บทที่ 95 เทือกเขาคนตาบอดดำ

“เรียกคนมาทำความสะอาดเถอะ”

หนิงเฉินหันหลังกลับไปบอกกู้หงข่าย

จากนั้นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดแอปฯ แผนที่แล้วค้นหาชื่อ "เทือกเขาคนตาบอดดำ" ผลปรากฏว่าค้นหาไม่เจอเลยสักนิด

ลองเปลี่ยนคำค้นหาอื่นๆ ก็ยังคงคว้าน้ำเหลว

“บ้าชิบ” หนิงเฉินขมวดคิ้วแน่น

การใช้สัมผัสวิญญาณควบคู่ไปกับการใช้มหาเวทย์ค้นวิญญาณเมื่อครู่ ทำให้เขาสูญเสียพลังปราณไปไม่น้อย หากแรงที่ลงไปทั้งหมดต้องสูญเปล่า มันก็ถือว่าขาดทุนย่อยยับ

ไม่นานนัก กู้หงข่ายก็เรียกพ่อบ้านคนสนิทมาจัดการทำลายศพของหยวนเหย่ พ่อบ้านคนนี้เป็นคนไว้ใจได้จึงไม่ต้องกังวลว่าเรื่องจะรั่วไหล

เขาเดินเข้าหาหนิงเฉินอย่างนอบน้อม โค้งตัวถามว่า “ท่าน... ท่านมหาอาจารย์ เป็นอะไรไปหรือครับ?”

“ไม่มีอะไร!”

หนิงเฉินหันหลังกลับด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะเดินจากไป

แต่พอคิดดูอีกที ให้ตระกูลกู้และตระกูลเวินช่วยกันสืบหาไม่ดีกว่าหรือ? ยังไงเขาก็เพิ่งจะช่วยชีวิตคนทั้งตระกูลนี้ไว้

“คุณอากู้”

หนิงเฉินโพล่งออกมา จ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

“มิกล้า มิกล้าครับ...”

กู้หงข่ายตกใจจนรีบโบกมือปฏิเสธ “ท่านเป็นถึงมหาอาจารย์ระดับฮว่าจิ้น เรียกผมแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ”

“เอาเถอะ ฉันมีเรื่องจะให้คุณช่วยหน่อย”

หนิงเฉินโบกมือขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดเรื่องลำดับยศ

“เชิญท่านมหาอาจารย์สั่งมาได้เลยครับ!” กู้หงข่ายดีใจสุดขีด

การที่ปรมาจารย์ระดับฮว่าจิ้นขอให้เขาช่วย ถือเป็นการให้เกียรติตระกูลกู้ของเขาอย่างยิ่ง

“ช่วยสืบหาสถานที่ที่ชื่อว่า เทือกเขาคนตาบอดดำ ให้ฉันหน่อย เอาให้เร็วที่สุด” หนิงเฉินกล่าว

“เทือกเขาคนตาบอดดำ? ได้ครับ!” กู้หงข่ายพยักหน้ารัวๆ แล้วรีบวิ่งออกไปทันที ตื่นเต้นจนลืมความเจ็บปวดที่นิ้วมือไปเสียสนิท

หลังจากนั้น หนิงเฉินยังโทรศัพท์หาเวินเยว่และเย่กูหลัว สั่งให้พวกเขาร่วมกันสืบหาด้วย

หลายแรงแข็งขัน ย่อมดีกว่าทำคนเดียว

“ผู้น้อยฉู่เหลียนไห่แห่งจินหลิง ขอคารวะท่านมหาอาจารย์หนิงครับ”

ในตอนนั้นเอง ฉู่เหลียนไห่ก็เดินเข้ามาหวังจะทำความคุ้นเคย

“ไม่รู้จัก”

หนิงเฉินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

ฉู่เหลียนไห่ถึงกับอึ้งไป เขาเป็นถึงหนึ่งในสิบหมอชื่อดังแห่งเจียงหนาน มีชื่อเสียงโด่งดังพอสมควรในแถบภาคใต้

เขาได้แต่ยิ้มขื่นๆ “ขอบคุณท่านมหาอาจารย์ที่ช่วยชีวิตเอาไว้ครับ”

หนิงเฉินส่งเสียงตอบรับในลำคอคำหนึ่ง

ฉู่เหลียนไห่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่อยากจะเสวนากับตน ก็ไม่กล้าเอาหน้าไปแนบเท้าใครให้เจ็บตัว จึงรีบเดินเลี่ยงขึ้นชั้นบนไปอย่างสงบเจี่ยมเจี้ยม

ในห้องโถงกว้างขวางเหลือเพียงกู้ซี่เหยาและหนิงเฉินแค่สองคน

“ดึกมากแล้ว กู้ดาวโรงเรียน ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”

หนิงเฉินลุกขึ้นยืน

ทว่ากู้ซี่เหยาคล้ายจะตกใจ เธอรีบคว้าข้อมือซ้ายของเขาไว้ จ้องมองเขาด้วยสายตาที่ดูน่าสงสารและสับสน

“เธอจะทำอะไร?” หนิงเฉินไม่ชอบให้ใครมาถูกตัว เขาขมวดคิ้วตามสัญชาตญาณ

“ขอ... ขอโทษค่ะ” กู้ซี่เหยารีบปล่อยมือแล้วก้มหน้าลง

หนิงเฉินรู้ว่าเธอคงขวัญเสีย จึงเอ่ยปลอบ “ไม่เป็นไรแล้วล่ะ คนพรรค์นั้นมือเปื้อนเลือดมาเยอะ ฆ่าเขาไปก็ถือว่าเป็นการกำจัดภัยให้ชาวบ้าน”

“ขอบคุณนะ หนิงเฉิน”

กู้ซี่เหยาเงยหน้าสวยๆ ขึ้นมา ดวงตายังแดงระเรื่อ ก่อนจะถามคำถามแปลกๆ ออกมาคำหนึ่ง “นายคือหนิงเฉินที่ฉันรู้จักจริงๆ หรือเปล่า?”

“ใช่ และก็ไม่ใช่”

หนิงเฉินตอบกลับไปแบบแปลกๆ เช่นกัน

การข้ามมิติไปยังโลกเสี่ยวหนานเทียน ฝ่าฟันเอาชีวิตรอดมาสองพันปี เขาไม่ใช่หนิงเฉินคนเดิมตั้งนานแล้ว

หลังจากนั้น เขากลับบ้านไปรอฟังข่าวอยู่สามวัน

ตระกูลเย่ ตระกูลเวิน และตระกูลกู้ต่างระดมสรรพกำลังทั้งหมดในการค้นหาที่ตั้งของเทือกเขาคนตาบอดดำ สุดท้ายเป็นตระกูลเย่ที่พบภูเขาร้างชื่อเดียวกันในเมืองระดับภูมิภาคทางภาคเหนือ

หนิงเฉินไม่แม้แต่จะไปดู เขาบอกทันทีว่าไม่ใช่

จากความทรงจำสุดท้ายของหยวนเหย่ เทือกเขาคนตาบอดดำควรจะอยู่ทางใต้

“เฮ้อ หาไม่เจอเลยแฮะ...”

ณ วิลล่าหรูตระกูลกู้ ในห้องพักชั้นสาม

คนในตระกูลกู้นั่งคุยกันอยู่ที่ข้างเตียง

บนเตียงมีหญิงชราผมขาวโพลนประดุจเส้นไหมเงินนอนอยู่ เธอคือคุณย่าของกู้ซี่เหยา ชื่อกู้กุ้ยอิง

หลังจากกู้กุ้ยอิงดื่มยาสมุนไพรที่ฉู่เหลียนไห่เคี่ยวให้ ก็หลับสนิทไปอย่างสงบ

แต่กู้หงข่ายกลับมีสีหน้าอมทุกข์ เขากระซิบเสียงเบาว่า “เทือกเขาคนตาบอดดำที่มหาอาจารย์หนิงสั่งให้หา ฉันให้คนพลิกแผนที่ภาคใต้ดูหมดแล้วก็ไม่เจอ เฮ้อ ทำงานพลาดแบบนี้ มหาอาจารย์จะมองตระกูลกู้ของเรายังไง แค่ภูเขาลูกเดียวยังหาไม่เจอ”

“ผู้น้อยเคยเดินทางไปทั่วภูเขาและแม่น้ำชื่อดังในเจียงหนานมามากมาย ก็ไม่เคยได้ยินชื่อเทือกเขาคนตาบอดดำเลยครับ”

ฉู่เหลียนไห่ยิ้มเจื่อน “บางทีมันอาจจะเป็นแค่ภูเขาร้างลูกเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ ถึงได้หายากขนาดนี้”

“อาจจะเป็นอย่างนั้น” กู้หงข่ายถอนหายใจ

“พ่อคะ ทำไมหนูรู้สึกว่าชื่อเขาลูกนี้มันคุ้นหูจังเลย?”

กู้ซี่เหยาขมวดคิ้วมุ่นพลางกล่าวว่า “เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง...”

กู้หงข่ายถาม “จริงเหรอ? ซี่เหยา ลูกลองคิดดูดีๆ ซิว่าเคยได้ยินมาจากไหน”

“นึกออกแล้ว!”

จู่ๆ ดวงตาของกู้ซี่เหยาก็เป็นประกาย เธอหันไปมองหญิงชราที่นอนบนเตียง “ในนิทานที่ย่าเคยเล่าให้ฟังตอนเด็กๆ มีเรื่องเกี่ยวกับเทือกเขาคนตาบอดดำด้วยค่ะ!”

…

หนิงเฉินคาดไม่ถึงว่า คนแรกที่หาเทือกเขาคนตาบอดดำเจอ ไม่ใช่ตระกูลเย่หรือตระกูลเวิน แต่กลับเป็นตระกูลกู้ที่มีอิทธิพลน้อยที่สุด

และความจริงที่หลุดออกมาจากปากคุณย่ากู้ ก็ทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออก

ที่แท้เทือกเขาคนตาบอดดำก็อยู่ในเมืองซงไถที่อยู่ข้างๆ นี่เอง

ชื่อนี้เป็นชื่อที่เรียกกันเมื่อหลายสิบปีก่อน ปัจจุบันเปลี่ยนไปนานแล้ว ในแผนที่ตอนนี้ระบุชื่อว่า ภูเขาหยวนเป่า 

“ให้ตายสิ อยู่ดีๆ จะไปเปลี่ยนชื่อภูเขาทำไมเนี่ย เสียเวลาจริงๆ!”

เมื่อสอบถามข้อมูลจนชัดเจนแล้ว หนิงเฉินก็เตรียมตัวออกเดินทาง

“ท่านมหาอาจารย์หนิง ให้พวกเราไปส่งเถอะครับ จากตงหยางไปซงไถระยะทางกว่าร้อยกิโลเมตรเลยนะครับ” กู้หงข่ายลุกขึ้นเสนอ

“ก็ดี” หนิงเฉินพยักหน้า การเหาะเหินเดินอากาศมันสิ้นเปลืองพลังปราณเกินไป

กู้หงข่ายดีใจรีบจัดแจงรถออฟโรดเจ็ดที่นั่ง เพื่อไปส่งหนิงเฉินที่เมืองซงไถ

โดยมีกู้หงข่ายและกู้ซี่เหยาสองพ่อลูกร่วมเดินทางไปด้วย

ระหว่างทาง กู้ซี่เหยารู้สึกว่าบรรยากาศมันเงียบเหงาเกินไป จึงถามขึ้นว่า “ท่านมหาอาจารย์หนิง...”

“เรียกหนิงเฉินก็พอ” หนิงเฉินกำลังหลับตาพักผ่อน

“ได้จ้ะ หนิงเฉิน ตอนนี้นายยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยชิงต้าใช่ไหม?” กู้ซี่เหยาถามด้วยความอยากรู้

“ใช่”

“แล้วนายอยู่คณะไหนเหรอ?”

“คณะแพทยศาสตร์”

“ฉันอยู่คณะมนุษยศาสตร์ ไกลจากฝั่งนายพอสมควรเลยนะ”

“ก็จริง”

ทั้งสองคุยกันบ้างเล็กน้อย

แม้ส่วนใหญ่จะเป็นกู้ซี่เหยาที่เป็นฝ่ายถาม แต่หนิงเฉินก็ตอบทุกคำถาม

กู้หงข่ายที่ขับรถอยู่ข้างหน้า แอบมองกระจกหลังเป็นระยะๆ มุมปากของเขายกยิ้มอย่างมีความหวัง

ไม่แน่ ตระกูลกู้อาจจะได้ปรมาจารย์ระดับฮว่าจิ้นมาเป็นลูกเขยก็ได้! แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว!

…

ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ

รถเบนซ์วีไอพีก็ขับเข้าสู่เมืองซงไถ และมาถึงอำเภอจู๋

เทือกเขาคนตาบอดดำตั้งอยู่ในอำเภอจู๋แห่งนี้

พอลงจากทางด่วนและกำลังจะเข้าสู่ถนนคดเคี้ยวขึ้นเขา ก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาดักหยุดรถไว้

“ขออภัยด้วยครับ ถนนเส้นนี้ถูกปิดแล้ว เชิญพวกคุณกลับรถไปเถอะ”

ชายร่างกำยำในชุดเครื่องแบบสีดำเดินเข้ามา น้ำเสียงแฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“พวกคุณ... เป็นคนจากสมาคมยุทธ์เหรอ?”

กู้หงข่ายปรายตามองตราปักที่หน้าอกของชายร่างยักษ์ ซึ่งเป็นตัวอักษร "ยุทธ์" ที่เด่นชัด

“รู้ว่าเป็นคนของสมาคมยุทธ์แล้วยังไม่รีบไปอีก?”

สมาชิกสมาคมยุทธ์แสดงท่าทีโอหังอย่างยิ่ง “รีบไปซะ!”

“นี่มัน...” กู้หงข่ายมองหนิงเฉินผ่านกระจกหลัง

“ไปก่อนเถอะ” หนิงเฉินกล่าว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าคนของสมาคมยุทธ์จะเจอตัวอู่ฉวนจื้อแล้ว

แต่ดูจากสถานการณ์ ทั้งสองฝ่ายน่าจะยังคุมเชิงกันอยู่ในป่า ไม่อย่างนั้นคงไม่จำเป็นต้องสั่งปิดภูเขา

เขามาได้จังหวะพอดีจริงๆ