บทที่ 96 พบยาสมุนไพรวิญญาณ

หลังจากนั้น รถเบนซ์วีไอพีก็ขับวนรอบเทือกเขาคนตาบอดดำอยู่นาน ทุกที่เต็มไปด้วยคนของสมาคมยุทธ์ และยังมีเจ้าหน้าที่บังคับกฎหมายจำนวนมากคอยรักษาระเบียบ โดยแจ้งต่อบุคคลภายนอกว่ากำลังติดตามจับกุมคนร้ายหลบหนี

“สวรรค์... ข้างหน้ายังเห็นรถของสมาคมยุทธ์อีก นี่พวกเขาปิดล้อมเขาลูกนี้ไว้หมดเลยเหรอคะ?” กู้ซี่เหยารู้สึกเหลือเชื่อ

อิทธิพลของสมาคมยุทธ์นั้นน่ากลัวเกินไป แม้แต่หน่วยงานบังคับกฎหมายท้องถิ่นก็ยังต้องให้ความร่วมมือ

“ท่านมหาอาจารย์หนิง ตอนนี้จะเอายังไงดีครับ ทางขึ้นเขาพื้นฐานถูกปิดตายหมดแล้ว... ท่านมหาอาจารย์?” กู้หงข่ายถามพลางขับรถไปพลาง

พอหันกลับไปมอง เบาะหลังกลับเหลือเพียงกู้ซี่เหยานั่งอยู่คนเดียวเสียแล้ว

หนิงเฉินจากไปตอนไหน แม้แต่กู้ซี่เหยาที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ยังไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

ขณะนี้

หนิงเฉินได้ใช้เส้นทางลัดลอบเข้าภูเขาไปแล้ว ร่างของเขาพุ่งทะยานผ่านป่าทึบอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าเสียดสีกับกิ่งไม้และวัชพืชจนเกิดเสียงดังสวบสาบ

เทือกเขาคนตาบอดดำนั้นมีภูมิประเทศที่ลาดชันมาก แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับพลังภายในก็ยังเดินทางลำบาก

แต่สำหรับเฒ่าทารกวิญญาณอย่างเขา ขอเพียงมีใบไม้สักใบให้ยืมแรงก็เพียงพอแล้ว

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป เขาก็ข้ามมาได้ครึ่งค่อนเขา และในไม่ช้าก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากที่ไกลๆ

“อู่ฉวนจื้อ เพื่อแกคนเดียว ปรมาจารย์ทั้งสี่ท่านที่ประจำอยู่ในชิงโจว ซงไถ จินหลิง และกูซูต่างก็มารวมตัวกันที่นี่ วันนี้แกหนีไม่พอดอก!”

“รีบส่งสมุนไพรออกมาซะ!”

“ส่งของออกมา! ทำลายวรยุทธ์ตัวเอง แล้วตามพวกเราไปที่สำนักงานใหญ่ริมทะเลเพื่อขอขมาต่อประธานเย่!”

ณ ลานกว้างกลางป่า

ต้นไม้ล้มระเนระนาดหักสะบั้น หินก้อนมหึมาแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ บนพื้นมีหลุมขนาดใหญ่ลึกหลายเมตรที่ดูสยดสยอง ราวกับถูกระเบิดทำลาย

สภาพอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ทอดยาวมาจากยอดเขาเป็นระยะทางหลายสิบหลี้

นักสู้ในชุดดำคนหนึ่งพิงต้นสน ร่างกายอาบไปด้วยเลือด เขากัดฟันจ้องมองกลุ่มยอดฝีมือของสมาคมยุทธ์ที่อยู่รายล้อม

ปรมาจารย์สี่ท่าน, มหาอาจารย์ระดับฮว่าจิ้นสิบท่าน และยอดฝีมือระดับพลังภายในอีกหกท่าน กำลังปิดล้อมตัดทางหนีของเขาไว้ทุกด้าน

“หรือว่า... อู่ฉวนจื้อคนนี้จะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่จริงๆ...”

นักสู้ชุดดำอายุประมาณห้าสิบกว่าปี อยู่ในวัยฉกรรจ์ แต่ร่างกายกลับเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ

“พี่อู่ ด้วยตัวคนเดียวรับมือสี่คน แกไม่มีทางหนีพ้นหรอก” ปรมาจารย์วัยกลางคนที่มีหนวดเคราทรงเลขแปดไพล่มือไว้ข้างหลัง พลางกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ส่งสมุนไพรมาเถอะ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้”

“เหอะ ฝันไปเถอะว่าข้าจะให้ของ!” อู่ฉวนจื้อยิ้มเหี้ยมแล้วถ่มน้ำลายลงพื้น

“ระวังหน่อยเหวินหลง อย่าให้เขาทำลายจุดชีพจรตัวเอง” ปรมาจารย์หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

เธอดูยังสาว อายุเพียงสี่สิบต้นๆ ดวงตาหงส์จ้องมองอู่ฉวนจื้อเขม็ง “ประธานเย่ต้องการตัวเป็นๆ”

ประธานเย่ที่พวกเขาพูดถึง คือประธานใหญ่ของสมาคมยุทธ์เจียงหนาน ผู้กุมอำนาจอยู่ที่ปินไห่ และเป็นยอดฝีมือระดับต้นๆ ของประเทศ

“เย่ชิงซาน ไอ้เฒ่าระยำนั่น สักวันข้าจะฆ่ามันให้ได้!” อู่ฉวนจื้อตะโกนด่า

“บังอาจ!”

ปรมาจารย์หญิงชกหมัดออกไป ปราณแท้ปล่อยออกมาควบแน่นเป็นรูปหมัด

“ปัง!” เสียงกระแทกหนักๆ ดังขึ้น อู่ฉวนจื้อรับแรงหมัดของระดับปรมาจารย์เข้าไปเต็มๆ จนถอยกรูดไปหลายก้าว กระอักเลือดคำโตลงบนกองใบไม้แห้ง

เขาบาดเจ็บหนักเกินไป ไม่อย่างนั้นหมัดนี้เขาย่อมหลบพ้น

“ไอ้กบฏแห่งยุทธจักรนอกกฎหมาย กล้าดียังไงมาเรียกชื่อประธานเย่ตรงๆ!” ปรมาจารย์หญิงแค่นเสียงเย็น

“พวกแกจะไปรู้อะไร เย่ชิงซานมันก็แค่ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!” อู่ฉวนจื้อยังคงด่าไม่หยุด

“หาที่ตาย!” สีหน้าปรมาจารย์หญิงเย็นยะเยียบ เธอชักกระบี่อ่อนออกมาจากเอว แล้วตวัดคลื่นกระบี่ฟันใส่ขาของเขา

ประธานเย่บอกว่าต้องการตัวเป็นๆ แต่ไม่ได้บอกว่าอวัยวะต้องครบถ้วน!

“แย่แล้ว กระบี่นี้... หลบไม่พ้นแน่...” อู่ฉวนจื้อใจดิ่งลงเหว

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งวาบเข้ามา เพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ ก็ปัดคลื่นกระบี่ของปรมาจารย์หญิงกระเด็นไปอย่างง่ายดาย

“ใครกัน!”

ปรมาจารย์หญิงตกใจแต่ก็รีบตวัดกระบี่ฟันซ้ำอีกครั้ง

ผู้มาใหม่กางห้านิ้วออก คว้าหมับเข้าที่คลื่นกระบี่ที่คมกริบขนาดตัดแผ่นเหล็กได้ไว้ในอุ้งมือ แล้วออกแรงบีบจนมันระเบิดสลายไป

รูม่านตาของปรมาจารย์หญิงหดเล็กลง จ้องมองหนิงเฉินด้วยความตะลึง “แกเป็นใคร!”

ปรมาจารย์หนวดเลขแปดและปรมาจารย์อีกสองคน รวมไปถึงกลุ่มมหาอาจารย์ระดับฮว่าจิ้นต่างเตรียมพร้อมรับมือศัตรูตัวฉกาจ จ้องเขม็งมาที่ผู้มาเยือน

“ใครกันที่มาช่วยข้า?”

อู่ฉวนจื้อแทบไม่เชื่อสายตาที่เห็นคนมาขวางหน้า

คนผู้นี้รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดูเยาว์วัย สวมชุดกีฬาลำลอง ดูยังไงก็คือนักศึกษาคนหนึ่ง

แต่จากสองกระบวนท่าเมื่อครู่ ฝีมืออย่างน้อยก็ระดับปรมาจารย์แน่นอน

ผู้มาถึงย่อมเป็นหนิงเฉินที่มาได้ทันเวลาพอดี

“ไป!”

หนิงเฉินไม่พูดพล่ามทำเพลง เขาแบกอู่ฉวนจื้อขึ้นบ่าด้วยแขนข้างเดียวแล้วหันหลังหนีทันที

“คิดจะหนีงั้นรึ?” ปรมาจารย์หญิงตวัดกระบี่ตะโกนก้องและพุ่งตามมาเป็นคนแรก

“พวกยุทธจักรนอกกฎหมายนี่นา!”

“บ้าจริง ปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นประธานเย่ได้ด่าพวกเราหูชาแน่!”

“เลิกพูดแล้วรีบตามไป!”

กลุ่มคนพากันไล่กวดหนิงเฉินอย่างร้อนรน

ทว่าความเร็วฝีเท้าของหนิงเฉินนั้นเหนือกว่าพวกเขาไปไกลมาก เพียงครู่เดียวก็ทิ้งห่างจนพวกนั้นมองไม่เห็นแม้แต่เงาหลัง

เขาพาวิ่งมาจนถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

หนิงเฉินหาป่าละเมาะว่างๆ แล้วโยนอู่ฉวนจื้อลงไปอย่างรุนแรง

“แค่ก! แค่กๆๆๆ...”

อู่ฉวนจื้อกลิ้งไปบนพื้นสิบกว่าตลบ ก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้นนั่งไอไม่หยุด

เขามองหนิงเฉินแล้วยิ้มแสยะ “ข้าเข้าใจแล้ว แกเองก็มาเพื่อสมุนไพรพวกนั้นสินะ”

“รู้ก็ดี” สายตาหนิงเฉินเย็นชา “สมุนไพรอยู่ที่ไหน?”

“แล้วถ้าข้าไม่บอกล่ะ?” อู่ฉวนจื้อกุมหน้าอก สีหน้าซีดเผือด

“แกจะตายอย่างทรมานที่สุด” หนิงเฉินตอบตรงไปตรงมา

“ยังไงก็ต้องตาย บอกไปเลยแล้วกัน อย่างน้อยจะได้มีศพสวยๆ... อีกอย่าง ให้พี่น้องในยุทธจักรนอกกฎหมายยังดีกว่าตกอยู่ในมือพวกสมาคมยุทธ์นั่น เหะๆ”

อู่ฉวนจื้อหัวเราะขื่นๆ ดูจะมองโลกในแง่ดีไม่น้อย

หนิงเฉินไม่พูดอะไร นิ่งฟังคำตอบ

“สมุนไพรถูกข้าซ่อนไว้ในท่อระบายอากาศของสำนักงานใหญ่สมาคมยุทธ์ซงไถ” อู่ฉวนจื้อกล่าว

“สำนักงานใหญ่สมาคมยุทธ์”

หนิงเฉินเลิกคิ้วขึ้นแล้วแค่นยิ้ม “ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดงั้นเหรอ? เล่นมุก ‘ใต้เงาตะเกียง’ ได้สวยดีนี่”

“ฮ่าๆๆๆ...”

อู่ฉวนจื้อหัวเราะลั่น ดูเหมือนจะเยาะเย้ยปรมาจารย์หญิงคนนั้นแห่งเมืองซงไถ

สิ่งที่เธอพยายามตามหาแทบตาย แท้จริงแล้วกลับซ่อนอยู่ในถิ่นของตัวเองแท้ๆ

“ฉันจะไปหาดูเดี๋ยวนี้ แกอย่าคิดหลอกฉันจะดีกว่า”

หนิงเฉินเดินเข้าไปจี้จุดหยุดการเคลื่อนไหวของอู่ฉวนจื้อ จากนั้นร่างก็วูบไหวหายไปจากป่าละเมาะทันที

“ความเร็วขนาดนี้ ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกันแน่?” อู่ฉวนจื้อเหงื่อตกไปทั้งตัว

สองชั่วโมงต่อมา หนิงเฉินมาถึงสำนักงานใหญ่สมาคมยุทธ์เมืองซงไถ เขาหลบเลี่ยงมุมกล้องวงจรปิดและสายตาเจ้าหน้าที่เวรยาม ลอบเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

เมื่อกวาดสัมผัสวิญญาณดู พบว่าภายในท่อระบายอากาศส่วนหนึ่งบนชั้นดาดฟ้าของตึก มีกระเป๋าเดินทางไนกี้สีดำวางอยู่จริงๆ

เขาหยิบกระเป๋าออกมา เปิดออกดูบนดาดฟ้า ข้างในอัดแน่นไปด้วยยาสมุนไพรวิญญาณ!

มีทั้งโสม หลินจือ บัวหิมะ ผลไม้วิญญาณ รวมถึงถุงน้ำดีและอวัยวะของสัตว์อสูรบางชนิด

กลิ่นยาที่เข้มข้นรุนแรงพวยพุ่งเข้าสู่โสตประสาท

สมุนไพรวิญญาณเกือบยี่สิบชนิด หลับตาหยิบขึ้นมาสักชิ้น มูลค่าก็เริ่มต้นที่สามร้อยล้านแล้ว

ท่ามกลางการค้นหาอย่างเร่งร้อน ในที่สุด ขวดหยกขวดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา...