บทที่ 82: รับเงินคือโลภ จับปืนคือกบฏ

"ผู้บุกเบิกอุตสาหกรรมพลังงานสะอาด ฟังดูเท่ดีแฮะ!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่เหลียงแช่น้ำจนหัวหมุน ขาอ่อนปวกเปียก เขาปีนขึ้นมาจากบ่อน้ำพุร้อน แต่ในใจก็ได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว

คนอื่นอาจจะกลัวว่าสายป่านจะขาด กลัวว่าจะรอไม่ถึงรุ่งสาง แต่เขาไม่กลัว หาเงินมาได้ก็ต้องเอาไปลงทุนต่อยอด มีแต่หาแต่ไม่ยอมใช้ ช้าเร็วก็ต้องโดนเชือดเหมือนหมูขุนอยู่ดี

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เหลียงเดินทางมาที่เขตบริหารซินผู่ เพื่อรับการสอบปากคำจากคณะกรรมการกำกับดูแลหลักทรัพย์

"คุณลู่ วางใจเถอะครับ พวกเราแค่สอบถามตามกระบวนการปกติ ไม่ต้องกดดันนะครับ"

จ้าวจี้เซิ่งยิ้มอย่างเป็นมิตร เชิญลู่เหลียงเข้าไปในห้องทำงาน โดยมีเจ้าหน้าที่บันทึกปากคำสองคนเดินตามหลังมา

ลู่เหลียงนั่งไขว่ห้าง จิบกาแฟ พร้อมกับรอยยิ้ม "หัวหน้าจ้าว ผมดูเหมือนคนกำลังเครียดเหรอครับ?"

จ้าวจี้เซิ่งหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดกับประเด็นนี้ "ถ้าอย่างนั้น พวกเรามาเริ่มกันอย่างเป็นทางการเลยดีไหมครับ?"

"ได้ครับ" ลู่เหลียงพยักหน้า

"คุณลู่ ตอนนั้นคุณซื้อหุ้นเท่อลี่เอด้วยจุดประสงค์อะไรครับ"

"ช่วงก่อนหน้านี้ราคาทองคำในตลาดโลกพุ่งสูงขึ้น ผมก็เลยมองเห็นอนาคตของโครงการนิคมอุตสาหกรรมเครื่องประดับทองคำที่เท่อลี่เอกำลังสร้างครับ"

"แล้วทำไมในวันที่ 16, 17 และ 18 กรกฎาคม ทั้งสามวันนี้ คุณถึงเทขายหุ้นจำนวน 42,022 ล็อต ในราคา 31.45 ถึง 34.25 หยวนล่ะครับ"

"ผมมองเห็นอนาคตของเท่อลี่เอก็จริง แต่มองว่ามูลค่ามันไม่น่าจะสูงขนาดนั้น ก็เลยเทขายทำกำไรในจุดที่ราคาสูงไปบ้างครับ"

"ทำไมตอนนั้นถึงมองว่าไม่ดีแล้วล่ะครับ?"

"ความรู้สึกมั้งครับ" ลู่เหลียงตอบยิ้มๆ

จ้าวจี้เซิ่งหลุดขำ ข้ามคำถามนี้ไป พวกเขาไม่มีหลักฐานว่าลู่เหลียงปั่นหุ้น ต่อให้ลู่เหลียงบอกว่าบรรพบุรุษมาเข้าฝันบอก พวกเขาก็ต้องเชื่อ

เขาถามต่อ "หลังจากนั้น หุ้นเท่อลี่เอพุ่งขึ้นไปทำจุดสูงสุดที่ 48.25 หยวนต่อหุ้น ทำไมตอนนั้นคุณถึงไม่เทขายต่อล่ะครับ"

"พูดถึงเรื่องนี้ ผมก็โมโหไม่หาย ผมกะรอให้มันแตะ 50 หยวนต่อหุ้นก่อน แต่ดันต้องมาทนดูมันร่วงลงมาซะงั้น"

"หรือว่าคุณหลี่ไม่ได้บอกคุณครับ?"

"คุณหลี่คือใครครับ?"

"หลี่เจี้ยนหลินจากจงซินฟู่อิ๋งไงครับ"

"เคยได้ยินชื่อครับ แต่จำไม่ค่อยได้แล้ว"

หลังจากนั้นก็เป็นการถามตอบที่ไม่มีสาระสำคัญอะไร

พอจ้าวจี้เซิ่งถามอะไร ลู่เหลียงก็อ้างว่าเป็นความรู้สึก พอโยงไปถึงอู๋จวิ้นเล่อ หรือใครต่อใคร เขาก็ตอบแค่ว่าไม่รู้จัก

จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงผ่านไป การสอบถามตามกระบวนการก็สิ้นสุดลง จ้าวจี้เซิ่งยิ้มแย้ม มองส่งลู่เหลียงขับรถออกไป

เจ้าหน้าที่บันทึกปากคำที่อยู่ข้างๆ ไม่เข้าใจ "หัวหน้าจ้าว เราจะปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอครับ?"

จ้าวจี้เซิ่งดุเสียงเย็น "ระวังคำพูดหน่อย ต้องมีความผิด ถึงจะเรียกว่าปล่อยไปได้ ในเมื่อเขาไม่มีความผิด แล้วจะเอาอะไรมาปล่อยล่ะ"

เขาดูประวัติการซื้อขายของลู่เหลียงหมดแล้ว พฤติกรรมเหมือนนักลงทุนรายย่อยกระเป๋าหนักทั่วไป ไม่มีอะไรให้ตรวจสอบเลยจริงๆ

สิ่งเดียวที่น่าสงสัยก็คือ ลู่เหลียงมีสายตาที่เฉียบคมผิดมนุษย์มนา แต่เรื่องนี้มันก็เอามาเป็นหลักฐานเอาผิดอะไรไม่ได้

เจ้าหน้าที่รัฐทำงาน ต้องว่ากันด้วยหลักฐาน

เจ้าหน้าที่อีกคนถาม "หัวหน้าจ้าว งั้นเราจะส่งรายงานการสืบสวนไปให้ตลาดหลักทรัพย์เซินเจิ้นเลยไหมครับ?"

"ส่งไปเลย เรื่องนี้มันบานปลายไปใหญ่แล้ว รีบๆ ปิดคดีให้จบๆ ไปดีกว่า"

คดีของหุ้นเท่อลี่เอกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ส่วนหนึ่งก็เพราะอยู่ในช่วงวิกฤตตลาดหุ้นพอดี นักลงทุนรายย่อยมีความคับแค้นใจแต่ไม่มีที่ระบาย

อีกส่วนหนึ่งก็เพราะนี่คือการจัดฉากร่วมมือกันอย่างสมบูรณ์แบบระหว่างนักลงทุนรายใหญ่ สถาบันการเงิน และผู้ถือหุ้น เพื่อหลอกกินเงินนักลงทุนรายย่อยนับหมื่นคน กอบโกยกำไรไปถึง 480 ล้านหยวน

และท้ายที่สุด ก็มีชื่อของลู่เหลียงที่กำลังโด่งดัง เข้าไปพัวพันและตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีนี้ด้วย

ปัจจัยหลายๆ อย่างประกอบกัน ทำให้เรื่องที่ไม่เล็กไม่ใหญ่นี้ กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ไปทั่วโลกออนไลน์

ภายใต้แรงกดดันจากกระแสสังคม หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงต้องจัดการเรื่องนี้เป็นกรณีพิเศษ เพื่อเร่งให้คำตอบกับประชาชนโดยเร็วที่สุด

วันศุกร์ที่ 4 สิงหาคม

เข้าสู่วันที่สามของการระงับการซื้อขายหุ้นเท่อลี่เอ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ตั้งข้อหา สืบสวน และปิดคดีได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับแถลงผลการตัดสินใจออกมา

จงซินฟู่อิ๋ง และอู๋จวิ้นเล่อ รวมหัวกันปั่นหุ้นเท่อลี่เอ โดยมีการซื้อขายหุ้นตัวเดียวกัน 38 ครั้งในวันเดียว ซื้อขายสลับไปมาระหว่างบัญชีม้า 389 ครั้ง และตั้งราคาซื้อขายเท่ากันในปริมาณเท่ากันถึง 7 ครั้ง

หลี่เจี้ยนหลิน ผู้บริหารจงซินฟู่อิ๋ง และอู๋จวิ้นเล่อ ยอมรับสารภาพว่าร่วมมือกันปั่นหุ้นจริง และผู้ที่เกี่ยวข้องก็ยืนยันว่าทั้งสองฝ่ายร่วมมือกันปั่นหุ้นตัวนี้

บทลงโทษขั้นเด็ดขาดคือ ยึดทรัพย์สินที่ได้มาโดยมิชอบของจงซินฟู่อิ๋งจำนวน 285 ล้านหยวน พร้อมปรับเงินอีก 427.5 ล้านหยวน ตักเตือนหลี่เจี้ยนหลิน และปรับเงิน 600,000 หยวน ส่วนอู๋จวิ้นเล่อถูกยึดทรัพย์สินที่ได้มาโดยมิชอบจำนวน 195 ล้านหยวน และปรับเงิน 292.5 ล้านหยวน

ค่าปรับที่สูงถึง 1.5 เท่าของเงินที่ได้มาโดยมิชอบ ถือเป็นบทลงโทษในกรณีร้ายแรงเป็นพิเศษ คณะกรรมการกำกับดูแลหลักทรัพย์เชื่อว่าประชาชนน่าจะพอใจกับผลการตัดสินนี้

ทว่า ทันทีที่แถลงการณ์ถูกเผยแพร่ออกไป ชาวเน็ตทั้งประเทศกลับตั้งคำถามว่า "แล้วลู่เหลียงล่ะ? ทำไมถึงไม่มีชื่อของเขา"

ความจริงแล้วยังมีอีกคนที่สังคมมองข้ามไป นั่นก็คือผู้ถือหุ้นของกลุ่มบริษัทเท่อลี่ที่สมรู้ร่วมคิดกับหลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อ แต่เพราะชื่อของลู่เหลียงนั้นโด่งดังและเป็นที่จับตามองมากกว่า

ขาเผือกหลายคนที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว ก็เข้ามาติดตามคดีนี้เพราะชื่อของลู่เหลียงทั้งนั้น

รวมไปถึงนักลงทุนรายย่อยที่ถูกหลอกกินเงิน ถึงแม้ตัวการใหญ่จะถูกจับและถูกปรับไปแล้ว แต่เงินที่พวกเขาเสียไปก็ไม่ได้คืนมาแม้แต่แดงเดียว ตอนนี้พวกเขาแค่อยากเห็นคนอื่นวิบัติไปด้วยกัน โดยเฉพาะลู่เหลียง

ด้วยเหตุนี้ ทฤษฎีสมคบคิดจึงผุดขึ้นมาเต็มโลกออนไลน์ บ้างก็บอกว่าลู่เหลียงมีเส้นสายใหญ่โต เป็นนอมินีให้ขาใหญ่ รู้ๆ กันอยู่ว่านี่คือเรื่องที่ห้ามแตะต้อง

กระแสสังคมยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนคณะกรรมการกำกับดูแลหลักทรัพย์ต้องออกมาชี้แจงว่า พวกเขาได้สืบสวนอย่างละเอียดแล้ว ลู่เหลียงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

แต่น่าเสียดายที่ความจริงมักจะถูกกลืนหายไปในเกลียวคลื่นอย่างรวดเร็ว

ผู้คนมักจะเลือกเชื่อ ในสิ่งที่พวกเขาอยากจะเชื่อเท่านั้น

ช่วงบ่าย ลู่เหลียงได้รับสายจากจ้าวจี้เซิ่ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงฝืนยิ้ม "คุณลู่ครับ รบกวนคุณช่วยออกมาชี้แจงเรื่องนี้หน่อยได้ไหมครับ?"

"เรื่องเล็กครับ แต่ตอนนี้ผมกำลังยุ่งอยู่นิดหน่อย คงต้องรอให้ถึงตอนค่ำๆ ก่อนนะครับ" ลู่เหลียงตอบกลับมาอย่างตะกุกตะกัก

จ้าวจี้เซิ่งอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจ "งั้นคุณเคลียร์ธุระก่อนเถอะครับ ถ้าพอมีเวลา ก็รบกวนช่วยจัดการให้เร็วที่สุดด้วยนะครับ"

"ได้ครับๆๆ"

ลู่เหลียงกำลังเล่นเกมอยู่ เขาเพิ่งทุ่มเงินหมื่นหยวนเพื่อผสมสัตว์เลี้ยง แต่จู่ๆ มันกลับกลายร่างเป็นตะพาบน้ำ ทำเอาเขาโมโหจนแทบจะทุบคอมพิวเตอร์ทิ้ง

"นี่คือที่นายบอกว่ายุ่งเหรอ?" หวังเสี่ยวชงทำหน้าสงสัย

"เล่นเกมไม่เรียกว่ายุ่งเหรอไง?" ลู่เหลียงถามกลับ

ในมหกรรมละครฉากใหญ่ที่ชื่อว่า 'ตามล่าหาคนผิดระดับชาติ' เขาซึ่งรับบทเป็นคนดี ย่อมต้องปรากฏตัวในวินาทีสุดท้ายสิ

เฒ่าเมิ่งพูดถูก ยิ่งดึงเช็งนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้กำไรเยอะ อำนาจต่อรองก็ยิ่งสูงขึ้น การตลาดรอบนี้ ถ้าต้องจ่ายเงินซื้อสื่อจริงๆ ด้วยพลังการกระจายข่าวระดับนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีหลักร้อยล้านหยวน

หวังเสี่ยวชงปิ๊งไอเดีย เสนอขึ้นมาว่า "งั้นคืนนี้นายมาเปิดไลฟ์ที่แพนด้าดีไหมล่ะ?"

ลู่เหลียงชะงัก หันไปมองหน้าเขา "นี่นายพูดจริงดิ?"

"แบบนี้ไม่ดีหรือไง? ได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์ นายได้ชื่อเสียง ส่วนแพนด้าได้กระแส" หวังเสี่ยวชงยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ถ้าลู่เหลียงมาเปิดไลฟ์ อย่างน้อยก็ต้องดึงยูสเซอร์ใหม่มาได้ตั้งห้าแสนคนอัปเลยนะ

ลู่เหลียงจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่เหมือนมองคนปัญญาอ่อน แล้วถอนหายใจ "ดูท่าทางนายจะพูดจริงแฮะ"

เขาคงต้องกลับไปคิดใหม่ซะแล้ว ว่าควรจะลงทุนเพิ่มในแพนด้าดีหรือเปล่า

ด้วยอีคิวและสมองระดับหวังเสี่ยวชง ขืนลงทุนเพิ่มไปอีกสามล้าน ก็คงเหมือนเอาเงินไปละลายแม่น้ำเล่น

"แม่งเอ๊ย เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักทีดิ"

หวังเสี่ยวชงเริ่มไม่พอใจ เขารู้สึกเหมือนลู่เหลียงกำลังมองเขาเป็นไอ้โง่ แต่ก็หาหลักฐานมาเถียงไม่ได้

ลู่เหลียงถอนหายใจ "เสี่ยวหวังเอ๊ย ถ้าฉันได้ผลประโยชน์จากเรื่องนี้ แล้วใครล่ะที่เสียผลประโยชน์?"

ระหว่างที่หวังเสี่ยวชงกำลังใช้ความคิด ลู่เหลียงก็ชิงตอบขึ้นมาก่อน "ก็คือความน่าเชื่อถือไงล่ะ! นายคิดจะเอาความน่าเชื่อถือของรัฐไปหากินงั้นเหรอ?"

เขาสามารถใช้เรื่องนี้สร้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้ แต่มันเอาไปทำเงินไม่ได้เด็ดขาด ก็เหมือนกับประโยคที่ว่า รับเงินคือโลภ แต่จับปืนคือกบฏ บริบทมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เสี่ยวหวังค่อยๆ คิดตาม เออแฮะ มันก็จริงอย่างที่ว่า

จู่ๆ เขาก็จ้องหน้าลู่เหลียงด้วยสายตาหาเรื่อง "เมื่อกี้แกเรียกฉันว่าไงนะ?"

"อ้อ จริงสิ ฉันนัดคนไว้นี่หว่า ขอตัวก่อนนะ"

ลู่เหลียงเปลี่ยนเรื่องเฉไฉ หัวเราะแห้งๆ สัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตที่พุ่งตรงมาจากข้างหลัง เลยรีบจ้ำอ้าวหนี

หวังเสี่ยวชงหน้าดำคร่ำเครียด บ่นพึมพำด่าทอ "เดี๋ยวนี้ริอ่านมาเรียกฉันว่าเสี่ยวหวังแล้วเหรอเนี่ย วันหน้าไม่ขี่คอฉันเลยรึไง"