บทที่ 94 วิชาค้นวิญญาณ

“หนิงเฉิน ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ...”

กู้ซี่เหยาหันไปมองหนิงเฉินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด พวกยุทธจักรนอกกฎหมายล้วนเป็นพวกที่ยอมแลกชีวิต มีหรือจะปล่อยให้หนิงเฉินที่เห็นเหตุการณ์รอดไปได้?

และก็เป็นไปตามคาด หยวนเหย่ไล่ตามสายตาของกู้ซี่เหยาไป แล้วมองหนิงเฉินด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“ไอ้หนู ข้ากับเจ้าไม่มีความแค้นต่อกัน แต่วาสนาเจ้ามันไม่ดี... ช่างเถอะ ไม่พูดมากแล้ว ส่งเจ้าลงนรกไปเกิดใหม่เสียตอนนี้เลยแล้วกัน”

ในสายตาของหยวนเหย่ หนิงเฉินก็แค่คนแปลกหน้าที่น่าสงสาร เป็นเพียง "ครีป" ในเกมที่เขาจะปลิดชีพทิ้งตอนไหนก็ได้

“อย่าแค้นข้าเลยนะ!”

หยวนเหย่พุ่งวาบเข้ามา ฝ่ามือใหญ่หอบเอาลมพายุรุนแรงหมายจะคว้าคอหนิงเฉิน

“หนิงเฉิน!”

กู้ซี่เหยาร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม มือขวาปิดปากแน่นด้วยความหวาดกลัว ทั้งกู้หงข่ายและฉู่เหลียนไห่ต่างก็รู้ดีว่าหนิงเฉินในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับศพไปแล้ว และคิวต่อไปก็คงเป็นพวกเขาทั้งคู่

แต่ในวินาทีถัดมา สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น

หนิงเฉินขยับมือรวดเร็วดั่งสายฟ้า คว้าข้อมือซ้ายของหยวนเหย่ไว้แล้วบิดสวนทางทันที!

กร๊อบ!

เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่น กู้ซี่เหยารีบเอามือปิดหน้าไม่กล้ามอง ส่วนกู้หงข่ายเองก็เบือนหน้าหนีด้วยความเวทนา

“อ๊ากกก...”

ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นกลับเป็นของหยวนเหย่ ทำเอาทั้งสามคนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

เมื่อเพ่งมองไป พบว่าข้อมือซ้ายของหยวนเหย่หักสะบั้นไปแล้ว หนิงเฉินมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา ราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน “แค่ระดับพลังภายใน (เน่ยจิ้น) ยังกล้าลงมือต่อหน้าฉัน ใครให้ความกล้าแกมา?”

“แก... แกไม่ใช่แค่นักศึกษาธรรมดา...”

หยวนเหย่ถอยกรูด ข้อมือซ้ายที่ถูกหักสดๆ ทำให้เขาเหงื่อไหลพรากด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็กัดฟันไม่ส่งเสียงซ้ำสอง

“แกเข้าใจผิดแล้ว ฉันคือนักศึกษา”

หนิงเฉินไร้อารมณ์ “แต่ใครบอกแกกันล่ะว่านักศึกษาจะต้องรังแกง่ายเสมอไป?”

“หนี!”

หยวนเหย่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาหันหลังเตรียมเผ่นทันที แค่ท่าเดียวก็ทำลายข้อมือเขาได้ พละกำลังของไอ้เด็กคนนี้ต้องอยู่ระดับพลังภายในขั้นสมบูรณ์ ขึ้นไปแน่นอน!

แต่ในพริบตาเดียวกับที่เขาคิดจะหนี ร่างของหนิงเฉินก็พุ่งมาถึง พร้อมกับเตะตัดเข้าอย่างจัง

“กร๊อบ——”

กระดูกหน้าแข้งหักราวกับไม้พุๆ หยวนเหย่เสียหลักล้มคะมำ กระเด็นไปชนโซฟาหลายตัวจนล้มระเนระนาด ก่อนจะไถลเข้าไปในเตาผิงที่เต็มไปด้วยฟืนไม้ชั้นดี แม้แต่รองเท้าหนังที่สวมอยู่ก็กระเด็นหลุดไปคนละทิศละทาง

ครั้งนี้หยวนเหย่เหลืออด เขากอดขาตัวเองแล้วแผดเสียงร้องโหยหวนลั่น “อ๊าก! ขาข้า! ขาข้าหักแล้ววว!”

มีคนใช้ที่ได้ยินเสียงรีบวิ่งมาดู แต่ถูกกู้หงข่ายตวาดไล่กลับไป กู้ซี่เหยามองหนิงเฉินด้วยความอึ้งจนสมองประมวลผลไม่ทัน

“แกเป็นใคร แกเป็นใครกันแน่!!”

หยวนเหย่ร้องคำรามพลางจ้องมองหนิงเฉินด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด

“ไม่ต้องสนใจว่าฉันเป็นใคร”

หนิงเฉินเดินเข้าไปหา น้ำเสียงเย็นยะเยียบราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ “ฉันถาม แกตอบ กล้าเงียบหรือกล้าโกหกเมื่อไหร่ ฉันจะเหยียบหัวแกให้เละ เข้าใจนะ?”

“เข้าใจ เข้าใจแล้ว! ข้าจะบอกทุกอย่างที่รู้เลย!”

หยวนเหย่เห็นว่าหนิงเฉินไม่ได้ขู่เล่นๆ จึงรีบพยักหน้ารับ

“ตระกูลใหญ่ทางใต้กว้านซื้อสมุนไพรชุดหนึ่งในหลิ่งหนาน แล้วตอนนี้มันหายไป เป็นฝีมือแกกับอาจารย์แกใช่ไหม?” หนิงเฉินถาม

“ใช่... เป็นฝีมืออาจารย์ข้า อู่ฉวนจื้อ...” หยวนเหย่กัดฟันสารภาพ

“ดีมาก แล้วในสมุนไพรพวกนั้น มีสิ่งที่เรียกว่า ‘น้ำทิพย์ปฐพี’ อยู่ด้วยไหม?” หนิงเฉินถามต่อ

“น้ำทิพย์ปฐพี? ไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ อาจารย์ประทานโสมร้อยปีให้ข้าแค่ต้นเดียว อย่างอื่นข้าไม่ได้เห็นเลยสักนิด!” หยวนเหย่กลัวหนิงเฉินไม่เชื่อจึงส่ายหัวพัลวัน

“งั้นตอนนี้อาจารย์แกอยู่ที่ไหน?” หนิงเฉินถามซ้ำ

“เรื่องนี้...”

หยวนเหย่ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวต่อ “ข้าไม่รู้จริงๆ ข้ากับอาจารย์แยกทางกันที่อิงถาน หลังจากนั้นก็ไม่ได้พบเขาอีกเลย! อ๊ากกก——”

พูดไม่ทันขาดคำ หนิงเฉินก็เหยียบลงบนข้อมือซ้ายที่หักอยู่ของเขาอย่างแรง

“ข้าไม่รู้อาจารย์อยู่ที่ไหนจริงๆ! ไม่รู้เลยครับท่านผู้กล้า... ท่านผู้กล้าไว้ชีวิตด้วย อ๊ากกก!” หยวนเหย่เจ็บปวดจนแทบขาดใจ

“เรื่องน้ำทิพย์ปฐพีแกอาจจะไม่รู้จริงๆ แต่เรื่องที่ตั้งของอาจารย์แกน่ะ แกรู้อยู่เต็มอก”

หนิงเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย “คิดจะหลอกฉัน แกยังเร็วไปร้อยปี”

“ท่านผู้กล้า ข้าไม่รู้จริงๆ... อ๊ากก... อาจารย์ปล้นชิงสมุนไพรมา ถือเป็นโทษตาย เขาจะบอกข้าได้ยังไงว่าอยู่ที่ไหน... ต่อให้ท่านฆ่าข้า ข้าก็ไม่รู้จริงๆ อ๊ากก...”

หยวนเหย่ยังคงปากแข็ง เสียงร้องโหยหวนทำให้กู้ซี่เหยาเสียวสันหลังวาบ เธอจ้องมองหนิงเฉินอย่างไม่วางตา

นี่คือเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมของเธอจริงๆ หรือ? ช่วงเวลาครึ่งปีที่เขาไปอยู่ชิงโจว เขาไปเจออะไรมากันแน่?

“จะฆ่าจะแกงก็เชิญ!”

“ตายข้าก็ไม่มีวันบอกที่กบดานของอาจารย์!”

หยวนเหย่ยังถือว่าเป็นพวกใจเด็ด ไม่ว่าหนิงเฉินจะทรมานอย่างไรเขาก็ไม่ปริปาก

“แกคิดว่าถ้าแกไม่พูด ฉันจะไม่มีปัญญาหาทางรู้เลยเหรอ?” หนิงเฉินชักเท้ากลับ น้ำเสียงสงบนิ่ง

“ฆ่าข้าซะเถอะ!” หยวนเหย่หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

“ฉันฆ่าแกแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” หนิงเฉินยื่นมือขวาออกไป ปราณสีเขียวจางๆ ราวกับสายหมอกไหลออกมาจากร่างกาย พุ่งตรงเข้าสู่กระหม่อมของหยวนเหย่

“นั่นมันอะไรกัน?”

สองพ่อลูกตระกูลกู้เบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“ปราณภายนอก... ปรมาจารย์... ปรมาจารย์ระดับหัวใจว่างเปล่า (ฮว่าจิ้นจงซือ)!”

ฉู่เหลียนไห่สั่นสะท้านไปด้วยความตื่นเต้น

“อะไรนะ! ระดับฮว่าจิ้น!”

กู้หงข่ายตกใจจนวิญญาณแทบหลุด เพื่อนของลูกสาวคนนี้คือปรมาจารย์งั้นเหรอ? นั่นคือขอบเขตที่อยู่เหนือระดับพลังภายใน เป็นตัวตนที่หาได้ยากยิ่งในล้านคน ซึ่งคนในโลกยุทธจักรต่างยกย่องว่าเป็น "มหาอาจารย์"!

“พลังภายในอะไรกัน นี่มันพลังปราณวิญญาณต่างหาก...”

หนิงเฉินเหลือบมองหมอฉู่เหลียนไห่อย่างระอา แต่ก็ขี้เกียจจะอธิบาย

“พ่อดูสิคะ ไอ้คนเลวนั่นเป็นอะไรไปแล้ว?”

กู้ซี่เหยาชี้ไปที่หยวนเหย่ด้วยความตกใจ กู้หงข่ายเพ่งมองพบว่าหยวนเหย่เบิกตาค้างจนเห็นแต่ตาขาว หัวสั่นสะเทือน ริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายทั้งร่างชักกระตุกราวกับคนเป็นโรคพยาธิ

วิชาค้นวิญญาณ!

มันคือมหาเวทย์ที่เหล่าเซียนใช้กันบ่อยครั้ง มนุษย์ธรรมดาที่ร่างกายอ่อนแอเมื่อถูกใช้ไม้นี้เข้า ร่างกายจะรับไม่ไหว และหลังจากถูกค้นความทรงจำจนจบ คนผู้นั้นก็จะกลายเป็นคนปัญญาอ่อนหรือพิการไปทันที วิชานี้เหี้ยมโหดเกินไปและทำลายกุศลกรรมสะสม ดังนั้นในรอบสองพันปี หนิงเฉินจึงนับครั้งที่เขาใช้มันได้เลย

“เขากำลังทำอะไรกันแน่?” ทั้งสามคนมองด้วยความไม่เข้าใจ

ไม่นานนัก ความทรงจำของหยวนเหย่ก็ไหลผ่านสมองของหนิงเฉินราวกับแผ่นฟิล์มภาพยนตร์ หนิงเฉินสามารถกดข้าม เดินหน้า ถอยหลัง หรือหยุดดูได้อย่างตามใจชอบ

ผ่านไปประมาณสิบนาที เขาก็พบสิ่งที่ต้องการ

“อู่ฉวนจื้อ”

“บุคคลที่มีชื่อเสียงในยุทธจักรนอกกฎหมาย อดีตปรมาจารย์ของสมาคมยุทธ์ เมื่อสิบปีก่อนถูกระดับสูงของสมาคมใส่ร้ายป้ายสีจนต้องหลบหนีเข้าป่า”

“เขาอาศัยสายข่าววงในของสมาคม วางแผนปล้นชิงสมุนไพรครั้งนี้ร่วมกับลูกศิษย์อย่างหยวนเหย่ และตอนนี้กำลังวางแผนจะขายยาสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ให้กับชาวต่างชาติ”

“อู่ฉวนจื้อ... ขอดูหน่อยซิว่าตอนนี้แกซ่อนหัวอยู่ที่ไหน...”

หนิงเฉินหลับตาแน่น ในที่สุดเขาก็พบชื่อสถานที่ก่อนที่สติของหยวนเหย่จะแตกสลาย

“ตุบ!”

หยวนเหย่ล้มลงนอนตะแคงกับพื้น เลือดจำนวนมากไหลทะลักออกมาจากปากและจมูก

หนิงเฉินลืมตาขึ้นช้าๆ

“เทือกเขาคนตาบอดดำ (เฮยเซี่ยจื่อซาน)”