บทที่ 81 การเงิน อุตสาหกรรม และพลังงานสะอาด

ตอนเลิกงาน ลู่เหลียงได้รับสายจากคนที่อ้างว่าเป็น จ้าวสี้เซิง เจ้าหน้าที่สืบสวนจากคณะกรรมการกำกับดูแลหลักทรัพย์ (CSRC)

เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายโดยไม่จำเป็น พวกเขาขอให้ลู่เหลียงสละเวลามาให้ความร่วมมือในการสืบสวน

จ้าวสี้เซิงถามอย่างสุภาพ "คุณลู่ครับ ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาว่างเข้ามาพบพวกเราสักหน่อยไหมครับ?"

ลู่เหลียงฟังที่อยู่แล้วพบว่าเป็นสำนักงานที่เขตใหม่ผู่ตง (ผู่ซิน) ซึ่งตรงกับที่ระบุในเว็บไซต์ทางการ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบยิ้มๆ "พรุ่งนี้เช้าแล้วกันครับ เดี๋ยวผมแวะไป"

"ตกลงครับ รบกวนเวลาด้วยนะครับ ขอให้มีความสุขครับ" จ้าวสี้เซิงพูดอย่างมีมารยาท

"แสดงว่าหลี่กับอู๋ ไม่ก็ผู้ถือหุ้นของเท่อลี่เอนั่นคงสารภาพหมดแล้วสินะ?"

ลู่เหลียงครุ่นคิด การที่เชิญให้ไปช่วยสืบสวนโดยยึดเวลาที่เขาสะดวกเป็นหลัก ก็แปลว่าเรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับเขาแล้วล่ะ

ถ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกันแม้แต่นิดเดียว จ้าวสี้เซิงคงไม่มานั่งพูดจาสุภาพแบบนี้หรอก คงบุกมารวบตัวถึงที่ไปแล้ว

เหมือนที่ทำกับหลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อนั่นแหละ

"ปะ เลิกงาน ไปหาอะไรกินกันเถอะ"

ลู่เหลียงพาซูหว่านอวี้ออกจากบริษัท ขับรถวนรอบเมืองอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ตกลงปลงใจไปกินหมาล่าทั่ง

ตกดึก ลู่เหลียงตามขึ้นมาบนห้องอย่างหน้าด้านๆ พอเข้าห้องปุ๊บก็ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเอง ล้มตัวลงนอนบนเตียงเล็กๆ ของซูหว่านอวี้ทันที

มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิโชยมา เขาจำได้ว่าผมของซูหว่านอวี้ก็กลิ่นนี้เหมือนกัน

ซูหว่านอวี้ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ข้างเตียงด้วยความโกรธปนเขิน "คุณยังไม่กลับอีกเหรอคะ?"

"จะรีบไปไหนล่ะ เพิ่งจะสามทุ่มกว่าเอง"

ลู่เหลียงดึงม้าน้ำสีฟ้าที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่มออกมารองหนุนหัว "แถมผมยังรู้สึกว่าเตียงคุณมันนุ่มน่านอนสุดๆ ไปเลย"

เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว หลับตาลงแล้วบอกว่า "ผมง่วงแล้ว ขอหลับแป๊บนะ คุณไปอาบน้ำก่อนสิ อาบเสร็จผมค่อยกลับ"

"หนาวตายไปเลย!"

ซูหว่านอวี้บ่นอุบอิบ แล้วเอื้อมมือไปเปิดแอร์ ปรับอุณหภูมิให้เย็นสบาย

เพิ่งไปถอดเฝือกที่โรงพยาบาลมา รู้สึกเหมือนกลิ่นยายังติดตัวอยู่เลย เธอเองก็อยากรีบอาบน้ำเหมือนกัน

แต่ก็ไม่วายระวังตัว แอบล็อกประตูห้องนอนที่ติดกับระเบียง ทำให้ห้องน้ำถูกล็อกไว้ถึงสองชั้น

"นี่คุณกำลังระแวงผมอยู่เหรอ?"

ได้ยินเสียงล็อกประตู ลู่เหลียงก็ลืมตาขึ้น

"แบร่~"

ซูหว่านอวี้แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ส่งเสียงฮึดฮัด แล้วเดินสะบัดหน้าเข้าห้องน้ำไป

ไม่นานก็ได้ยินเสียงน้ำไหลซู่

ลู่เหลียงเริ่มใจเต้นไม่เป็นจังหวะ การอยู่ต่อมีแต่จะทำให้ตัวเองทรมานเปล่าๆ เลยหยิบมือถือขึ้นมาไถข่าวแก้เบื่อ

กะจะดูว่าชาวเน็ตมีความเห็นยังไงกับคดีของหุ้นเท่อลี่เอ โดยเฉพาะความคิดเห็นที่มีต่อตัวเขา

ความคิดเห็นมีหลากหลายร้อยแปด แต่ส่วนใหญ่เชื่อว่าเขาโดนรวบตัวไปสอบสวนแล้ว

แต่ต่างจากหลี่กับอู๋ ตรงที่ลู่เหลียงเป็นคนดัง ข่าวเลยโดนปิดเงียบไว้ก่อนเพื่อลดความแตกตื่น

มีนักวิเคราะห์การเงินคนนึงในจือฮู ออกมาวิเคราะห์เป็นตุเป็นตะ แถมยังมีคนกดไลก์เห็นด้วยเป็นหมื่นๆ คน

คนส่วนใหญ่อาจจะไม่รู้ว่าลู่เหลียงเป็นใคร แต่พอเห็นคนรวยโดนจับ ก็มักจะสะใจกันทั้งนั้นแหละ

ยิ่งมีคอมเมนต์ดุเดือดโผล่มาอีกว่า "พวกคนรวยเนี่ย จับสุ่มๆ ไปเลย รับรองว่าไม่มีจับผิดตัวหรอก"

ลู่เหลียงไล่อ่านไปตามแพลตฟอร์มต่างๆ เห็นพวกขาเผือกกำลังสนุกปากกันใหญ่ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าพวกนั้นรู้ความจริง สีหน้าจะเป็นยังไง

พวกไม่มีคนติดตามก็คงตีมึนหายตัวไป ส่วนพวกที่มีคนติดตามเยอะๆ ก็คงโดนชาวเน็ตถล่มจนไม่กล้าโผล่หน้ามาแหงๆ

"พวกเขาไม่ได้เกลียดคนรวยหรอก แต่เกลียดพวกชุบมือเปิบ เกลียดพวกนักการเงินหน้าเลือดที่ทำนาบนหลังคนโดยไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้สังคมต่างหากล่ะ"

ลู่เหลียงเริ่มเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของชาวเน็ต แล้วก็เข้าใจด้วยว่าทำไม CSRC ถึงลงดาบได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบขนาดนี้

จงซินฟู่อิ๋งดูแลเงินลงทุนตั้ง 2.8 พันล้านก็จริง แต่ทั้งบริษัทมีพนักงานไม่ถึง 30 คน จ่ายประกันสังคมให้แค่ 22 คนเอง

CSRC จะจับ ก็จับได้เลย ขอแค่มีหลักฐานแน่นหนา ไม่ต้องกลัวผลกระทบต่อสังคม แถมประชาชนยังจะปรบมือให้อีกต่างหาก

อู๋จวิ้นเล่อก็เหมือนกัน

ส่วนสาเหตุที่เชิญลู่เหลียงไป 'ให้ความร่วมมือ' ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนดังหรือกลัวกระแสสังคมหรอก แต่เพราะมันไม่มีหลักฐานไง

ถ้ามีล่ะก็ โดนรวบไปแล้ว

แต่ถ้าจงซินฟู่อิ๋งเป็นบริษัทในภาคอุตสาหกรรม มีพนักงานเป็นพันเป็นหมื่น สร้างงานทั้งทางตรงและทางอ้อมอีกหลายหมื่นตำแหน่งล่ะก็

CSRC จะจับที ก็ต้องผ่านด่านหน่วยงานท้องถิ่นให้ได้ก่อน คงไม่ยอมให้จับตัวไปง่ายๆ หรอก

ขืนจับผู้บริหารไป โรงงานหยุด สายพานการผลิตหยุด พนักงานเป็นหมื่นตกงาน ไม่มีที่ไป ใครจะรับผิดชอบล่ะ?

"กองทุนส่วนบุคคลถึงจะดึงคอนเนกชันมาได้ แต่คอนเนกชันเหล่านั้นมันก็คือความสามารถของคนอื่นอยู่ดี ต้องระวังว่าสักวันเขาจะตัดหางปล่อยวัดหรือเปล่า"

"การสร้างความแข็งแกร่งด้วยตัวเองต่างหากคือรากฐานที่แท้จริง การเงินคือฉากหน้า อุตสาหกรรมคือรากฐาน ต้องเดินไปพร้อมกันถึงจะมั่นคง"

ลู่เหลียงเริ่มคิดตก ดวงตาเบิกโพลงเป็นประกาย ธุรกิจจักรยานแชร์ริ่งหรือแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์ไม่ใช่เป้าหมายสูงสุด

อุตสาหกรรมพลังงานสะอาดที่เขาเคยมองข้ามไป อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ความคาดหวังของเขาเป็นจริงก็ได้

ตอนนั้นเอง ประตูระเบียงก็เปิดออก

ซูหว่านอวี้ชะโงกหน้าออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธออยู่ในชุดนอนลายการ์ตูนสีฟ้า ผมถูกโพกไว้ด้วยผ้าขนหนู

เพิ่งอาบน้ำอุ่นเสร็จใหม่ๆ ผิวพรรณดูอมชมพูเปล่งปลั่ง เห็นได้ชัดเลยว่าปกติเธอแทบไม่ได้แต่งหน้าเลย

ปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก ยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่เย้ายวนใจ ราวกับดอกบัวที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ ช่างงดงามเหลือเกิน

ลู่เหลียงมองจนตาค้าง ซูหว่านอวี้เตือนเสียงเบา "ฉันอาบเสร็จแล้ว คุณกลับได้แล้วล่ะค่ะ"

"ขอกอดหน่อยสิ" ลู่เหลียงยิ้มพลางกางแขนออก

"แค่แป๊บเดียวนะคะ~" ซูหว่านอวี้ลังเลนิดหน่อย ก่อนจะก้าวเข้าไปสวมกอดเอวของเขา

กลิ่นหอมสดชื่นโชยเข้าจมูกลู่เหลียงทันที ร่างกายบอบบางของหญิงสาวนุ่มนิ่มราวกับตุ๊กตาผ้า

เขายกยิ้มมุมปาก ไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินไปมากกว่าการจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบาๆ "กลับแล้วนะ"

ถึงซูหว่านอวี้จะไม่เตือน เขาก็ตั้งใจจะกลับอยู่แล้ว เพราะจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเฒ่าเมิ่งเคยบอกว่าเซี่ยงไฮ้มีแผนจะดึงเทสลา (Tesla) เข้ามาลงทุน

ตอนนั้นคุยเล่นกันเรื่อยเปื่อย เฒ่าเมิ่งพูดขึ้นมาลอยๆ ลู่เหลียงก็เลยไม่ได้ใส่ใจ แต่ตอนนี้เขาอยากจะรู้รายละเอียดให้มากขึ้นแล้ว

"บ๊ายบาย~ กลับบ้านดีๆ นะคะ"

ซูหว่านอวี้มองส่งลู่เหลียง พอเขาไปลับตา เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนจะดีใจก็ดีใจ จะซึ้งก็ซึ้ง แล้วก็แอบหวิวๆ พิกล

เธอทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียง สัมผัสไออุ่นที่ลู่เหลียงทิ้งไว้ แก้มร้อนผ่าว จู่ๆ ก็คว้าหมอนข้างมากอดแล้วกลิ้งไปมา "ซูหว่านอวี้ นี่เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย~~~"

อีกด้านหนึ่ง ลู่เหลียงเดินออกจากอพาร์ตเมนต์หงฟ่า ขึ้นรถแล้วโทรหาเมิ่งฉางคุน

พอรู้ว่าวันนี้เป็นวันดูแลสุขภาพของเขา และกำลังนวดแผนไทยเพื่อสุขภาพอยู่ที่เซอซานคลับ

ลู่เหลียงก็บึ่งรถไปหาทันที

กลางดึกคืนฤดูร้อน ที่บ่อน้ำพุร้อนข้างกระท่อมไม้ไผ่ริมเขา เสียงจั๊กจั่นร้องระงมราวกับวงออร์เคสตราแห่งธรรมชาติ

เมิ่งฉางคุนลูบหยดน้ำบนหน้า ลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ ตาปรือจนแทบจะปิด "น้องชาย นายแช่ไปเถอะ พี่ไม่ไหวแล้ว ขอตัวก่อนนะ"

"ครับ บายครับ~"

ลู่เหลียงแช่น้ำพุร้อน พลางเงยหน้ามองเพดาน ทบทวนบทสนทนาเมื่อครู่

รถยนต์พลังงานสะอาด (NEV) อาจจะเป็นหนึ่งในเทรนด์แห่งอนาคตจริงๆ

เมิ่งฉางคุนเคยไปงานเลี้ยง แล้วได้ยินผู้ใหญ่พูดกันว่า เหมือนจะมีแผนดึงเทสลาเข้ามาตั้งโรงงานผลิตรถยนต์ขนาดใหญ่ในประเทศ

จีนเป็นแหล่งผลิตสินค้าราคาถูกรายใหญ่ ซึ่งกำไรก็น้อยนิด รัฐบาลพยายามจะยกระดับอุตสาหกรรมมาโดยตลอด

ถึงแม้วงการสมาร์ตโฟนจะคึกคัก แต่ก็ยังผูกติดอยู่กับภาพลักษณ์สินค้าราคาถูกอยู่ดี แต่ก็ถือว่าความหวังเริ่มผลิบาน สักวันหนึ่งจีนจะต้องผลิตสมาร์ตโฟนไฮเอนด์ที่เทียบชั้นกับแอปเปิล (Apple) ได้แน่นอน

แต่ด้วยขนาดของประเทศที่ใหญ่โตมโหฬาร

พึ่งพาแค่อุตสาหกรรมสมาร์ตโฟนอย่างเดียวคงไม่พอ

เมิ่งฉางคุนยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดๆ ว่า ไอเทมเรียนจบของลูกผู้ชายมีอะไรบ้าง

บ้าน รถ เงิน ผู้หญิง

ลู่เหลียงยังไม่ทันตอบ เขาก็เฉลยออกมาเองเลย

สังคมทุกวันนี้มันเป็นแบบนี้แหละ ผู้ชายต้องมีครบสี่อย่างนี้ ถึงจะถือว่าเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชีวิตอย่างสมบูรณ์แบบ

แถมลำดับความสำคัญก็ไม่ได้จัดเรียงมั่วๆ ด้วยนะ มันเรียงจากสำคัญมากไปสำคัญน้อยต่างหาก

สิบกว่าปีที่ผ่านมา รัฐบาลพยายามผลักดันอุตสาหกรรมยานยนต์อย่างเต็มที่ แต่ผ่านไปตั้งนาน ขายรถอู่หลิง สิบคัน กำไรยังไม่เท่าขายรถบีเอ็มดับเบิลยู นำเข้าแค่คันเดียวเลย

รัฐบาลก็เลยอยากจะเปลี่ยนเส้นทาง หันมาสนับสนุนรถยนต์พลังงานสะอาดอย่างจริงจังในช่วงไม่กี่ปีมานี้

แต่นิสัยของค่ายรถยนต์ในประเทศนี่สิ รู้ๆ กันอยู่ ประเภทที่ว่าต้องเอาแส้เฆี่ยนถึงจะยอมเดิน โดยเฉพาะพวกค่ายรถร่วมทุน ที่ได้ดิบได้ดีมาจากการสนับสนุนของรัฐบาล

ตอนนี้กลับทำตัวเป็นเสือนอนกิน คิดแต่จะเพลย์เซฟ ไม่ยอมลงทุนลงแรงพัฒนาพลังงานสะอาด เพื่ออนาคตที่ยังไม่แน่นอน

รัฐบาลก็เลยคิดจะดึงเทสลา แบรนด์ดังระดับโลก เข้ามาเป็นปลาดุก (Catfish Effect) เพื่อกระตุ้นให้ปลาในบ่อตื่นตัวบ้าง

แต่เมิ่งฉางคุนกลับมองว่าอนาคตของรถยนต์พลังงานสะอาดไม่ค่อยสดใสนัก ถึงรัฐบาลจะผลักดันและน่าจะเติบโตได้ แต่ต้องใช้เวลานานมาก อาจจะตายกันไปก่อนที่ตลาดจะโตก็ได้

รถยนต์พลังงานสะอาด พูดซะหรู สุดท้ายก็คือรถยนต์ไฟฟ้า (EV) นั่นแหละ

แล้วรถไฟฟ้ามันต่างอะไรกับรถกอล์ฟ หรือพวกรถสามล้อ สองล้อไฟฟ้าล่ะ ภาพจำมันฝังหัวคนไปแล้ว เปลี่ยนยาก

ต่อให้รู้ว่ารัฐบาลสนับสนุนและมีนโยบายช่วยเหลือมากมาย แต่พวกบริษัทใหญ่ๆ ก็ยังรอดูท่าทีกันอยู่ดี

บริษัทใหญ่ๆ เน้นความมั่นคงเป็นหลัก แถมพวกเขามีเงินทุนมหาศาล ต่อให้รอจนตลาดบูมแล้วค่อยกระโดดลงมาเล่น ก็ยังแย่งชิงส่วนแบ่งการตลาดได้สบายๆ

จะบอกว่าพวกเขาคิดผิดก็ไม่ได้

คงต้องบอกว่า บริษัทต่างชาตินั้นมีความกล้าที่จะบุกเบิกมากกว่าจริงๆ

(จบตอน)