะ"

ลู่เหลียงเซ็นอนุมัติบนใบโอนเงิน เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้บริษัทมีพนักงานเพิ่มขึ้นเป็น 19 คนแล้ว พื้นที่ออฟฟิศเริ่มดูคับแคบ

แม้แต่โต๊ะทำงานของถังไฉ่เตี๋ย ก็ใหญ่กว่าโต๊ะพนักงานทั่วไปแค่นิดเดียว แถมไม่มีฉากกั้นอะไรเลย ความเป็นส่วนตัวแทบเป็นศูนย์

ลู่เหลียงถามขึ้น "ตึกนิวอินเตอร์เนชันแนลจะตกแต่งเสร็จเมื่อไหร่ครับ?"

"ทางผู้รับเหมาบอกว่าจะเสร็จวันที่ 20 สิงหาคมค่ะ ถึงจะใช้วัสดุเกรดพรีเมียม แต่ก็ต้องทิ้งไว้ให้กลิ่นสีกลิ่นกาวระเหยออกสัก 10 วัน แล้วยังต้องสั่งซื้อเฟอร์นิเจอร์กับอุปกรณ์สำนักงานอีก น่าจะย้ายเข้าได้ช่วงต้นเดือนหน้าค่ะ"

ถังไฉ่เตี๋ยหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "คุณหยาง ผู้จัดการตึก ให้เวลาเราตกแต่งฟรีโดยไม่คิดค่าเช่าถึง 45 วันเลยนะคะ"

ตึกนิวอินเตอร์เนชันแนลถูกสร้างขึ้นให้เป็นตึกสำนักงานเกรดเอตั้งแต่แรก ปกติจะให้เวลาตกแต่งฟรีแค่ 15 วันเท่านั้น

ซึ่ง 15 วันนี้ ปกติก็ใช้ทำฉากกั้นห้องและจัดสรรพื้นที่ทำงานได้พอดี แต่หยางเหว่ยเฟิงกลับใจป้ำให้เวลาถึงเดือนครึ่งเลยทีเดียว

"คราวหน้าถ้าเจอคุณหยาง ฝากขอบคุณเขาแทนผมด้วยนะ บอกว่าช่วงนี้ผมยุ่งมาก ปลีกตัวไม่ได้ ไว้พอย้ายเข้าไปแล้ว จะไปขอบคุณด้วยตัวเองอีกที"

ถังไฉ่เตี๋ยเพิ่งเดินพ้นประตูไป เฉินจินฉุนก็หอบแฟ้มเอกสาร 4 แฟ้มเข้ามา "คุณลู่คะ นี่รายงานของลัวจวิ้นเฉิง 2 ฉบับ ส่วนนี่ของเวิ่นเชา 2 ฉบับค่ะ"

คนนึงจบเป่ยต้า อีกคนจบฟู่ตั้น พูดแบบไม่อวยเลยนะ เมื่อห้าหกปีก่อน ทั้งสองคนนี้ก็คือเด็กหัวกะทิที่สอบติดมหาวิทยาลัยได้คะแนนสูงสุดของเมืองนั้นๆ แหละ

ด้วยความทะนงตัวของเด็กหัวกะทิ พวกเขาไม่มีทางคิดว่ารายงานวิจัยตลาดของตัวเองจะด้อยกว่าอีกฝ่ายหรอก

หลังจากปรึกษากันแล้ว ทั้งคู่เลยตกลงใจส่งรายงานพร้อมกัน ให้เจ้านายเปรียบเทียบกันไปเลยว่าของใครเจ๋งกว่า

"เรื่องแบบนี้ก็ต้องให้มืออาชีพจัดการแหละเนอะ"

ลู่เหลียงหยิบรายงานขึ้นมาอ่านฉบับหนึ่ง รู้สึกสบายตาขึ้นมาทันที หน้าแรกจัดเรียงเป็นระเบียบ อ่านง่ายสบายตา ไม่เหมือนรายงานของเฉินจินฉุน ที่ต้องอ่านไปเดาไป

เฉินจินฉุนเงียบกริบ แอบกัดฟันกรอด ได้แต่ฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความเขินอาย "แฮะๆๆ~"

รายงานแต่ละฉบับมีความยาวกว่าหมื่นคำ ลู่เหลียงนั่งอ่านตั้งแต่เช้ายันบ่าย

จากการวิเคราะห์ของทั้งสองคน ลู่เหลียงก็เริ่มมองเห็นภาพรวมของธุรกิจจักรยานแบ่งปัน (Bike Sharing) และธุรกิจแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์ได้อย่างชัดเจน

ตั้งแต่ ofo ก่อตั้งขึ้นในเดือนธันวาคมปีที่แล้ว จนถึงตอนนี้เป็นเวลาเก้าเดือนกว่า มีบริษัทที่ทำธุรกิจนี้ผุดขึ้นมาถึง 22 แห่งทั่วประเทศ โดย Top 5 ได้แก่ Mobike, ofo, YouBike, Bluegogo และ Hellobike

มีจำนวนจักรยานในระบบรวมกันประมาณ 58,000 คัน ซึ่งแค่ 3 บริษัทแรกก็กินส่วนแบ่งไปกว่า 68% แล้ว

โดยเฉลี่ยจักรยานหนึ่งคันจะถูกใช้งานวันละ 4-8 ครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็นช่วงเวลาเร่งด่วนเช้า-เย็น

หน้าสถานีรถไฟใต้ดินหลายแห่งในเซี่ยงไฮ้ พอถึงชั่วโมงเร่งด่วน จักรยานก็แทบจะขาดแคลน ไม่พอกับความต้องการ

ตลาดยังมีความต้องการสูง จำเป็นต้องเพิ่มจำนวนจักรยานอย่างต่อเนื่อง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็จะส่งผลกระทบต่อความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมืองและกฎจราจรด้วย

ธุรกิจจักรยานแชร์ริ่งเป็นเพียงแค่ช่องทางดึงดูดผู้ใช้งาน ไม่สามารถอยู่รอดได้ด้วยตัวเอง ท้ายที่สุดก็หนีไม่พ้นโดนบริษัทใหญ่ฮุบกิจการอยู่ดี

ไม่ว่าจะขายให้ค่าย Tencent ขายให้ค่าย Alibaba หรือขายให้บริษัทยักษ์ใหญ่เจ้าอื่น เพื่อนำไปต่อยอดและสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับผลิตภัณฑ์ของพวกเขา

ถ้าจักรยานแชร์ริ่งคือสมรภูมิใหม่ ธุรกิจวิดีโอออนไลน์ก็คือสมรภูมิที่สู้รบกันมาตั้งแต่ยุคแรกเริ่มของอินเทอร์เน็ต

ไม่ว่าจะเป็นวิดีโอขนาดยาว วิดีโอสั้น ไลฟ์สตรีมมิ่ง หรือแพลตฟอร์มดูหนัง บริษัทยักษ์ใหญ่ในวงการอินเทอร์เน็ตต่างก็ฟาดฟันกันมานับสิบปี แต่ก็ยังหาผู้ชนะที่แท้จริงไม่ได้สักที

แอปพลิเคชันวิดีโอสั้นชื่อ 'Kuaishou' ปรากฏสู่สายตาลู่เหลียง ตามมาติดๆ ด้วย 'ByteDance' บริษัทแม่ของ Toutiao

ลู่เหลียงโหลด Kuaishou มาลองเล่นดู พอไถดูได้ไม่กี่คลิป เขาก็ทำหน้าเหวอเหมือนเห็นผี

สิ่งที่เขาเห็นคือ 'งานวัดออนไลน์' สไตล์บ้านๆ

เอะอะก็เรียกลูกพี่, ไอ้น้องจ๋า สำเนียงการพูดก็เหน่อซะไม่มี สไตล์วิดีโอก็ดิบเถื่อน เสื้อกันหนาวลายดอกสีแดงเขียวแบบพื้นบ้านจ๋าๆ ราวกับไม่สนใจกลุ่มผู้ชมทางตอนใต้เลยแม้แต่น้อย

"นี่ก็ถือเป็นการแชร์ไลฟ์สไตล์เหมือนกันนะ แต่เป็นไลฟ์สไตล์ของคนต่างจังหวัดในแถบเหนือ"

ลู่เหลียงครุ่นคิดพลางเปิดดูข้อมูลของ Kuaishou ปีที่แล้วบริษัทมีมูลค่า 850 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยมี Sequoia Capital เป็นแกนนำในการลงทุนรอบ Series B

จนถึงเดือนมิถุนายนปีนี้ ยอดผู้ใช้ลงทะเบียนของ Kuaishou ทะลุ 200 ล้านบัญชีไปแล้ว งานนี้เขาคงหมดสิทธิ์เข้าไปขอเอี่ยวด้วยแน่ๆ

เผลอแป๊บเดียว ก็บ่ายสามโมงตรง ตลาด A-share ปิดการซื้อขายของวันนี้แล้ว

ราคาหุ้นของรายตัวอยู่ที่ 24.08 หยวน

ลดลง -0.22% ถือว่าวันนี้ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

พรุ่งนี้เปิดตลาด

ก็น่าจะรู้แล้วว่าทิศทางของตลาดจะเป็นยังไง

ลู่เหลียงโทรหาเฉินจินฉุน ให้ไปเรียกลัวจวิ้นเฉิงกับเวิ่นเชาเข้ามาพบ

หลังจากอ่านรายงานทั้ง 4 ฉบับ เขาก็มีคำตอบในใจแล้วว่าใครจะได้เป็นเลขาฯ ของเขา

ทั้งสองคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางประหม่า แววตาเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก รอคอยคำพิพากษา

"เวิ่นเชา พรุ่งนี้ย้ายไปนั่งโต๊ะข้างๆ ผู้ช่วยเฉินนะ"

ข้างๆ โต๊ะทำงานของเฉินจินฉุนมีโต๊ะว่างอยู่หนึ่งตัว ซึ่งลู่เหลียงเตรียมไว้สำหรับเลขาฯ ของเขา

บนโต๊ะทำงานของเขามีโทรศัพท์สองเครื่อง เครื่องหนึ่งไว้โทรหาเฉินจินฉุน อีกเครื่องไว้โทรหาเลขาฯ

ก่อนหน้านี้เฉินจินฉุนต้องรับสายทั้งสองเครื่อง แต่ตอนนี้โทรศัพท์อีกเครื่องได้เจอเจ้าของแล้ว

"ขอบคุณครับคุณลู่ ผมจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดครับ" เวิ่นเชากลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ โค้งคำนับอย่างนอบน้อม

"อืม ออกไปได้แล้ว"

ลู่เหลียงมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นซูหว่านอวี้มาถึงแล้ว ได้เวลาเริ่มเรียนภาษาอังกฤษของวันนี้ซะที

"ครับ คุณลู่"

เวิ่นเชาเดินออกจากห้องทำงานไป แต่ลัวจวิ้นเฉิงกลับยืนนิ่งไม่ขยับ เขามองลู่เหลียงด้วยสายตาไม่ยอมรับ "คุณลู่ครับ ทำไมล่ะครับ? ผมแพ้ตรงไหน?"

สิบกว่าวันที่ผ่านมา เขาแทบจะวิ่งรอกไปทั่วเซี่ยงไฮ้

ถึงขนาดไปนั่งเฝ้าหน้าสถานีรถไฟใต้ดินตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจนฟ้ามืด แล้วก็นั่งยาวไปจนดึกดื่น เพื่อจดสถิติการใช้งานจักรยานต่อวัน

ช่วงนั้นเขาแทบไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มเลยสักคืน ถ้าไม่ออกไปวิจัยตลาด ก็กำลังเดินทางไปวิจัยตลาด

เขามั่นใจว่าเวิ่นเชาไม่มีทางทำได้ดีเท่าเขาแน่ๆ แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมตัวเองถึงแพ้

"คุณลู่ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

เวิ่นเชาขมวดคิ้วแน่น อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เลือกที่จะเงียบ

เมื่อกี้เขาก็สงสัยเหมือนกันว่าตัวเองชนะได้ยังไง แต่ตอนนี้คงไม่ต้องเดาแล้ว

การที่ลู่เหลียงจะเลือกใคร มันก็สิทธิของเขา ต่อให้จิ้มสุ่มโดนใคร พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปตั้งคำถาม

ด้วยความพิเศษของตำแหน่งเลขาฯ หน้าที่หลักคือการสนองนโยบายของลู่เหลียง ไม่จำเป็นต้องมีความคิดอะไรของตัวเองให้วุ่นวาย

"อืม ไปเถอะ"

ลู่เหลียงพยักหน้ารับเบาๆ แล้วหันไปหาลัวจวิ้นเฉิง "เสี่ยวลัว ถ้าคุณเดินออกไปตอนนี้ ผมจะถือซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้าไม่พอใจการตัดสินใจของผม ตอนนี้คุณไปเบิกเงินเดือนช่วงทดลองงานที่ฝ่ายบัญชีได้เลย"

"เงินเดือนผมไม่เอา แต่ผมอยากรู้เหตุผลครับ"

ลัวจวิ้นเฉิงตัดสินใจแน่วแน่ ถ้าไม่ได้เป็นเลขาฯ ของลู่เหลียง เขาก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่บริษัทนี้อีกต่อไป

ลู่เหลียงหลุดขำ แล้วพูดตรงๆ ว่า "รายงานวิจัยตลาดของคุณน่ะละเอียดมาก แต่มันขาดความน่าเชื่อถือ เพราะคุณใส่ความเห็นส่วนตัวลงไปเยอะเกินไป"

Kuaishou, Toutiao, ByteDance ล้วนเป็นผลการวิจัยตลาดของลัวจวิ้นเฉิงทั้งนั้น แถมยังเป็นคนที่ทำให้ลู่เหลียงรู้จักบริษัทเหล่านี้ด้วย

ลัวจวิ้นเฉิงเป็นคนมีฝีมือ แต่ไม่เหมาะจะเป็นเลขาฯ

ตอนแรกลู่เหลียงกะจะรอดูผลงานไปก่อน ถ้ามีโอกาสค่อยมอบหมายงานสำคัญให้ แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว เขาจึงไม่รังเกียจที่จะไขข้อข้องใจให้

"ขอบคุณครับ คุณลู่"

ลัวจวิ้นเฉิงยิ้มเจื่อนๆ เห็นได้ชัดว่าเขารู้ตัวดีว่าตัวเองใส่ทัศนคติส่วนตัวลงไปในรายงานมากแค่ไหน

ที่จริงเขาแค่อยากจะโชว์วิสัยทัศน์ที่เฉียบแหลมเกี่ยวกับอุตสาหกรรมนี้ให้เจ้านายเห็น แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นดาบสองคม

จู่ๆ ลู่เหลียงก็เรียกเขาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไปรับเงินเดือนที่ฝ่ายบัญชีซะ โตๆ กันแล้วทำงานก็อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ ค่าตอบแทนมันคือการให้เกียรติผลงานที่คุณทำมา"

ลัวจวิ้นเฉิงนิ่งเงียบ โค้งคำนับลึกๆ ในใจเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมานิดๆ ลึกๆ แล้วเขารู้สึกเหมือนได้สูญเสียอะไรบางอย่างไป

"เรียกคุณซูเข้ามาหน่อยนะ" ลู่เหลียงตัดบท

(จบตอน)