บทที่ 147 การจัดสรรโควตาร่วมลงทุน

"ประธานหลิน คุณยืนอยู่ข้างเสี่ยวชง แวบแรกผมยังนึกว่าเป็นพี่สาวเขาซะอีก"

ลู่เหลียงยิ้มกว้าง เมื่อก่อนเขาเป็นเซลส์ขายบ้าน ต้องคอยรับมือกับพวกแม่บ้านวัยกลางคนบ่อยๆ เลยรู้ใจพวกเธอเป็นอย่างดี

แถมตอนนี้ก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขาคือเจ้าของเทียนซิงแคปปิตอล คำพูดที่เปล่งออกมาจึงมีน้ำหนักมากกว่าแต่ก่อนลิบลับ

ต่อให้เป็นแค่คำชมธรรมดาๆ แต่การหลุดออกจากปากเซลส์ขายบ้าน กับหลุดออกจากปากบอสใหญ่ในวงการเงินทุน ความรู้สึกของคนฟังมันต่างกันราวฟ้ากับเหว

หลินถิงยิ้มจนหุบปากไม่ลง โบกมือพัลวัน "ประธานลู่ก็พูดเกินไปค่ะ แต่พูดก็พูดเถอะ เสี่ยวชงเด็กคนนี้หน้าตาแซงอายุไปหน่อยจริงๆ"