บทที่ 52 สุภาพบุรุษผู้สง่างาม

ซูหว่านอวี้ในชุดกระโปรงยาวสีเขียวมรกตนั่งด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ชายกระโปรงทิ้งตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติ เผยให้เห็นเพียงครึ่งหน้าของรองเท้าสีขาว

เธอเป็นคนตัวสูง น่าจะสูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรขึ้นไป แต่รูปร่างบอบบางราวกับจะปลิวไปตามลม

ลู่เหลียงเคยเห็นซูหว่านอวี้ตอนไม่สวมแว่นตาแล้ว ก็อดเหม่อมองไม่ได้ เธอสวยสดใสและงดงามดั่งดอกซากุระแรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ แฝงด้วยความบอบบางน่าทะนุถนอม

ทว่าพอเจอเขาปุ๊บ ซูหว่านอวี้ก็รีบสวมแว่นตากรอบหนาเตอะทันที ความสวยระดับเก้าคะแนนร่วงหล่นลงมาเหลือแค่หกคะแนนในพริบตา

เลนส์แว่นหนามาก สายตาคงจะสั้นมากทีเดียว พอใส่แว่นแล้วตาของเธอก็ดูเล็กลงถนัดตา แถมยังดูเป็นเด็กเรียนขึ้นมาทันที

"คุณลู่คะ เริ่มกันเลยไหมคะ?"

น้ำเสียงของซูหว่านอวี้อ่อนหวานนุ่มนวล ฟังแล้วชื่นใจ

เธอเตรียมอุปกรณ์การสอนมาเยอะมาก ทั้งกระดานวาดภาพอิเล็กทรอนิกส์ และหูฟังสำหรับฝึกออกเสียง

"เริ่มเลยครับ"

ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องทำงานอีกห้องหนึ่ง ลู่เหลียงปรับมู่ลี่และหน้าต่างที่ปิดทึบมาทั้งวันให้เปิดออกเพื่อรับลม

เขาเป็นคนมีนิสัยแปลกๆ เวลาดูกระดานหุ้น เขาไม่ชอบสภาพแวดล้อมที่สว่างเกินไป ความมืดสลัวช่วยให้เขามีสมาธิจดจ่อได้ดีกว่า

การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเขาสร้างความประทับใจให้ซูหว่านอวี้ได้ไม่น้อย

เมื่อก่อนเธอสอนแต่เด็กประถมเป็นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยชินกับการต้องอยู่ตามลำพังกับผู้ชายแปลกหน้าในพื้นที่ปิดทึบ

แม้ว่าในบริษัทจะมีแค่ลู่เหลียงกับเฉินจินฉุน แต่กระจกใสบานใหญ่ก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก

"คุณลู่คะ วันนี้เราจะมาทบทวนสัทอักษรกันก่อนนะคะ การออกเสียงที่ถูกต้องคือพื้นฐานของทุกสิ่งค่ะ"

ซูหว่านอวี้ยิ้มบางๆ หยิบกระดานวาดภาพอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมาเขียนสระ 20 ตัวและพยัญชนะ 28 ตัว

ครั้งสุดท้ายที่ลู่เหลียงเรียนสัทอักษรก็คือเมื่อสิบกว่าปีก่อน

ไม่ได้ใช้มานานขนาดนี้ สำเนียงของเขาจะบอกว่าเพี้ยนก็คงไม่พอ ต้องเรียกว่าหลุดโลกไปเลย

แต่ซูหว่านอวี้ก็มีความอดทนและใส่ใจรายละเอียดมาก

เธอให้ลู่เหลียงสวมหูฟังและอุดสำลีที่หูสองข้าง เพื่อให้เขาได้ยินเสียงตัวเองชัดเจนโดยที่หูไม่เจ็บ

ซูหว่านอวี้คอยแก้ไขการออกเสียงของลู่เหลียงครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่รูปปาก ตำแหน่งของลิ้น ไปจนถึงวิธีการเปล่งเสียงของสัทอักษรแต่ละตัว

ระหว่างนั้น เฉินจินฉุนก็มาเคาะประตูบอกว่า หลิวจวิ้น ผู้ช่วยของเมิ่งฉางคุน เอาบัตรเชิญจากชั้นบนมาส่งให้

เมิ่งฉางคุนไปทำงานที่ปักกิ่ง ช่วงนี้ไม่อยู่เซี่ยงไฮ้ แต่เขาก็ไม่ลืมว่าลู่เหลียงสนใจอยากเข้าสู่วงการร่วมลงทุน (VC)

ทุกๆ เดือนมิถุนายน มหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้ (Shanghai University of Finance and Economics) จะจัดงานนิทรรศการสตาร์ทอัป โดยเชิญคนดังในวงการมาร่วมงาน เพื่อเป็นสะพานเชื่อมระหว่างนักลงทุนกับนักศึกษาที่อยากทำธุรกิจ

เมิ่งฉางคุนเคยลงทุนในบริษัทจดทะเบียนถึงสองแห่ง ถือเป็นคนดังในวงการนี้ของเซี่ยงไฮ้ เขาจึงได้รับบัตรเชิญทุกปี

แต่ปีนี้เขาไม่ว่าง และจริงๆ ก็ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ จึงโอนสิทธิ์ให้ลู่เหลียงแทน

"ขอบคุณมากครับ ผู้ช่วยหลิว"

ลู่เหลียงรับบัตรเชิญมา แล้วโทรหาเมิ่งฉางคุนเพื่อนัดไปตกปลาทะเลด้วยกันตอนเขากลับมา

เมิ่งฉางคุนมีงานอดิเรกเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นเทนนิส กอล์ฟ ตกปลา ปีนเขา และอื่นๆ อีกมากมาย

ใช้ชีวิตแบบที่ผู้ชายทุกคนใฝ่ฝัน ถือเป็นแบบอย่างที่ดีให้ลู่เหลียงได้เรียนรู้และพัฒนาตัวเองตาม

ซูหว่านอวี้มองดูอย่างเงียบๆ ในแววตาฉายแววอยากรู้อยากเห็น

งานนิทรรศการสตาร์ทอัปของมหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้ในช่วงเทศกาลรับปริญญาของทุกปีนั้นโด่งดังมาก อาจจะเป็นเพราะความมั่นใจในฐานะสถาบันการศึกษาระดับท็อป

งานนี้เปิดรับมหาวิทยาลัยระดับแนวหน้าทั่วประเทศ แต่ละมหาวิทยาลัยก็จะได้โควตาสองสามโควตา รวมถึงมหาวิทยาลัยนานาชาติเซี่ยงไฮ้ด้วย

ซูหว่านอวี้มีเพื่อนคนหนึ่งที่เตรียมตัวสำหรับงานนี้มาตั้งแต่ต้นปี ทำให้เธอได้ซึมซับเรื่องราวพวกนี้มาพอสมควร

แต่ที่เธอสงสัยคือ ทำไมบริษัทเล็กๆ ที่มีพนักงานแค่หนึ่งหรือสองคน ถึงได้รับบัตรเชิญจากมหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้ได้

"ครูซูครับ เรามาเรียนกันต่อเถอะ"

ลู่เหลียงวางสายแล้วกลับมาตั้งใจเรียนสัทอักษรต่อ

วันนี้เป็นวันศุกร์ เขามีเวลาว่างพอสมควร จึงเรียนรวดเดียวสองคาบ รวม 120 นาที

จนลิ้นแทบจะพันกัน ในที่สุดเขาก็สามารถอ่านสัทอักษรทั้ง 48 ตัวได้อย่างคล่องแคล่วและเป็นที่พอใจของซูหว่านอวี้ โดยที่เธอไม่ต้องคอยแก้สำเนียงให้อีก

เผลอแป๊บเดียวก็ห้าโมงเย็น ถึงเวลาเลิกงานของเฉินจินฉุน แต่เจ้านายยังอยู่ เธอจึงไม่กล้ากลับก่อน

เลยทำทีเป็นทำความสะอาด ถ่วงเวลาไปเรื่อยเปื่อยจนถึงหกโมงเย็น รอจนเจ้านายเรียนเสร็จถึงจะได้กลับบ้าน

"กลับล่ะนะ ไว้เจอกันอาทิตย์หน้า"

ลู่เหลียงโบกมือลา ลงลิฟต์ไปที่ลานจอดรถโดยไม่ได้คิดจะไปส่งพวกเธอที่บ้าน

คนหนึ่งก็แค่เพื่อนร่วมงาน ส่วนอีกคนถึงจะแอบมีความคิดอะไรอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สนิทกันพอ

...

เช้าวันเสาร์ ลู่เหลียงนำบัตรเชิญเข้าไปในมหาวิทยาลัย เดินตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่จนถึงหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย

จู่ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมเมิ่งฉางคุนถึงบอกว่าคุณภาพของงานไม่ค่อยดี ทั้งๆ ที่จัดโดยสถาบันการศึกษาระดับท็อปด้านการเงิน

ลู่เหลียงดูแผนธุรกิจไปหลายสิบฉบับ บางโปรเจกต์ก็ทำผลงานได้ดีทีเดียว มียอดผู้ติดตามในอินเทอร์เน็ตเป็นหลักหมื่น

แต่มันเป็นอุดมคติเกินไป โลกสวยเกินไป ไม่มีรูปแบบการทำกำไรที่ชัดเจน ซึ่งนี่คือจุดอ่อนสำคัญของนักศึกษาที่คิดจะทำธุรกิจ

และความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างการทำธุรกิจในรั้วมหาวิทยาลัยกับนอกรั้วมหาวิทยาลัยก็คือ พวกเขา 'ระมัดระวัง' เกินไป

ความรอบคอบเป็นเรื่องดี แต่ก็ต้องดูสถานการณ์ด้วย เวลาไปเสนอขอทุน มันต้องโม้ให้ใหญ่เข้าไว้

"โปรเจกต์หนึ่งอาจจะยังไม่ทำเงินในตอนนี้ก็ได้ แต่จะปล่อยให้ไม่ทำเงินไปตลอดไม่ได้ หรือจะไม่มีเป้าหมายในการทำกำไรเลยก็ไม่ได้"

ลู่เหลียงเดินปะปนอยู่ท่ามกลางนักลงทุนและผู้ประกอบการ งานแบบนี้อาจจะดูไร้สาระสำหรับเมิ่งฉางคุน แต่สำหรับเขา มันกำลังพอดีเลย

นักลงทุนพวกนี้อาจจะเขี้ยว แต่พวกเขาไม่ได้โง่ ต่อให้รู้ว่าโปรเจกต์นั้นมีโอกาสเจ๊งสูง แต่ถ้าผู้ประกอบการสามารถโน้มน้าวใจพวกเขาได้ พวกเขาก็ยินดีที่จะลงทุน

เพราะการที่สามารถโน้มน้าวพวกเขาได้ ก็แปลว่าจะสามารถโน้มน้าวคนอื่นได้เช่นกัน พวกเขาแค่รอจังหวะถอนทุนคืนในเวลาที่เหมาะสม ส่วนหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวรกรรม

ลู่เหลียงถือแก้วกาแฟเดินวนไปรอบๆ งานนิทรรศการ เดินหาอยู่นานก็ยังไม่เจอโปรเจกต์ที่น่าลงทุนสักที

เขาเลยหามุมสงบๆ นั่งพักผ่อน นั่งมองนักศึกษาสาวสวยจากทั่วประเทศเพลินๆ

ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นซูหว่านอวี้ ยังไม่ทันได้คิดว่าโลกกลม สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยรถที่เธอขี่มา

เธอขี่จักรยานคันเล็กสีเหลือง

ไกลออกไปยังมีจักรยานสีเหลืองจอดเรียงรายอยู่อีกเป็นแถว

ลู่เหลียงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในมหาวิทยาลัย เขาก็เห็นจักรยานสีเหลืองพวกนี้เยอะแยะเต็มไปหมด เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใส่ใจ

บนตัวรถมีโลโก้แบรนด์ติดอยู่ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่รถส่วนตัว สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงกระแสเศรษฐกิจแบ่งปันที่เขากำลังศึกษาอยู่

ซูหว่านอวี้ก็เห็นลู่เหลียงเช่นกัน บนใบหน้าสวยหวานของเธอฉายแววประหลาดใจ

ลู่เหลียงส่งยิ้มและพยักหน้าให้เธอ ก่อนจะรีบเดินตรงไปยังกองอำนวยการของงานนิทรรศการ

"มีอะไรเหรอ?" เพื่อนนักศึกษาหญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามขึ้น

"ฉันเหมือนจะเห็นนายจ้างฉันน่ะ"

"คนที่เหมาเรียนล่วงหน้า 20 คาบรวดคนนั้นน่ะเหรอ?"

ซูหว่านอวี้พยักหน้า หักค่านายหน้าแพลตฟอร์มแล้ว เธอยังเหลือเงินอีกเจ็ดพันหกร้อยหยวน ถ้าใช้จ่ายประหยัดหน่อย ก็น่าจะพอใช้ไปจนถึงวันสอบเข้าเรียนต่อปริญญาโท

เพื่อนสาวแซวอย่างติดตลก "สารภาพมาซะดีๆ เธอแอบถอดแว่นอ่อยเขาใช่ไหม เขาถึงได้ตะลึงในความสวยจนตามมาถึงนี่น่ะ"

ซูหว่านอวี้ถลึงตาใส่ "อย่าพูดจาเหลวไหลนะ คุณลู่เขาเป็นผู้ใหญ่ ตั้งใจเรียนมาก แล้วเขาก็อยากเก่งภาษาอังกฤษจริงๆ ด้วย"

เธอเล่าว่า เมื่อวานเห็นลู่เหลียงได้รับบัตรเชิญพอดี แล้วลู่เหลียงก็ไม่รู้หรอกว่าวันนี้เธอจะมาช่วยงานที่นี่

เพื่อนสาวทำหน้าล้อเลียน "แหมมม... เรียกคุณลู่ซะด้วย แล้วเขาอยู่ไหนล่ะ? ให้ฉันดูหน่อยสิว่าหล่อแค่ไหน"

ซูหว่านอวี้แกล้งทำหน้าขรึม "ไปแจกใบปลิวช่วยแฟนเธอเลยไป ฉันจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดแล้ว"

"โอเคๆ ฉันผิดไปแล้ว ไม่แซวแล้วจ้า"

ในประเทศมีนักศึกษาอยากทำสตาร์ทอัปเยอะแยะมากมาย แค่งานนิทรรศการที่มหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้วันนี้ ก็มีทีมสตาร์ทอัปมาเข้าร่วมถึงสองร้อยกว่าทีมแล้ว

แต่นักลงทุนมีน้อย คนที่พร้อมจะจ่ายเงินยิ่งน้อยเข้าไปอีก หลายๆ ทีมจึงต้องพึ่งการแจกใบปลิวเพื่อเพิ่มโอกาสให้คนเห็น

แฟนของเพื่อนเธอเป็นหนึ่งในทีมสตาร์ทอัปของมหาวิทยาลัยนานาชาติเซี่ยงไฮ้ ซูหว่านอวี้ในฐานะเพื่อนสนิทก็เลยถูกลากมาเป็นแรงงานจำเป็น

ซูหว่านอวี้สะบัดหน้าเชิดใส่ แตกต่างจากภาพลักษณ์อ่อนหวานเรียบร้อยตอนที่อยู่กับลู่เหลียงอย่างสิ้นเชิง

เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางกองอำนวยการ แววตาฉายความสงสัย ลู่เหลียงรีบร้อนขนาดนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ

ความรู้สึกที่ซูหว่านอวี้มีต่อลู่เหลียงถือว่าดีทีเดียว เขาดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุม และรู้กาลเทศะ

ตอนที่สอนเขาก็มักจะรักษาระยะห่างอย่างเหมาะสม ช่างเป็นสุภาพบุรุษที่สง่างามจริงๆ

(จบตอน)