บทที่ 51 ประสบการณ์

ลู่เหลียงพอมีพื้นฐานอยู่บ้าง และยังกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ ซูหว่านอวี้จึงสอนได้ไม่เหนื่อยนัก

คนหนึ่งตั้งใจสอน คนหนึ่งตั้งใจเรียน เวลาจึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งเฉินจินฉุนมาเคาะประตูเตือนว่าครบครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอจึงหันไปมองลู่เหลียงเพื่อถามว่าจะตกลงหรือจะเปลี่ยนคนต่อไป

ซูหว่านอวี้ก็มองไปที่ลู่เหลียงด้วยแววตาคาดหวัง เธอกำลังเตรียมสอบเข้าป.โท จึงต้องการงานพิเศษนี้เพื่อนำไปเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน

"คุณซู เชิญกลับไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะให้เสี่ยวเฉินแจ้งไปอีกทีว่าจะรับคุณเข้าทำงานหรือเปล่า"

ซูหว่านอวี้มีความอดทนสูงมาก และยังดูเป็นมิตร น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน เหมือนกับนิสัยที่อ่อนโยนราวกับหยกของเธอ

เธอยังหน้าตาคล้ายกับคุณครูสอนภาษาจีนที่ลู่เหลียงเคยแอบชอบตอนประถมด้วย วิธีการสอนของเธอก็ถือว่าน่าพอใจทีเดียว

อาจจะเป็นสัญชาตญาณของผู้ชาย

ลู่เหลียงมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่า คนต่อไปอาจจะดีกว่านี้

"คุณลู่ คุณเฉิน งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

ซูหว่านอวี้ฝืนยิ้ม แววตาฉายแววผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

"เสี่ยวเฉิน เรียกคนต่อไปเข้ามาเลย"

หลังจากนั้น ลู่เหลียงก็สัมภาษณ์อีกหลายคน

มีทั้งครูสอนภาษาที่มีประสบการณ์กว่ายี่สิบปี และมีทั้ง 'อาจารย์' สไตล์ญี่ปุ่นที่เห็นหน้าแล้วก็หมดอารมณ์เรียน

แต่ไม่มีใครอยู่ได้ถึงครึ่งชั่วโมงเลย บางคนเพิ่งแนะนำตัวจบ พูดได้ไม่กี่ประโยค ลู่เหลียงก็เรียกคนต่อไปแล้ว

เผลอแป๊บเดียว เขาก็สัมภาษณ์ไปแล้วห้าหกคน ตอนแรกนึกว่าคนต่อไปจะดีกว่า แต่ใครจะรู้ว่าคนแรกนั่นแหละคือที่สุดแล้ว

ใกล้เวลาห้าโมงเย็น ลู่เหลียงก็เริ่มหิว "เอาคนแรกก็แล้วกัน จองล่วงหน้าไว้สัก 20 คาบ ให้เธอมาเริ่มสอนพรุ่งนี้บ่ายสี่โมง วันธรรมดาวันละ 1-2 คาบ เสาร์อาทิตย์หยุดพัก"

"รับทราบค่ะคุณลู่ เดี๋ยวหนูไปจัดการให้นะคะ"

เฉินจินฉุนหาติวเตอร์ส่วนตัวมาจากเว็บไซต์การศึกษา โดยทางแพลตฟอร์มจะมีสัญญาเพื่อปกป้องสิทธิ์ของทั้งสองฝ่าย

เรียน 20 คาบ รวมเป็นเงิน 8,000 หยวน

เฉินจินฉุนมองลู่เหลียงตาปริบๆ ถังไฉ่เตี๋ยไม่อยู่ เธอไม่มีเงินจ่าย

"ส่งลิงก์ชำระเงินมาให้ผมเลย" ลู่เหลียงยิ้มขำ พอกดลิงก์ปุ๊บก็เด้งไปหน้าชำระเงินของอาลีเพย์ทันที

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ เฉินจินฉุนก็ติดต่อซูหว่านอวี้เพื่อนัดหมายเริ่มสอนในวันพรุ่งนี้

พอถึงห้าโมงเย็น ลู่เหลียงก็ไม่มีงานอะไรแล้ว จึงเดินลงไปพร้อมเฉินจินฉุนเพื่อเลิกงาน

"คุณพักอยู่แถวไหน ให้ผมไปส่งไหม?"

ในลิฟต์ ลู่เหลียงเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

เฉินจินฉุนรีบตอบกลับ "คุณลู่คะ หนูพักอยู่แถวชุมชนจินเฉียวใกล้ๆ นี้นี่เองค่ะ เดินกลับแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว"

"โอเคครับ"

[พิมพ์เองทั้งหมด ปลอดภัยไร้คำผิด]

ลู่เหลียงรับคำสั้นๆ โดยไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เมื่อลิฟต์ถึงชั้นหนึ่ง เฉินจินฉุนก็เดินออกไป "สวัสดีค่ะคุณลู่"

ลู่เหลียงเดินลงไปที่ลานจอดรถชั้น B2 แล้วขับรถกลับไปที่ทังเฉินอี้ผิ่น

พอถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงของหลี่ม่านลี่ดังมาจากในครัว "เพื่อนๆ วันนี้เราจะทำเมนูเต้าหู้มันปูกันนะคะ"

เธออยู่ในชุดกะลาสีสีฟ้าขาว ยืนอยู่ข้างไฟวงแหวน ดูเหมือนกำลังไลฟ์สดทำอาหารอยู่

ลู่เหลียงยืนดูด้วยความสนใจ จู่ๆ ก็นึกชื่อไอดีของหลี่ม่านลี่ขึ้นมาได้ น่าจะชื่อหลี่เสี่ยวเหมิง

เขาโหลดแอปพลิเคชัน Bilibili (B站) ที่ชื่อฟังดูแปลกๆ ขึ้นมา

ถ้าหลี่ม่านลี่ไม่บอกว่าที่นี่เป็นแหล่งรวมพวกคลั่งไคล้สองมิติ (อนิเมะ) ลู่เหลียงคงคิดว่าเป็นเว็บแนวเดียวกับ Phub หรือ Xvideos ซะอีก

ลู่เหลียงหาห้องไลฟ์ของหลี่ม่านลี่จนเจอ และต้องแปลกใจที่เห็นคนดูเยอะถึงห้าพันกว่าคน

"ที่รัก ผมชอบกินเต้าหู้มันปูที่สุดเลย"

"ที่รัก วันนี้ผมคงกลับถึงบ้านทุ่มนึงนะ"

"พวกนายหยุดมโนเถอะ นี่มันที่รักของฉันต่างหาก"

"..."

ดูจากความคึกคักในการคอมเมนต์แล้ว

คนดูห้าพันกว่าคนน่าจะเป็นคนดูจริงๆ ไม่ได้ใช้บอทปั่นยอดคนดูแต่อย่างใด

มียอดกัปตัน (ระดับ VIP ขั้นต้น) สามสิบกว่าคน และยังมีผู้การ (ระดับ VIP ขั้นกลาง) อีกสองคน

ลู่เหลียงพอรู้กฎการเปย์ของแพลตฟอร์มนี้อยู่บ้าง ต้องเติมเงินห้าหมื่นหยวน ถึงจะเปิดใช้สิทธิ์ท่านนายพล (ระดับ VIP สูงสุด) ซึ่งเป็นระดับที่แพงที่สุดได้ ค่าใช้จ่ายตกเดือนละประมาณสองหมื่นหยวน

ทันทีที่เปิดสิทธิ์ท่านนายพล ในห้องไลฟ์สดก็จะมีเอฟเฟกต์สุดอลังการปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ ดึงดูดให้ผู้ชมจำนวนมากแห่เข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น ตามมาด้วยการเปย์ของขวัญเป็น 'ทีวีแห่งโชคลาภ' มูลค่า 1,245 หยวน ติดต่อกันรวดเดียวถึง 20 กว่าเครื่อง

ในวินาทีนี้ ห้องไลฟ์สดของหลี่เสี่ยวเหมิงกลายเป็นจุดที่โดดเด่นที่สุดในแพลตฟอร์ม

"ขอบคุณพี่ลู่เหรินนะคะ..."

หลี่ม่านลี่ตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นภาษา ก่อนจะหันไปเห็นลู่เหลียงยืนยิ้มอยู่หน้าประตูห้องครัว

เธอตกใจมากและก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที ตั้งใจจะปิดไลฟ์เพื่อมาคุยกันให้หายคิดถึง เพราะไม่ได้เจอกันแค่วันเดียวก็รู้สึกเหมือนนานเป็นปี

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ ส่ายหัวช้าๆ พร้อมกับทำท่าจุ๊ปากให้เธอเงียบ แล้วส่งสัญญาณให้เธอไลฟ์ต่อไป

เขาเดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น ชงชาให้ตัวเองแก้วหนึ่ง พลางมองดูหลี่ม่านลี่ง่วนอยู่ในครัว

จู่ๆ โทรศัพท์ก็มีแจ้งเตือน

มีข้อความส่งมาหาเขาในแพลตฟอร์ม

จื้ออ้ายเหมิงเป่า (ผู้การ) : "ท่านนายพล สนใจเข้ากลุ่มแฟนคลับพวกเราไหมครับ เหมิงเป่าสู้ชีวิตมาไม่ง่ายเลย คราวหน้าถ้าเธอแข่ง PK (ดวลไลฟ์) กับใคร รบกวนช่วยมาเชียร์เธอหน่อยนะครับ"

ลู่เหลียงจำได้ว่านี่คือหนึ่งในสองผู้การของหลี่ม่านลี่ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ตอบกลับไป "คุณเป็นแฟนเธอเหรอ?"

จื้ออ้ายเหมิงเป่าตอบกลับ : "ถ้าเป็นก็ดีสิครับ"

"แล้วทำไมถึงช่วยเธอขนาดนี้ล่ะ?"

"เธอมีความสุข ผมก็มีความสุขครับ"

ลู่เหลียงถึงกับพูดไม่ออก

ในตอนนั้นเอง เต้าหู้มันปูของหลี่ม่านลี่ก็ทำเสร็จพอดี เธอจึงปิดห้องไลฟ์สด

เธอส่งยิ้มหวาน ยกจานอาหารมาวางบนโต๊ะ "พี่เหลียง รอแป๊บนะคะ เดี๋ยวหนูไปทำซุปอีกอย่างนึงก่อน"

ลู่เหลียงเดินเข้าไปสวมกอดเอวคอดกิ่วของเธอไว้ พร้อมกับแซวขำๆ "เธอเอาเสน่ห์อะไรไปใส่ให้เขาหลงขนาดนี้เนี่ย?"

ชุดกะลาสีออกแบบมาพอดีตัว เสื้อตัวสั้นเต่อจนปิดขอบกระโปรงไม่มิด เผยให้เห็นเอวขาวเนียน

"ก็ไม่ได้พูดอะไรนี่คะ" หลี่ม่านลี่มองดูหน้าจอโทรศัพท์ กลัวลู่เหลียงจะเข้าใจผิด รีบเปิดประวัติแชตของเธอกับผู้การคนนั้นให้ดู

ลู่เหลียงถึงกับอึ้งเมื่อได้เห็นว่าความคลั่งรักมันเป็นยังไง ผู้ชายคนนั้นส่งข้อความหาเธอเช้าเย็น คอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบทุกวัน และยังใส่ใจสถิติการไลฟ์ของเธอมากกว่าที่ตัวเธอเองใส่ใจเสียอีก

บางครั้งผู้การคนนั้นอยากชวนคุย แต่หลี่ม่านลี่ก็ปล่อยทิ้งไว้นานกว่าจะตอบ หรือบางทีก็ไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ

ลู่เหลียงอดหัวเราะไม่ได้ เขานึกภาพสีหน้าของเธอตอนนั้นออกเลย คงจะรำคาญสุดๆ และนั่นก็ทำให้เขานึกถึงครั้งแรกที่เจอกับหลี่ม่านลี่

เพราะพื้นฐานนิสัยของเธอมันเป็นแบบนี้นี่เอง

แต่ลู่เหลียงไม่ได้ใส่ใจ

ถ้าผู้หญิงไม่รักสวยรักงาม ไม่ชอบคนเก่ง แล้วจะมีเงินไปทำไม ลำบากหาเงินแทบตายเพื่ออะไรกันล่ะ

"ไปทำซุปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อน"

ลู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก ตบก้นงอนๆ ของหลี่ม่านลี่เบาๆ

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เหลียงออกกำลังกายเสร็จ ก็ถึงบริษัทตอนเก้าโมงกว่า

วันนี้เป็นวันศุกร์ วันสุดท้ายของการซื้อขายในสัปดาห์นี้ ความคึกคักในตลาดลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะดัชนีร่วงทะลุระดับ 4,000 จุด ทำให้นักลงทุนสถาบันไม่อยากถือหุ้นข้ามเสาร์อาทิตย์ และนักลงทุนรายย่อยก็ไม่กล้าลงทุนเพิ่ม

บรรยากาศในตลาดเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ก็มักจะมีหุ้นบางตัวที่แยกตัวออกมาเดินหน้าทำกำไรสวนทางกับตลาดอยู่เสมอ

และหุ้นเท่อลี่เอก็คือหนึ่งในนั้น วันนี้พุ่งขึ้น 3.55% ราคาล่าสุดอยู่ที่ 9.80 หยวน

"พวกเขาน่าจะยังเก็บของได้ไม่เยอะเท่าไหร่นี่นา"

ลู่เหลียงขมวดคิ้วแน่น เขาจับตากระแสเงินทุนของหุ้นตัวนี้มาตั้งแต่วันจันทร์แล้ว

สถาบันการเงินที่ซุ่มเก็บหุ้นอยู่ ไม่น่าจะมีหุ้นในมือเกินห้าสิบล้านหยวน ยังไม่น่าจะรีบปล่อยของตอนนี้

ตามที่เขาคาดการณ์ไว้อย่างน้อยก็ต้องรออีก 2-3 วันทำการ ประมาณวันพุธหน้าน่าจะเริ่มมีแนวโน้มปรับขึ้นเล็กน้อย

"หยั่งเชิงตลาดงั้นเหรอ? หรือแอบร่วมมือกับผู้ถือหุ้นใหญ่แล้ว?"

ลู่เหลียงนึกถึงความเป็นไปได้สองทาง หนึ่งคืออาศัยช่วงที่ตลาดซบเซาในวันศุกร์เพื่อทดสอบปฏิกิริยาของตลาด

สองคือสถาบันพวกนั้นอาจจะแอบเจรจากับผู้ถือหุ้นใหญ่และได้หุ้นจำนวนมากมาอยู่ในมือแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องมากว้านซื้อในตลาดอีก

ลู่เหลียงคิดแล้วคิดอีก ก็หาคำตอบไม่ได้ จึงเลิกคิดเรื่องนี้ไปก่อน

ความคึกคักในตลาดที่เพิ่มขึ้น เป็นผลดีกับเขา เพราะหมายความว่าต่อให้เขาเพิ่มแรงซื้อให้มากขึ้น ก็จะไม่มีใครจับสังเกตได้

ส่วนราคาหุ้นจะขึ้นหรือลง ไม่ได้มีผลอะไรกับเขามากนัก อย่างน้อยต้องมีหุ้นในพอร์ตสัก 40 ล้านหยวน ถึงจะค่อยเปิดเผยตัวตนในฐานะนักลงทุนสถาบันให้คนอื่นเห็น

เวลาสี่ชั่วโมงที่ตลาดเปิดทำการ ลู่เหลียงเพิ่มเพดานการซื้อต่อครั้ง จากไม่เกินห้าหมื่นหยวนเป็นไม่เกินหนึ่งแสนหยวน

พอถึงเวลาปิดตลาดช่วงบ่าย สัดส่วนหุ้นในพอร์ตก็เพิ่มขึ้นเป็น 16.5% คิดเป็นมูลค่า 13.035 ล้านหยวน ถือครองหุ้น 13,369 ล็อต

ปัจจุบันขาดทุนอยู่ 278,000 หยวน

ยังขาดอีก 26.965 ล้านหยวน จึงจะถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้

ลู่เหลียงจัดเตรียมเอกสารเสร็จก็หลับตาพักผ่อนครู่หนึ่ง

ใกล้จะสี่โมงเย็น เขาเดินออกจากห้องทำงาน แล้วก็เห็นซูหว่านอวี้มารออยู่ที่ห้องประชุมแล้ว

ขอบคุณคุณคงป๋าย และคุณเศรษฐีผู้ถ่อมตัว สำหรับเงินรางวัลสนับสนุน

(จบตอน)