บทที่ 97 ในสายตาฉัน แกก็แค่ตั๊กแตนตัวหนึ่ง

ตัวขวดร้อนผ่าวราวกับบรรจุน้ำเดือดไว้ข้างใน หลังจากดึงจุกไม้ออก กลิ่นกำมะถันที่ฉุนเล็กน้อยก็โชยออกมาทันที

หนิงเฉินมองเข้าไปข้างใน พบของเหลวข้นสีขาวน้ำนมประมาณห้าร้อยมิลลิลิตรแกว่งไกวอยู่ในขวดหยก

“น้ำทิพย์ปฐพีจริงๆ ด้วย เยี่ยมเลย!”

หนิงเฉินตื่นเต้นมาก ดวงตาเป็นประกายด้วยความปิติยินดี

ในโลกมนุษย์ที่พลังปราณแห้งแล้ง กลับมีสมุนไพรวิญญาณสำหรับหลอม "โอสถบำรุงวิญญาณ" อยู่จริงๆ!

แถมเขายังหาเจอแล้วถึงสองชนิด!

เขามองเห็นความเป็นไปได้ในการรักษาฟื้นฟูวรัญญู ของตัวเองแล้ว!

เขากลับมาที่ป่าละเมาะอีกครั้ง อู่ฉวนจื้อยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ที่พื้น ขยับเขยื้อนไม่ได้

ไม่ว่าเขาจะพยายามโคจรปราณแท้เพื่อทะลวงจุดอย่างไร ก็ไม่สามารถคลายจุดที่หนิงเฉินจี้ไว้ได้เลย

เมื่อเห็นหนิงเฉินหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเดิมกลับมา อู่ฉวนจื้อทั้งตกใจและสิ้นหวัง

“กลับมาเร็วขนาดนี้เชียว...”

เขาถอนหายใจยาวพลางหลับตาลง “ลงมือเถอะ ให้ข้าได้ไปแบบไม่ทรมานก็พอ”

“?”

เครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นบนหัวหนิงเฉิน เขามองอู่ฉวนจื้อด้วยสีหน้ามึนตึ้บ “ฉันเคยบอกเหรอว่าจะฆ่าแก?”

อู่ฉวนจื้อลืมตาขึ้นด้วยความแปลกใจ

หนิงเฉินเดินเข้ามาและคลายจุดให้เขาเรียบร้อยแล้ว

“ไปซะ”

พูดจบ หนิงเฉินก็หันหลังเตรียมจากไปเช่นกัน

“เดี๋ยวก่อน!”

อู่ฉวนจื้อเรียกเขาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “คุณ... คุณไม่ฆ่าผมจริงๆ เหรอ?”

“ฉันจะฆ่าแกทำไม ฉันกับแกมีแค้นกันเหรอ?”

หนิงเฉินรู้สึกว่าหมอนี่สมองท่าจะเพี้ยน

“ขะ... ขอบคุณ!”

อู่ฉวนจื้อเหงื่อท่วมหัวพลางกล่าวขอบคุณหนิงเฉิน จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพูดต่อว่า “ถ้าเป็นพวกยุทธจักรนอกกฎหมายทั่วไป เพื่อรักษาความลับ พวกเขาต้องฆ่าผมปิดปากร้อยเปอร์เซ็นต์!”

“ฉันไม่ใช่คนยุทธจักรนอกกฎหมาย”

หนิงเฉินทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินจากไป

“ตุบ!”

อู่ฉวนจื้อทรุดนั่งลงกับพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจที่รอดตายมาได้หวุดหวิด

ตัวเขา... ยังรักษาชีวิตไว้ได้จริงๆ เหรอเนี่ย?

…

คืนนั้นเอง

ตอนที่กู้ซี่เหยาโทรศัพท์หาหนิงเฉิน ฝ่ายหลังก็เดินทางกลับมาถึงอำเภอตงหยางเรียบร้อยแล้ว

ตระกูลกู้ไม่ได้ถามว่าหนิงเฉินไปทำอะไรที่เทือกเขาคนตาบอดดำ และแน่นอนว่าหนิงเฉินย่อมไม่ปริปากบอก ทั้งคู่คุยกันไม่กี่ประโยคก็วางสายไป

“ยังขาดสมุนไพรอีกห้าชนิด ไม่รู้ว่าจะหาครบในโลกมนุษย์ได้ไหม”

“เฮ้อ กลุ้มใจจริง”

หนิงเฉินเดินทอดน่องมาจนถึงหมู่บ้านเฟิงซีเยวี่ยน

เมื่อมาถึงใต้ตึกบ้านตัวเอง เขาเห็นวัยรุ่นท่าทางลุกลี้ลุกลนสองสามคนนั่งสูบบุหรี่คุยกันอยู่ที่ขอบกระถางต้นไม้

แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่หนิงเฉินก็จำได้ทันทีว่าหนึ่งในนั้นคือ หวังชิ่ง!

ไอ้หัวโจกโรงเรียนที่เขาเพิ่งสั่งสอนไปที่ภัตตาคารเฝิงจี้เมื่อกลางวันนั่นเอง!

“พี่ชิ่ง พวกเราจะเล่นงานพ่อแม่ไอ้หมอนั่นจริงๆ เหรอ?”

“ตามกฎยุทธจักร เรื่องไม่ควรลามไปถึงครอบครัวนะพี่...”

เสียงของพวกจิ๊กโก๋ดังแว่วมาในความมืด

“เพียะ!”

หวังชิ่งตบหัวลูกน้องคนนั้นเข้าให้ ก่อนจะใช้มือซ้ายที่คีบบุหรี่ชี้ไปที่แขนขวาที่เข้าเฝือกอยู่แล้วด่าว่า “เห็นไหมเนี่ย ไอ้เด็กนั่นมันโยนฉันลงมาจากชั้นสอง เกือบทำฉันตายห่าไปแล้ว!”

“ถ้าฉันไม่แก้แค้นมัน ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในตงหยาง!”

มีคนถามอีกว่า “พี่ชิ่ง แต่ไอ้หมอนั่นมันไม่ยอมกลับมาสักที จะเอายังไงดีพี่”

อีกคนวิเคราะห์ “สงสัยจะหนีความผิดไปแล้วมั้ง คงกลัวล่ะสิ”

หวังชิ่งยิ้มเย็น “เหอะ หนีไปได้แต่ตัว แต่บ้านมันยังอยู่นี่!”

“ติ้งจื่อ แกขึ้นไปเดี๋ยวนี้ เอากาวหยอดรูคุกแจห้อง 406 ให้เต็มเลย!”

พูดจบ หวังชิ่งก็ล้วงขวดกาว 502 ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ลูกน้องท่าทางหน้าเสี้ยมคนหนึ่ง

“จัดไปครับพี่ชิ่ง”

ลูกน้องฉายาติ้งจื่อลุกขึ้นยืนปุ๊บก็ชนเข้ากับหนิงเฉินปั๊บ “เชี้ย! จะไปตายที่ไหนเนี่ย ตกใจหมด!”

“พวกแกจะเอากาวไปหยอดรูแจห้อง 406 งั้นเหรอ?”

หนิงเฉินหิ้วกระเป๋าเดินทาง สีหน้าเย็นชา

“หนิงเฉิน! แกยังกล้าโผล่หัวกลับมาอีกนะ!!”

หวังชิ่งตะโกนลั่นทันที พร้อมกับดีดก้นบุหรี่ใส่หน้าหนิงเฉิน

แต่เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น

ในตอนที่ก้นบุหรี่กำลังจะกระแทกหน้าหนิงเฉิน จู่ๆ มันก็ถูกพลังไร้รูปบางอย่างดีดกระเด็นออกไปตกในกระถางต้นไม้แทน

เนื่องจากความมืด หวังชิ่งจึงไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าเป็นตาฝาดไปเอง

จากนั้นเขาก็แผดเสียงสั่งลูกน้อง “มัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ ลุยสิ! จัดการมัน!!”

จิ๊กโก๋ห้าคนอายุยังไม่มาก น่าจะเป็นพวกเด็กใจแตกที่ลาออกจากโรงเรียนมาเดินสายเลว พากันกรูเข้ามาเงื้อหมัดหมายจะซัดหน้าหนิงเฉิน

ทว่าในวินาทีต่อมา ทั้งห้าคนกลับกระเด็นลอยออกไปพร้อมๆ กัน

บนใบหน้าปรากฏรอยฝ่ามือสีแดงฉานเหมือนกันทุกคน!

ฟันที่หักและเลือดสดๆ พุ่งออกมาจากปากของพวกเขา!

ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

“แก... แกๆๆ...”

หวังชิ่งจ้องหนิงเฉินด้วยความหวาดกลัวจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า การมาหาเรื่องหนิงเฉินในคืนนี้เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์

“หวังชิ่ง”

หนิงเฉินเดินเข้ามาทีละก้าว เบื้องหลังเขาคือจิ๊กโก๋ห้าคนที่นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น

เขาก้าวเดินภายใต้แสงจันทร์ สีหน้าเย็นยะเยียบราวกับภูตผี

“ฝ่ามือที่แกตบฉันสมัยมัธยม ฉันไม่เคยลืม”

“ที่ฉันไม่ล้างแค้นแกก่อนหน้านี้ เพราะตอนนี้ระดับของเรามันต่างกันเกินไป ในสายตาฉัน แกก็แค่ตั๊กแตนตัวหนึ่งที่ชอบดีดไปดีดมา”

“แต่แกพลาดตรงที่... ไม่ควรมาหาเรื่องพ่อแม่ฉัน...”

พูดจบ หนิงเฉินก็สะบัดนิ้วขวาที่ทิ้งตัวอยู่ข้างลำตัวเบาๆ

“ฟิ้ว!”

เข็มปราณแท้ที่เล็กจนมองไม่เห็นพุ่งทะลุผ่านเสื้อขนเป็ดของหวังชิ่ง ทิ่มเข้าไปในร่างกายของเขา

หวังชิ่งไม่รู้สึกอะไรในตอนแรก แค่รู้สึกเหมือนมีอะไรจิ้มที่ชายโครงเบาๆ เหมือนมดกัด

“พี่... พี่เฉิน พี่เข้าใจผิดแล้ว ผมจะกล้ามาหาเรื่องพ่อแม่พี่ได้ยังไง”

“เรื่องไม่ลามถึงครอบครัว กฎยุทธจักรข้อนี้ผมรู้ดีครับ”

หวังชิ่งเห็นหนิงเฉินเก่งกาจขนาดนี้ มีหรือจะกล้าห้าวต่อ รีบเอ่ยปากขอโทษทันที

ในขณะที่เขาเตรียมตัวจะโดนอัดจนน่วม หนิงเฉินกลับพูดว่า “แกไปซะ”

“เอ๊ะ?”

หวังชิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจสุดขีด “อ๋อ! ได้ครับๆ ผมไปเดี๋ยวนี้! ขอบคุณพี่เฉินที่ไว้ชีวิต!”

เขาไม่สนลูกน้องตัวเองด้วยซ้ำ หันหลังโกยแน่บทันที

“ดูเอาไว้สิ นี่น่ะเหรอลูกพี่ของพวกแก”

หนิงเฉินปรายตามองพวกเด็กเลวเหล่านี้พลางเยาะเย้ย “ยุคสมัยไหนแล้วยังจะมาเดินสายนักเลง กลับไปเรียนหนังสือ หาเงินหาทองเลี้ยงตัวยังจะดีกว่าเยอะ”

พวกจิ๊กโก๋มองตามหลังหวังชิ่งที่หนีหัวซุกหัวซุน แล้วพากันนิ่งเงียบไปอย่างครุ่นคิด

ทว่าดวงตาของหนิงเฉินกลับเย็นกริบ

เขาปล่อยหวังชิ่งไปเฉยๆ แบบนั้นน่ะเหรอ? เป็นไปไม่ได้!

เข็มปราณแท้ที่เขาฝังไว้ในตัวหวังชิ่งจะค่อยๆ สลายตัวในอีกสามวันข้างหน้า เพื่อเข้าไปทำลายไตซ้ายของหวังชิ่ง ทำให้ครึ่งชีวิตที่เหลือของเขาต้องอยู่ด้วยไตข้างเดียว

ต่อให้ไปตรวจที่โรงพยาบาล ก็จะไม่มีทางตรวจเจอสาเหตุอะไรเลย

ไตข้างเดียวก็มีชีวิตอยู่ได้ แต่มันจะเหนื่อยมาก หลังจากนี้เขาจะไม่สามารถออกกำลังกายหนักๆ ได้อีก เช่น การชกต่อยตีรันฟันแทง รวมถึงเหล้าและบุหรี่ก็ต้องเลิกเด็ดขาด

นี่ถือว่าหนิงเฉินไว้ชีวิตมากแล้ว

หลังจากนั้น จิ๊กโก๋ทั้งห้าคนก็กุมใบหน้าที่บวมตุ่ยเดินจากไป หนิงเฉินไม่ได้ขึ้นตึกในทันที แต่กำลังครุ่นคิดถึงปัญหาหนึ่งอยู่

“ในประเทศหัวเซี่ยมีผู้ฝึกยุทธ์อยู่ตั้งมากมาย ถ้าเกิดพวกเขาสืบมาถึงฉัน แล้วหันไปเล่นงานพ่อแม่...”

คิดได้ดังนั้น หนิงเฉินจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหากู้ซี่เหยา

สองพ่อลูกตระกูลกู้ยังอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน

กู้ซี่เหยาเห็นหนิงเฉินโทรมาก็ตกใจและดีใจมาก รีบรับสายทันที “ฮัลโหล! หนิงเฉิน?”

“กู้ดาวโรงเรียน พ่อนายอยู่ข้างๆ ไหม? ให้เขารับสายหน่อย ฉันมีเรื่องจะให้ช่วย” หนิงเฉินกล่าว

“อ้อ...”

น้ำเสียงกู้ซี่เหยาแฝงความผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะเปิดลำโพง “พ่อคะ หนิงเฉินหาพ่อแน่ะ”

“ท่านมหาอาจารย์หนิง!” กู้หงข่ายที่กำลังขับรถอยู่ขานรับ

“คุณอากู้ บอดี้การ์ดสี่คนที่ตระกูลกู้จ้างมา แบ่งมาให้ฉันสักสองคนได้ไหม?”

หนิงเฉินไม่อ้อมค้อม “พอเปิดเทอมฉันก็ต้องกลับมหาลัยแล้ว ทางฝั่งพ่อแม่ฉัน อยากจะหาคนช่วยดูแลหน่อย”

“ไม่มีปัญหาครับ!”

กู้หงข่ายรับคำทันที น้ำเสียงตื่นเต้นไม่น้อย

การได้ช่วยงานปรมาจารย์ระดับฮว่าจิ้น ถือเป็นเกียรติของตระกูลกู้

ยิ่งไปกว่านั้น หนิงเฉินยังอายุแค่นี้ ในอนาคตมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ที่แท้จริง!