บทที่ 116 สิ่งมีชีวิตสุดแกร่งที่ฆ่าไม่ตาย

รุ่งเช้า แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องเข้ามาที่หัวเตียง ทอดเงาเป็นประกายอบอุ่นบนผืนผ้าห่ม ให้ความรู้สึกสงบและผ่อนคลาย

ลู่เหลียงขยี้ตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก็พบว่าซูหว่านอวี้ในสภาพเปลือยเปล่านอนขดตัวอยู่ในผ้าห่ม กำลังเงยหน้าส่งสายตากลมโตแป๋วแหววมาให้

"อรุณสวัสดิ์ค่า~" ซูหว่านอวี้ส่งยิ้มหวาน โบกมือน้อยๆ ทักทาย

ลู่เหลียงยิ้มตอบ พลิกตัวตะแคงข้าง สอดแขนโอบกอดเอวบางคอดกิ่ว "ตื่นนานแล้วเหรอ?"

"ยังหรอก ตื่นก่อนคุณแค่นิดเดียวเอง"