บทที่ 99 ลูกพี่ลูกน้องของกู้ซี่เหยา

ตรุษจีนปีนี้เป็นปีที่เฉินหลันและหนิงชางเม้ามีความสุขที่สุด เพราะไม่ต้องคอยพะวงเรื่องเงินทองอีกต่อไป

การขับรถโรลส์-รอยซ์ไปส่งของขวัญตามบ้านญาติ ทำให้ใครต่อใครที่พบเห็นต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า ข่าวคราวเรื่องครอบครัวของหนิงชางเม้ารวยฟ้าผ่าแพร่กระจายไปในหมู่ญาติมิตรอย่างรวดเร็ว หลังวันเที่ยว เป็นต้นมา ญาติหลายคนที่ปกติไม่เคยติดต่อกันเลยต่างก็พากันหอบของขวัญมาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน

มีทั้งมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ มาชวนทำธุรกิจร่วมกัน และแน่นอนว่าหนีไม่พ้นพวกที่มาขอยืมเงิน

หากไม่มีตรุษจีนปีนี้ หนิงเฉินคงไม่มีทางรู้เลยว่าบ้านตัวเองมีญาติเยอะขนาดนี้ ประตูบ้านแทบจะสึกเพราะคนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย

"คนจนยืนกลางสี่แยกกางเล็บเหล็กสิบอัน ก็เกี่ยวเอาเนื้อเอากระดูกญาติพี่น้องมาไม่ได้ คนรวยรำดาบกระบองกลางป่าลึก เพื่อนฝูงไร้สัจจะก็ยังไล่ไม่ไป"

คำกล่าวนี้ของเหล่ากัว (นักแสดงตลกชื่อดัง) หนิงเฉินได้ซาบซึ้งถึงแก่นแท้แล้ว

ปิดเทอมฤดูหนาวผ่านไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่หนิงเฉินเตรียมตัวจะกลับชิงโจว ทางตระกูลกู้ก็โทรศัพท์เข้ามา

“ท่านมหาอาจารย์หนิง แผลของเฉาเหล่ยกับเจ้าเฉวียนหายดีเกือบหมดแล้วครับ ล่าสุดเตรียมตัวจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว” กู้หงข่ายรายงาน

เฉาเหล่ยและเจ้าเฉวียน คือบอดี้การ์ดสองคนที่ตระกูลกู้จ้างมาจากสมาคมยุทธ์ด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว คนหนึ่งอยู่ระดับพลังภายนอกขั้นสมบูรณ์ อีกคนอยู่ระดับพลังภายนอกขั้นสูงสุด

“ดี คุณจัดให้พวกเขาไปพักที่ห้องตรงข้ามบ้านผม ห้องนั้นผมซื้อไว้แล้ว”

หนิงเฉินกล่าวเสริม “กำชับพวกเขาว่าอย่าไปรบกวนชีวิตปกติของพ่อแม่ผม แต่ตราบใดที่ท่านทั้งสองก้าวออกจากบ้าน พวกเขาต้องติดตามคุ้มกันอย่างลับๆ”

“รับทราบครับ!” กู้หงข่ายพยักหน้ารับคำ

ทั้งสองฝ่ายนัดพบกันที่ห้องน้ำชาแห่งหนึ่งนอกหมู่บ้าน หนิงเฉินทำการสัมภาษณ์สั้นๆ กับเฉาและเจ้า โดยใช้ "วิชาอ่านใจ" เพื่อดูว่าทั้งคู่มีเจตนาร้ายหรือไม่ เมื่อพบว่าไม่มีอะไรแอบแฝงเขาจึงวางใจ

“ท่านมหาอาจารย์หนิง กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ?” กู้หงข่ายเอ่ยถามเมื่อเห็นหนิงเฉินนิ่งไป

“ฝีมือระดับพลังภายนอก ยังไงมันก็ยังต่ำเกินไปหน่อย...” หนิงเฉินส่ายหัว

เรื่องนี้จริงๆ เขาอยากจะหาทางตระกูลเวิน แต่เมื่อคิดว่าตระกูลกู้เป็นคนในพื้นที่ จัดการอะไรในตงหยางย่อมสะดวกกว่า เขาจึงไม่ได้ติดต่อตาแก่เวินไป

เฉาและเจ้าก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

“เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันจะถ่ายทอดวิชาให้พวกคุณอย่างหนึ่ง ปกติอยู่ที่บ้านก็ฝึกตามนี้ ถ้าทำได้จริง ภายในครึ่งปีการก้าวเข้าสู่ระดับพลังภายใน (เน่ยจิ้น) ก็ไม่ใช่เรื่องยาก” หนิงเฉินกล่าว

“อะไรนะ!?”

เฉาและเจ้าตกใจจนหน้าถอดสี

พลังภายใน? ภายในครึ่งปีเนี่ยนะ! ถ้าไม่รู้ฐานะของหนิงเฉิน พวกเขาคงคิดว่าไอ้หนุ่มคนนี้เป็นบ้าไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าหนิงเฉินไม่ได้พูดเล่น เฉาเหล่ยจึงพูดขึ้นว่า “หากสิ่งที่ท่านมหาอาจารย์พูดเป็นความจริง ผมเฉาเหล่ยยินดีเป็นบอดี้การ์ดให้คุณพ่อคุณแม่ของท่านฟรีๆ โดยไม่รับเงินเดือนแม้แต่หยวนเดียว!”

“ข้าก็เหมือนกัน!” เจ้าเฉวียน ชายชาวเซียงหนานกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“แล้วแต่พวกคุณ” หนิงเฉินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

วิชาที่เขาให้ไปคือ "วิชาเสริมกายาโบราณ" ฉบับปรับปรุง ซึ่งพวกกลุ่มวารีจันทราก็ฝึกวิชานี้อยู่ ต่อให้พรสวรรค์จะทึ่มทื่อแค่ไหน ผ่านไปสักปีครึ่งปีก็ก้าวเข้าสู่ระดับพลังภายในได้แล้ว

หลังจากนั้น เฉาเหล่ยและเจ้าเฉวียนก็ย้ายเข้าไปอยู่ในห้อง 406 ฝั่งตรงข้ามบ้านหนิงเฉินในหมู่บ้านเฟิงซีเยวี่ยน

หนิงเฉินบอกกล่าวกับพ่อแม่เรียบร้อยแล้วก็เตรียมตัวกลับเข้ามหาลัย

“เสี่ยวเฉิน อยู่ข้างนอกดูแลตัวเองดีๆ นะ”

“ตั้งใจเรียนอย่าให้ตกล่ะ...”

เฉินหลันและหนิงชางเม้าเดินมาส่งหนิงเฉินที่ใต้ตึก และต้องแปลกใจเมื่อพบว่ามีหญิงสาวสวยคนหนึ่งยืนรอเขาอยู่

ไม่ใช่คุณหนูใหญ่ตระกูลเวินคนคราวก่อน แต่คนนี้ดูจะมีความเยาว์วัยและสดใสกว่า ผมสีดำขลับหนานุ่ม ใบหน้าสวยหวานรูปไข่ ทุกสัดส่วนล้วนฉายแววความสดใสของวัยสาว

“กู้ดาวโรงเรียน ทำไมเธอยังไม่ไปอีก?” หนิงเฉินถามด้วยความประหลาดใจ

“หนิงเฉิน นายก็จะกลับมหาลัยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไปด้วยกันสิ”

กู้ซี่เหยาชี้ไปที่รถเบนซ์วีไอพีด้านหลัง พร้อมส่งยิ้มหวานหยด จากนั้นก็หันไปยิ้มให้เฉินหลันและหนิงชางเม้า “สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า หนูเป็นเพื่อนมัธยมของหนิงเฉิน ชื่อกู้ซี่เหยาค่ะ เรียนอยู่ที่ชิงต้าเหมือนกัน!”

“เพื่อนนี่เอง” สามีภรรยาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

‘ไอ้ลูกชายตัวแสบนี่ร้ายไม่เบา มีแววเจ้าชู้เหมือนพ่อตอนหนุ่มๆ เลย!’ หนิงชางเม้าแอบขำในใจ

“ในเมื่อเป็นเพื่อนกัน ก็ไปด้วยกันเถอะจ้ะ ระหว่างทางจะได้มีคนคอยดูแลกัน” เฉินหลันกล่าว

“งั้น... ก็ได้ครับ!” หนิงเฉินพยักหน้า

หลังจากนั้น เขาก็นั่งรถเบนซ์วีไอพีของตระกูลกู้เดินทางออกจากอำเภอตงหยางอีกครั้ง

“จริงด้วย คุณย่าอาการเป็นยังไงบ้าง?” หนิงเฉินถามทำลายความเงียบระหว่างทาง

หญิงสาวที่นั่งข้างๆ เขาดูจะประหม่ามาก “ดะ... ดีขึ้นมากเลยค่ะ!”

กู้ซี่เหยาตอบหน้าแดงระเรื่อราวกับแย่งตอบคำถาม “คุณปู่ฉู่เอาโสมต้นนั้นไปเคี่ยวเป็นยา พอคุณย่าดื่มเข้าไป ผิวพรรณก็ดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด วันนี้ลุกขึ้นมาเดินเหินได้แล้วค่ะ”

“อืม...”

หนิงเฉินขยับปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป จริงๆ แล้วถ้าเอาโสมร้อยปีต้นนั้นมาให้เขาหลอมเป็นโอสถ อย่างน้อยก็สามารถต่ออายุให้หญิงชราตระกูลกู้ได้อีกหกปีขึ้นไป... แต่ในเมื่อตระกูลกู้ไม่ได้มาร้องขอ เขาก็ขี้เกียจจะหาเรื่องใส่ตัว

เมื่อนึกถึงยาสมุนไพรวิญญาณในกระเป๋าเดินทาง แน่นอนว่าเขาไม่มีทางคืนให้ใคร ของวิเศษย่อมตกเป็นของผู้มีวาสนา หนิงเฉินตั้งใจจะใช้พวกมันเป็น "แหล่งพลังปราณ" ชั่วคราว

แม้เขาจะยังไม่สามารถหลอมยาสมุนไพรเหล่านี้ได้ในตอนนี้ แต่เขามีวิชาเทพโบราณที่สามารถกลั่นกรองพลังวิญญาณจากตัวยามาใช้เป็นพลังปราณได้ชั่วคราว

ตลอดทางทั้งคู่คุยกันบ้างเล็กน้อย จนรถขับเข้าสู่ชิงโจวและมาถึงแถบชานเมืองไป๋เหนี่ยวหู

ทันทีที่กู้ซี่เหยาก้าวลงจากรถ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถือช่อกุหลาบสีชมพูและสวมสูทสีขาวก็เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม “ซี่เหยา รอนานเลยนะ”

“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ล่ะคะ?”

กู้ซี่เหยาเพิ่งลงจากรถและจ้องมองชายหนุ่มที่ดูรวยและหล่อเหลาคนนี้ด้วยความแปลกใจ

“ยินดีต้อนรับกลับชิงด้าน่ะสิ”

ชายชุดสูทขาวเตรียมจะยื่นดอกกุหลาบให้ แต่กลับเหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยผ่านกระจกรถเบนซ์

“หนิงเฉิน!?” เขาหลุดอุทานออกมาเสียงหลง

หนิงเฉินเองก็เห็นเขาพอดี แววตาฉายแววเยาะเย้ยออกมาครู่หนึ่ง

เขานั่งอยู่ในรถพลางแค่นยิ้มเย็น “หลินเจียวหยาง นายก็นะ... เจ้าชู้ไม่เบาเลย จีบดาวโรงเรียนชิงต้าพร้อมกันสองคนแบบนี้ ไม่กลัวชื่อเสียงป่นปี้หรือไง?”

ชายชุดสูทขาวคนนั้นคือ หลินเจียวหยาง นั่นเอง

หนิงเฉินเองก็คาดไม่ถึงว่าจะมาเจอหมอนี่ที่นี่ แถมยังอยู่ต่อหน้ากู้ซี่เหยาอีกต่างหาก

“แกมานั่งอยู่ในรถของลูกพี่ลูกน้องฉันได้ยังไง!” หลินเจียวหยางถลึงตาใส่หนิงเฉินด้วยความโกรธแค้น

“พี่คะ... พี่รู้จักหนิงเฉินด้วยเหรอ?” กู้ซี่เหยาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

“ยิ่งกว่ารู้จักซะอีก เหอะ!”

หลินเจียวหยางกัดฟันกรอด ก่อนจะถามต่อ “ซี่เหยา เธอไปยุ่งอะไรกับหมอนี่ อย่าบอกนะว่าคบกันอยู่?”

“พี่เข้าใจผิดแล้วค่ะ หนิงเฉินเป็นเพื่อนมัธยม หนูแค่ให้เขาติดรถมาด้วยเฉยๆ” กู้ซี่เหยารีบอธิบาย

‘แม่งเอ๊ย ไอ้เกาะผู้หญิงกิน!’ หลินเจียวหยางด่าในใจ

อยู่บ้านสวัสดิการของสวี่ซูเหยียน นั่งรถติดสอยห้อยตามกู้ซี่เหยา ไอ้การเกาะผู้หญิงกินแบบนี้... เขาเองก็หมดคำจะพูด! ที่สำคัญคือ ทั้งสองคนนี้เป็นผู้หญิงที่เขาหมายปองทั้งคู่ เขารู้สึกเหมือนโดนสวมเขาทั้งที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย!

เขากะจะด่าทอหนิงเฉินสักคำสองคำ แต่ก็กลัวว่าฝ่ายหลังจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องสวี่ซูเหยียน

เขาจึงข่มความโกรธไว้แล้วอธิบายว่า “หนิงเฉิน ซี่เหยาคือลูกพี่ลูกน้องของฉัน ถ้าแกคิดจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องซูเหยียนก็ตามใจแก!”

“ถึงตอนนั้นก็มาดูแล้วกันว่าซูเหยียนจะเชื่อแกหรือเชื่อฉัน!”

เขามั่นใจว่าอธิบายได้ เพราะสวี่ซูเหยียนเคยบอกเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าเธอเกลียดหนิงเฉินเข้าไส้