บทที่ 98 เดินสายเยี่ยมญาติ

“ปรมาจารย์!”

เมื่อได้ยินคำนี้ กู้หงข่ายถึงกับจิตใจล่องลอยไปชั่วขณะ

“คุณอากู้ ฟังผมอยู่หรือเปล่าครับ?”

เสียงของหนิงเฉินดังมาจากโทรศัพท์ “บอดี้การ์ดระดับพลังภายนอกสองคนนั้น เงินเดือนปีละเท่าไหร่ เดี๋ยวผมโอนให้ครับ”

“ไม่ๆๆ ไม่ต้องครับ!”

กู้หงข่ายรีบปฏิเสธพัลวัน “ท่านมหาอาจารย์พูดอะไรอย่างนั้นครับ แค่ส่งบอดี้การ์ดไปสองคน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ตระกูลกู้ขอรับผิดชอบค่าใช้จ่ายเองครับ”

“มันจะดีเหรอครับ” หนิงเฉินแสร้งทำเป็นเกรงใจตามมารยาท

“ไม่มีอะไรไม่ดีครับ ตกลงตามนี้เลย!” กู้หงข่ายยืนยันหนักแน่น

“งั้นก็ได้ครับ...” หนิงเฉินไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เพราะยังไงเขาก็ถือว่าช่วยชีวิตสองพ่อลูกตระกูลกู้เอาไว้

หลังจากสนทนากันอีกไม่กี่ประโยค เขาก็วางสายแล้วเดินขึ้นบ้านไป

เฉินหลันและหนิงชางเม้ายังไม่นอน ทั้งคู่นั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น กำลังปรึกษากันว่าจะซื้อบ้านในชิงโจวสักหลังดีไหม

หนิงเฉินมองภาพนี้ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น ก่อนจะเข้าไปร่วมวงสนทนา ช่วยวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียของโครงการบ้านหรูต่างๆ...

หลายวันต่อมา เทศกาลตรุษจีนก็มาถึง

เฉินหลันลงมือทำอาหารเต็มโต๊ะ

ปูขน, ล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย, เป๋าฮื้อ, ปลาจาระเม็ดทอง, ปลาเก๋าแดง, เนื้อโกเบ, เหล้าอู๋เหลียงเย่, เหล้าเหมาไถ...

ตอนกลางคืน ทั้งครอบครัวนั่งดูรายการฉลองตรุษจีน (ชุนหวัน) ด้วยกัน เป็นคืนส่งท้ายปีเก่าที่มีความสุขมาก

ณ บ้านของป้าสะใภ้รอง (พี่สาวคนที่สองของแม่)

เฉินหย่ากำลังแช่เท้าพลางดูรายการชุนหวันไปพลาง มือก็เลื่อนดูฟีดใน WeChat

พอเลื่อนไปเจอรูปอาหารมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าที่เฉินหลันโพสต์ เธอถึงกับสะดุ้งโหยง!

“คุณพระช่วย คุณคะ มาดูนี่เร็ว!” เฉินหย่ารีบเรียกซ่งเหว่ยสามีของเธอมาดู

“มีอะไรเหรอ?” ซ่งเหว่ยเดินเข้ามา

“คุณดูสิ บ้านเฉินหลันกินหรูขนาดนี้เลยเหรอ มีทั้งอู๋เหลียงเย่ทั้งเหมาไถเลยนะ!” เฉินหย่าตกใจมาก

ในสายตาของเธอ ครอบครัวตัวเองคือคนที่ฐานะดีที่สุดในหมู่ญาติ อาหารมื้อค่ำวันนี้ก็หมดไปกว่าห้าพันหยวน

แต่บ้านเฉินหลัน แค่เหล้าสองขวดราคาก็เกินงบอาหารทั้งโต๊ะของเธอไปแล้ว

“ฮ่าๆๆ...”

ซ่งเหว่ยขยายรูปดูเพียงครู่เดียวก็หัวเราะออกมา “ฉันว่านะเฉินหย่า น้องสาวเธอคนนี้รักสวยรักงามจนเกินเหตุนะเนี่ย มื้อค่ำวันปีใหม่ยังต้องไปขโมยรูปคนอื่นมาลงอีก”

“ขโมยรูปเหรอ?”

เฉินหย่าขมวดคิ้ว “ก็น่าจะใช่นะ ครั้งก่อนที่พวกเราไปบ้านนั้น ผ้าปูโต๊ะเป็นสีเหลืองนี่นา ทำไมครั้งนี้กลายเป็นสีขาวไปได้...”

“เฉินหลันนี่จริงๆ เลย ชอบอวดเก่งเกินตัว ไม่ดูสภาพบ้านตัวเองบ้างเลย ของหรูพวกนี้เขาจะไปมีปัญญากินได้ยังไง?”

เฉินหย่าถึงกับส่ายหัว

ตอนนั้นเอง ซ่งปินลูกชายของเธอก็เดินเข้ามาดูด้วยแล้วพูดขึ้นว่า:

“โหย บ้านอาสามกินดีชะมัด ล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย, ปลาเก๋าแดง, เป๋าฮื้อ, หอยนางรม... ซี้ด มีปลาจาระเม็ดตัวเบ้อเริ่มเลย ต่อให้เป็นปลาเลี้ยง ราคาก็ต้องมีเจ็ดแปดหมื่นหยวนเลยไม่ใช่เหรอ?”

ซ่งเหว่ยแค่นยิ้มอย่างดูถูก “แค่นี้จะไปนับเป็นอะไร? ลูกพี่ลูกน้องแกยังเคยคุยโวว่าจะซื้อรถโรลส์-รอยซ์ให้พ่อเขาสักคันเลย!”

ซ่งปินหลุดขำพรืดออกมาทันที “ฮ่าๆๆๆ โรลส์-รอยซ์เหรอ ไอ้หนิงเฉินนั่นน่ะ ต่อให้เอามันไปขายทิ้ง ยังไม่มีปัญญาซื้อล้อรถโรลส์-รอยซ์สักข้างเลยมั้ง”

วันต่อมา

ซ่งเหว่ยและซ่งปินสองพ่อลูกถึงกับยืนอึ้งกิมกี่ เมื่อเห็นรถ โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน มาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าบ้านตัวเอง

ครอบครัวหนิงเฉินพากันลงจากรถ ในมือถือของขวัญติดไม้ติดมือมาด้วย

“คุณลุงรอง คุณป้าครับ พี่ซ่งปิน”

หนิงเฉินเอ่ยทักทาย แววตาแฝงความขบขันไว้เล็กน้อย

“เสี่ยวเฉิน ชางเม้า... นี่พวกเธอถูกหวยรางวัลที่หนึ่งมาเหรอ?”

เฉินหย่าอ้าปากค้าง ชี้ไปที่รถโรลส์-รอยซ์คันนั้น

เพื่อนบ้านในละแวกนั้นเริ่มมามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ หลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้

“ไปครับ เข้าไปคุยข้างในกัน!”

หนิงชางเม้าถือเหล้าเหมาไถไว้ในมือซ้าย มือขวาถือบุหรี่หวงเฮ่อโหลวอีกหกแถว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มภูมิฐาน สลัดภาพลักษณ์คนขี้อายและอมทุกข์ในอดีตทิ้งไปจนหมดสิ้น

เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ เพียงแค่มองเนื้อมัดผ้าก็รู้ว่าเป็นของเกรดพรีเมียม โดยเฉพาะรองเท้าหนังที่ขัดจนมันวับ ดูเหมือนจะเป็นแบรนด์เนมหรูจากต่างประเทศ ซ่งเหว่ยจำชื่อแบรนด์ไม่ค่อยได้ แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ห้างเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ราคาแพงเกินไปเขาเลยไม่กล้าซื้อ

เมื่อเข้ามาในบ้าน เฉินหลันก็เล่าเรื่องที่หนิงเฉินหาเงินได้ให้ฟังตามความจริง

“จริงๆ ก็ไม่ต่างจากถูกหวยหรอกค่ะ ฉันกับชางเม้าก็ได้อานิสงส์จากเสี่ยวเฉิน ลูกชายประสบความสำเร็จน่ะค่ะ”

ในอดีต ทุกช่วงตรุษจีนเธอต้องมาทนฟังเฉินหย่าอวดรวยตลอด ปีนี้ในที่สุดเธอก็ได้ยืดอกภูมิใจบ้างเสียที

“สูตรยาโบราณ? ร่วมมือกับบริษัทยายักษ์ใหญ่ในชิงโจว? ได้ส่วนแบ่งปีละหลายล้าน?”

เฉินหย่าฟังแล้วกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ

ทว่าซ่งเหว่ยกลับทำหน้าเหมือน “มองทะลุทุกอย่าง” เขามองครอบครัวนี้ด้วยสายตาเย้ยหยันเล็กๆ

รถโรลส์-รอยซ์เช่าวันละหมื่นสองหมื่นหยวนเอง ครอบครัวนี้เพื่อจะอวดรวย ยอมลงทุนหนักจริงๆ!

เขาตบไหล่หนิงชางเม้าแล้วพูดว่า “ชางเม้า ในเมื่อตอนนี้บ้านเธอรวยขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่ซื้อบ้านในชิงโจวให้เสี่ยวเฉินล่ะ?”

“รถน่ะมีแต่ลดมูลค่าลง แต่บ้านน่ะมีแต่จะขึ้นราคา!”

“เมื่อช่วงก่อนพวกเราเพิ่งซื้อบ้านให้เสี่ยวปินในเขตหลินเจียง เมืองชิงโจว พื้นที่สองร้อยตารางเมตร ราคาเจ็ดล้านกว่า พวกเราออกเงินดาวน์ให้ แล้วให้เขาผ่อนต่อเอง”

“ทำเลตรงนั้นดีมากนะ พวกเธอก็ลองหาซื้อให้เสี่ยวเฉินสักหลังสิ ต่อไปสองคนพี่น้องจะได้เป็นเพื่อนบ้านกันไง ฮ่าๆๆ...”

ซ่งปินยืนฟังอยู่ข้างๆ แอบสังเกตปฏิกิริยาของครอบครัวเฉินหลัน

เขาเองก็ไม่เชื่อว่าลูกพี่ลูกน้องจะมีโชคดีขนาดไปเก็บสูตรยาโบราณในตลาดของเก่ามาขายได้เงินมหาศาลขนาดนั้น! ชื่อบริษัทจี้ซื่อเย่ายวนเขาเคยได้ยินมาบ้าง นั่นคือบริษัทยักษ์ใหญ่ของชิงโจวเลยนะ!

“เสี่ยวเฉิน ลูกคิดว่ายังไงจ๊ะ...” เฉินหลันและหนิงชางเม้าหันมามองหนิงเฉิน

“ไม่เป็นไรครับ” หนิงเฉินยิ้มบางๆ

“ได้ยังไงล่ะเสี่ยวเฉิน”

ซ่งเหว่ยพูดด้วยน้ำเสียงจิกกัดเล็กๆ “หาเงินได้ตั้งเยอะแยะ คงไม่ได้กะจะจมปลักอยู่ที่ตงหยางตลอดไปหรอกนะ แบบนั้นมันไม่มีอนาคตเลย!”

“เสี่ยวเฉิน โครงการซ่างหัวฝู่นี่ทำเลดีจริงๆ นะ ถึงจะไม่ใช่โซนใกล้โรงเรียนดัง แต่มีรถไฟฟ้ากับห้างอยู่ข้างๆ อนาคตราคาพุ่งแน่”

ซ่งปินพยายามลองเชิงต่อ “ถ้านายซื้อบ้านที่นั่น ฉันจะได้พานายไปเที่ยวบ่อยๆ ไง”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับพี่เสี่ยวปิน”

หนิงเฉินเผยรอยยิ้มขื่นๆ ออกมา “ผมซื้อบ้านเรียบร้อยแล้วครับ”

“ซื้อบ้านแล้ว?”

สองพ่อลูกตระกูลซ่งชะงักไป ซ่งปินรีบถาม “โครงการไหนล่ะ?”

“หมู่บ้านโรสการ์เด้นครับ” หนิงเฉินตอบ

“บ้านเดี่ยวเหรอ?” ซ่งปินอึ้งไป “อยู่ที่ไหนล่ะ?”

“อยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยชิงต้าครับ ไปกลับมอสะดวกดี” หนิงเฉินอธิบาย

“หมู่บ้านโรสการ์เด้นแถวมหาลัยชิงต้าเนี่ยนะ??” ซ่งปินตกใจจนเกือบหลุดมาด

ตอนที่เขาหาซื้อบ้านช่วงก่อน เขาศึกษาข้อมูลทุกโครงการในชิงโจวมาหมดแล้ว หมู่บ้านโรสการ์เด้นแถวชิงต้าเป็นโครงการระดับไฮเอนด์มาก ราคาเฉลี่ยเกือบสิบล้านหยวน (หรือบางหลังถึงร้อยล้าน)! คนที่อยู่ที่นั่นถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องเป็นผู้มีอิทธิพล!

หนิงเฉินจะมีปัญญาซื้อบ้านที่นั่นได้ เขาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด!

“เสี่ยวเฉิน เก่งนี่นา วันหลังพี่จะพาพี่สะใภ้นายไปเที่ยวบ้านหน่อย นายคงไม่ปฏิเสธใช่ไหม?” ซ่งปินตบไหล่หนิงเฉินพลางแกล้งพูดลองใจ

“แน่นอนครับ ยินดีต้อนรับเสมอครับ” หนิงเฉินกล่าว

เฉินหลันมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย บ้านพักตากอากาศหลังที่ลูกชายพูดถึง จริงๆ แล้วเป็นบ้านของเฉินจิ้งเพื่อนสนิทเธอ ลูกชายแค่ไปขออาศัยอยู่ชั่วคราว จะพูดว่าเป็นบ้านตัวเองได้ยังไง? ถ้าเรื่องแดงขึ้นมาจะเสียหน้าขนาดไหนเนี่ย

‘คอยดูเถอะ ถ้าเสี่ยวปินไปหาจริงๆ ดูสิว่ามันจะแถต่อยังไง!’

ซ่งเหว่ยแอบเห็นสีหน้าลำบากใจของเฉินหลัน ก็ลอบยิ้มสะใจในใจ