ตอนที่ 100
บทที่ 100 เจิ้งเหวินหลง แห่งชิงโจว
minibunny · 6,086 ตัวอักษร
“นายคิดมากไปเองแล้ว”
หนิงเฉินพูดด้วยท่าทีไม่แยแส “ฉันไม่มีเวลาว่างไปฟ้องสวี่ซูเหยียนหรอก สำหรับฉันยัยนั่นก็แค่ตดก้อนหนึ่ง! แต่ว่า... ซี่เหยา ฉันขอเตือนเธอไว้คำหนึ่ง”
“เตือน? เรื่องอะไรเหรอ?” กู้ซี่เหยาไม่เข้าใจ
“ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของเธอไม่ใช่คนดี ทางที่ดีเธอควรอยู่ห่างจากเขาไว้” หนิงเฉินกล่าว
“เอ่อ...” กู้ซี่เหยาหน้าเสียเล็กน้อย
ตระกูลหลินเป็นตระกูลมหาเศรษฐีในชิงโจว หลายปีมานี้ตระกูลกู้ต้องอาศัยตระกูลหลินหนุนหลัง ถึงได้กลายเป็นผู้มั่งคั่งอันดับต้นๆ ในอำเภอตงหยาง
“หนิงเฉิน! แกอย่าให้มันมากนักนะ แกบอกว่าใครไม่ใช่คนดีวะ!” หลินเจียวหยางสติหลุด ชี้หน้าด่าหนิงเฉินทันที
“ทำไม ไม่พอใจ? อยากลงมือเหรอ?” หนิงเฉินยิ้ม “ก็เข้ามาสิ”
“แก...”
หลินเจียวหยางโกรธจนตับแทบไหม้
แต่เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหนิงเฉิน จึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนแล้วแค่นยิ้มเย็น “เหอะ แกคิดว่าลูกพี่ลูกน้องฉันจะเชื่อแกงั้นเหรอ?”
“ซี่เหยา พี่บอกเธอตรงๆ นะ ไอ้หนิงเฉินเนี่ยมันก็แค่ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกิน พักบ้านผู้หญิง นั่งรถผู้หญิง เธอรีบไล่มันลงจากรถเดี๋ยวนี้!”
เขาคิดว่ากู้ซี่เหยาจะเข้าข้างเขา
ทว่า หญิงสาวกลับพูดเสียงเบาว่า “พี่คะ... วันหลังพี่... อย่ามาหาหนูบ่อยนักเลยนะ”
“ซี่เหยา เธอพูดว่าอะไรนะ?”
หลินเจียวหยางคิดว่าตัวเองหูฝาดไป เบิกตากว้างจ้องมองเธอ
กู้ซี่เหยากัดริมฝีปาก เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “ยังไงพวกเราก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน พี่มาหาหนูบ่อยๆ แบบนี้ เพื่อนในหอพักต่างก็คิดว่าเราเป็นแฟนกัน มัน... มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่...”
“เดรัจฉาน!”
เสียงหนิงเฉินดังมาจากในรถ แฝงไปด้วยความโศกเศร้าประชดประชัน “แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องตัวเองยังคิดจะจีบ เป็นเดรัจฉานจริงๆ”
“ดี!”
หลินเจียวหยางเองก็เป็นคนมีความทะนงตน เมื่อถูกน้องสาวปฏิเสธตรงหน้าแบบนี้ก็ถึงกับระเบิดอารมณ์!
เขาเขวี้ยงช่อดอกกุหลาบลงพื้นอย่างแรงแล้วตวาดว่า “กู้ซี่เหยา เธอเลือกที่จะเชื่อคนนอกมากกว่าพี่ตัวเอง! เธอ... เธอจำคำพูดเธอไว้ให้ดี สักวันเธอจะต้องเสียใจ!”
พูดจบเขาก็เดินกระฟัดกระเฟียดจากไป
ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยชิงต้าเขตไป๋เหนี่ยวหู นักศึกษาหลายคนต่างหันมามองด้วยความสงสัย
กู้ซี่เหยาถูกตะคอกใส่จนสีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
“หนิงเฉิน เดี๋ยวฉันไปส่งนายที่คณะนะ”
กู้ซี่เหยาเปิดประตูรถแล้วกลับขึ้นมานั่งข้างใน สั่งให้คนขับออกรถ
หนิงเฉินปรายตามองเธอแล้วพูดว่า “อย่าคิดว่าที่ฉันพูดเมื่อกี้เป็นแค่คำประชดนะ ฉันเจอหลินเจียวหยางมาหลายครั้ง หมอนี่ไม่ใช่คนดีจริงๆ เธออย่าไปใกล้ชิดกับเขามากนัก”
“รับทราบค่ะ”
กู้ซี่เหยาพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดต่อ “จริงๆ แล้ว... หนูพอจะรู้ว่าพี่เขาคิดยังไง แต่หนูไม่ได้ชอบเขา!”
“แต่เพราะความสัมพันธ์ของสองตระกูล หนูเลยเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเจอเขา”
“หลายปีมานี้ตระกูลหลินช่วยให้ตระกูลกู้ตั้งตัวได้ในอำเภอตงหยาง พ่อก็เลยอยากให้หนูติดต่อกับตระกูลหลินที่ชิงโจวบ่อยๆ เพราะฉะนั้น...”
หนิงเฉินนิ่งเงียบ
กู้ซี่เหยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มสดใสให้เขา “แต่หนูจะฟังนายน้า ต่อไปจะพยายามอยู่ห่างจากหลินเจียวหยาง!”
‘เด็กดีจริงๆ’
หนิงเฉินคิดในใจ: ‘รู้ความกว่าสวี่ซูเหยียนยัยโง่นั่นเยอะเลย’
หากวัดกันที่ความสวย สวี่ซูเหยียนอาจจะเหนือกว่ากู้ซี่เหยาอยู่ขั้นหนึ่ง สมกับที่เป็นอันดับหนึ่งของทำเนียบดาวมหาลัยชิงต้า แต่ถ้าวัดกันที่นิสัย ทั้งคู่ต่างกันราวฟ้ากับเหว
คนแรกถูกตามใจจนเสียคน มีนิสัยคุณหนูเต็มตัว ส่วนคนหลังเคยผ่านความลำบากมาก่อนที่จะรวย จึงมีความถ่อมตัวและเป็นผู้ใหญ่กว่ามาก
“หนิงเฉิน”
จู่ๆ กู้ซี่เหยาก็เรียกเขา ใบหน้าเนียนเริ่มมีริ้วสีแดงพาดผ่าน
“ว่าไง?”
หนิงเฉินมองเธอ คิดในใจว่ายัยนี่คงไม่คิดจะสารภาพรักหรอกนะ
“สุดสัปดาห์นี้... ฉันไปหานายที่คณะได้ไหม?”
พอพูดจบ หน้ากู้ซี่เหยาก็แดงยิ่งกว่าเดิม
พูดแบบนี้มันดูชัดเจนไปไหมนะ? จะโดนปฏิเสธหรือเปล่า?
น่าอายจัง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่นัดผู้ชายออกไปเที่ยว
“ตามสบายสิ”
หนิงเฉินตอบตกลงอย่างเหนือความคาดหมาย
แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อ
“จริงเหรอ! งั้นตกลงตามนี้เนาะ สุดสัปดาห์นี้ฉันไปหา!” กู้ซี่เหยาดีใจมาก
“อืม”
…
“หนิงเฉิน แกบังอาจมาแย่งลูกพี่ลูกน้องฉัน ฉันกับแกอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!”
ด้านนอกเขตไป๋เหนี่ยวหู
หลินเจียวหยางนั่งอยู่ในรถสปอร์ตแอสตันมาร์ตินของเขา ต่อยพวงมาลัยด้วยความโกรธแค้น
เขารักกู้ซี่เหยา! ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น! ถึงจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ตราบเท่าที่ไม่มีลูกด้วยกัน ก็ยังคบกันได้
แต่ไอ้สุนัขรับใช้อย่างหนิงเฉินกลับเข้ามาสอดอีกแล้ว และที่น่าเจ็บใจที่สุดคือลูกพี่ลูกน้องของเขากลับเชื่อมันสนิทใจ
“เริ่มจากสวี่ซูเหยียน ตามด้วยกู้ซี่เหยา หนิงเฉิน ถ้าฉันไม่จัดการแกให้ตาย ฉันก็ไม่ใช่ตัวแทนเขตเจียงหนานของโรงเหล้าคมโลหิต!”
หลินเจียวหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกด้วยความโมโห
“ฮัลโหล มีดโกนช่วยจัดการคนให้ฉันหน่อย...”
…
หนิงเฉินไม่ได้กลับไปที่วิลล่าโรสการ์เด้น แต่ให้คนขับไปส่งที่คฤหาสน์จิ่วซี
หลังจากบอกลากู้ซี่เหยา เขาก็โทรหาตัวแทนอสังหาริมทรัพย์
“ฮัลโหล ผู้จัดการจาง ผมกลับมาแล้วนะ”
“อืม ย้ายของออกไปได้เลย ผมกะว่าจะย้ายเข้าไปในเร็วๆ นี้”
เมื่อได้รับคำยืนยันว่าจะจัดการให้เสร็จภายในสี่วัน หนิงเฉินก็วางสายด้วยความพึงพอใจ
อีกสี่วันก็เปิดเทอมพอดี
เมื่อเดินเข้าไปในคฤหาสน์จิ่วซี ตั้งใจจะไปหาอะไรกินที่ห้องอาหาร แต่กลับพบคนในชุดฝึกยุทธ์กว่าสิบคนยืนอยู่ในห้องโถงชั้นแรก
“คนของสมาคมยุทธ์? ตามมาถึงนี่เลยเหรอ...” หนิงเฉินยังคงสงบนิ่ง
กลุ่มสมาคมยุทธ์นำโดยชายไว้หนวดทรงเลขแปด โดยมีรองประธานเหลียงหย่งจื้อ, หัวหน้าหน่วยปราบจลาจลหวังฉี และหัวหน้าหน่วยตรวจสอบฮั่วโอวอยู่ครบทีม
เวินเยว่กำลังพยายามอธิบายบางอย่างกับชายหนวดเลขแปดด้วยท่าทางนอบน้อมประดุจข้ารับใช้ จนพ่อบ้านและคนใช้ที่เห็นต่างพากันสงสาร
“หืม?”
ชายหนวดเลขแปดเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นหนิงเฉิน แววตาคมกริบสว่างวาบขึ้นมาทันที
“คุณหนิง!”
เวินเยว่เห็นผู้ช่วยชีวิตมาถึงก็รีบวิ่งเข้ามาหา “คุณหนิง รีบอธิบายกับประธานเจิ้งหน่อยครับ พวกเขาบอกว่า... บอกว่าคุณเป็นคนของยุทธจักรนอกกฎหมาย!”
“ท่านประธาน มันคือนี่แหละหนิงเฉิน!”
เหลียงหย่งจื้อชี้หน้าหนิงเฉิน แววตาเต็มไปด้วยความแค้น “คราวก่อนอาศัยตอนที่ท่านไม่อยู่ มันมาอาละวาดที่สำนักงานใหญ่ ทำร้ายพี่น้องเราไปตั้งเยอะ”
“ท่านประธาน จะปล่อยมันไปไม่ได้นะครับ!”
ฮั่วโอวเองก็กัดฟันกรอด อยากจะจับหนิงเฉินเข้าคุกไปรับโทษหนักๆ เสียเดี๋ยวนี้
และจากการแนะนำของเวินเยว่ หนิงเฉินก็ได้รู้ว่าชายหนวดเลขแปดคนนี้ก็คือประธานสมาคมยุทธ์ชิงโจว เจิ้งเหวินหลง!
ชายผู้นี้คือ ปรมาจารย์ ผู้กุมอำนาจอยู่ในชิงโจว!
‘อยู่ต่อหน้าปรมาจารย์แต่ยังสีหน้าไม่เปลี่ยน ดูเหมือนเบื้องหลังคุณหนิงจะมีปรมาจารย์หนุนหลังอยู่จริงๆ...’ เวินเยว่แอบคิดในใจ
“ไม่มีเรื่องของพวกเจ้าแล้ว ออกไปรอข้างนอก!”
เจิ้งเหวินหลงนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งเหลียงหย่งจื้อและคนอื่นๆ
“ครับ!”
ในสมาคมยุทธ์ชิงโจว ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเจิ้งเหวินหลง เขาคือ "ฟ้า" ของวงการวรยุทธ์ในชิงโจว!
‘ไอ้เด็กนี่จบเห่แน่’
ด้วยความคิดนี้ เหลียงหย่งจื้อและฮั่วโอวต่างทยอยกันออกไปพร้อมกับปิดประตูบานใหญ่ลง
เวินเยว่เองก็สั่งให้พ่อบ้านและคนใช้ทุกคนออกไปเช่นกัน
“สหายตัวน้อยหนิง เราได้พบกันอีกแล้วนะ”
เจิ้งเหวินหลงมองหนิงเฉินแล้วจู่ๆ ก็ยิ้มเย็น
“อีกแล้ว?”
เวินเยว่มองหนิงเฉินด้วยความฉงน พวกเขารู้จักกันงั้นเหรอ?
หนิงเฉินไม่พูดอะไร
“สหายตัวน้อยคงลืมไปแล้วสินะ เมื่ออาทิตย์กว่าๆ ที่แล้ว ที่ภูเขาหยวนเป่า เมืองซงไถ เจ้าช่วยอู่ฉวนจื้อหนีไปต่อหน้าต่อตาพวกเราสี่ปรมาจารย์!”
เจิ้งเหวินหลงแค่นเสียงหัวเราะ “ทำไม กล้าทำแต่ไม่กล้ารับงั้นรึ?”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น