บทที่ 93 ลิงหน้าบาก หยวนเหย่

“คุณย่าของหนูเองค่ะ...”

กู้ซี่เหยาเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในบ้านให้ฟัง

ที่แท้คุณย่าวัยเก้าสิบปีของกู้ซี่เหยากำลังจะสิ้นลม คนในบ้านเชิญหมอชื่อดังมานับไม่ถ้วน มีเพียงหมอจีนอาวุโสคนเดียวที่มีความมั่นใจว่าจะต่ออายุให้คุณย่ากู้ได้ แต่มีเงื่อนไขว่าต้องหาโสมป่าที่มีอายุถึงร้อยปีให้พบเสียก่อน

กู้หงข่ายใช้เส้นสายทั้งหมดที่มี ทุ่มเงินไปหลายล้าน แต่กลับซื้อไม่ได้แม้แต่รากฝอยของโสมร้อยปี สมุนไพรระดับนี้ถูกพวกยักษ์ใหญ่ในวงการแพทย์ทางภาคใต้ผูกขาดไปนานแล้ว

เดิมทีหนิงเฉินอยากจะเตือนกู้ซี่เหยาว่าชีวิตและความตายเป็นเรื่องของโชคชะตา ขอให้เธอทำใจยอมรับเสียบ้าง แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับกลายเป็นว่า “วางใจเถอะ คุณย่าต้องหายดีแน่นอน”

“อืม”

กู้ซี่เหยาพยักหน้าเบาๆ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้

ไม่รู้ทำไม พอเห็นกู้ซี่เหยาร้องไห้ หัวใจเขาก็รู้สึกไม่สบายใจไปด้วย ทั้งที่เขาใช้ชีวิตมาสองพันปี เห็นการพรากจากมานับครั้งไม่ถ้วน สภาวะจิตใจควรจะแกร่งดั่งหินผาไปแล้วแท้ๆ

“หรือว่าเป็นเพราะเธอ...”

หนิงเฉินจ้องมองหญิงงามที่กำลังหลั่งน้ำตาตรงหน้า

ต้องยอมรับว่า เครื่องหน้าของกู้ซี่เหยามีส่วนคล้ายกับอาจารย์ของเขา “เหยาจวงซั่งเหริน” อยู่หลายส่วน นิสัยก็คล้ายกัน ภายนอกดูเย็นชาเหมือนผลักไสผู้คนให้อยู่ห่างออกไปหมื่นลี้ แต่แท้จริงแล้วภายในนั้นอ่อนโยน ใจดี และใสซื่อ

ยิ่งไปกว่านั้น ในชื่อของกู้ซี่เหยายังมีคำว่า “เหยา” เหมือนกันอีก เขาจึงมีความรู้สึกดีๆ ให้เธออย่างบอกไม่ถูก

เมื่อนึกถึงอาจารย์ หัวใจของหนิงเฉินก็สั่นไหวลึกๆ ความคิดล่องลอยกลับไปยังคืนที่มหัศจรรย์เมื่อหนึ่งพันห้าร้อยปีก่อน...

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังขึ้น

“ท่านผู้กล้า!”

“เมื่อครู่ล่วงเกินไปบ้าง โปรดอภัยให้ด้วย โปรดอภัยด้วยจริงๆ ครับ!”

เป็นกู้หงข่ายนั่นเอง เขาเดินกลับมาที่ห้องโถงชั้นล่าง ประสานมือคารวะให้ชายหน้าบากมาแต่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและตื่นเต้น

ข้างหลังเขามีชายชราถือไม้เท้าคนหนึ่งเดินตามมา โดยมีคนรับใช้หลายคนคอยพยุง

“โอ้ นึกไม่ถึงว่าที่นี่จะมีคนตาถึงอยู่ด้วย”

ชายหน้าบากลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองชายชราที่ถือไม้เท้า “จะให้เรียกท่านว่าอะไรดี?”

“ผู้น้อยฉู่เหลียนไห่”

ชายชราถือไม้เท้าแนะนำตัวก่อน จากนั้นจึงถามด้วยสายตาระแวดระวังว่า “ขอถามท่านผู้กล้า ท่านไปพบโสมร้อยปีต้นนี้มาจากที่ใดหรือ?”

ชายหน้าบากแค่นเสียงเหอะ “เรื่องนี้แกต้องยุ่งด้วยเหรอ?”

ฉู่เหลียนไห่กล่าวต่อไปว่า “ตามที่ผู้น้อยทราบ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ตระกูลหลานแห่งจินหลิงได้ประมูลโสมร้อยปีไปในราคาสี่ร้อยแปดสิบล้านที่งานประมูลแห่งหนึ่งในหลิ่งหนาน แต่ระหว่างการขนส่ง กลับถูกโจรปล้นชิงไป...”

สองพ่อลูกตระกูลกู้ฟังแล้วต่างมองหน้ากันไปมา ชายหน้าบากสีหน้าสลัวลงทันที “ตาแก่ ฉันไม่รู้เรื่องที่แกพูดเลยสักนิด โสมต้นนี้ฉันขุดมากับมือที่เซียงหนาน”

“เซียงหนาน...”

ฉู่เหลียนไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะแห้งๆ “งั้นก็คงเป็นผู้น้อยที่คิดมากไปเอง แต่โสมในมือท่านผู้กล้าต้นนี้ เป็นโสมร้อยปีไม่ผิดแน่”

“ผู้น้อยมีตำรับยาอย่างหนึ่ง สามารถดึงสรรพคุณของโสมร้อยปีออกมาได้ถึงสามส่วน อย่างน้อย... ก็ต่ออายุให้คุณย่ากู้ได้อีกสามปี”

ฉู่เหลียนไห่ชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว พร้อมกับยิ้มอย่างภาคภูมิ

“แค่สามปีเองเหรอ...” กู้ซี่เหยากัดริมฝีปากบาง

“สามปีก็ถือว่าดีมากแล้ว คุณย่าอายุตั้งเก้าสิบห้าแล้วนะ” กู้หงข่ายตบไหล่ลูกสาว

“แต่หนูไม่อยากเสียคุณย่าไปนี่คะ” กู้ซี่เหยากอดพ่อแล้วเริ่มสะอื้นเบาๆ

“เฮ้อ...” กู้หงข่ายลูบหัวลูกสาว ก่อนจะหันไปหาชายหน้าบาก “ท่านผู้กล้า ลองเสนอราคามาเถอะ โสมต้นนี้ตระกูลกู้ของเราตกลงซื้อ”

ชายหน้าบากยิ้มกริ่มแล้วชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว

“สามร้อยล้านเหรอครับ?” กู้หงข่ายถามด้วยความดีใจ

“เติมศูนย์ข้างหลังเพิ่มไปอีกตัว” ชายหน้าบากเสริม

“สะ... สามพันล้าน!” กู้หงข่ายอึ้งกิมกี่

“พวก... พวกเราตกลงกันไว้ที่สามร้อยล้านชัดๆ คุณ... คุณจะมาขึ้นราคาหน้าด้านๆ แบบนี้ได้ยังไง!” กู้ซี่เหยาร้องไห้ออกมาด้วยความคับแค้นใจ

สามพันล้านหยวน แทบจะเท่ากับสินทรัพย์ทั้งหมดของตระกูลกู้! นี่มันเรื่องตลกชัดๆ!

“ของเป็นของข้า ข้าอยากขายเท่าไหร่ก็ขาย!”

ชายหน้าบากยิ้มเย็น แววตากลายเป็นดุร้าย “ฟังให้ดีนะนังหนู นอกจากเงินสามพันล้านแล้ว ข้ายังต้องการให้เจ้ามาเป็นผู้หญิงของข้าด้วย”

“แกอยากตายนักใช่ไหม!!!”

กู้หงข่ายโกรธจัด ชี้หน้าด่าเขาทันที “แกพูดบ้าอะไรออกมา!?”

ทว่าในวินาทีถัดมา เสียง “กร๊อบ!” อันแสนคมชัดของกระดูกที่หักสะบั้นก็ดังสนั่นไปทั่วโถงชั้นล่าง

นิ้วของกู้หงข่ายถูกชายหน้าบากที่พุ่งตัวเข้ามาคว้าไว้ได้ และหักมันจนผิดรูปด้วยมือเปล่า!

“อ๊ากกกกก...”

กู้หงข่ายทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความเจ็บปวด ร้องลั่นจนเหงื่อกาฬซึมเต็มหน้าผาก

“ว้าย! พ่อ!”

กู้ซี่เหยาตกใจแทบสิ้นสติ เธอไม่คิดเลยว่าชายคนนี้จะลงมือปุบปับแบบนี้ เขาต้องการจะทำอะไรกันแน่?

“เสี่ยกู้!” ฉู่เหลียนไห่เองก็ตกใจสุดขีด รีบบอกคนใช้ว่า “เร็วเข้า! รีบเข้าไปช่วยเร็ว!”

ไม่จำเป็นต้องให้เขาสั่ง บอดี้การ์ดสี่คนที่แฝงตัวเป็นคนใช้ก็พุ่งเข้าใส่ทันที บอดี้การ์ดพวกนี้คือคนที่กู้หงข่ายจ้างมาด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว ทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์

“พลังภายนอกสี่คน?”

“ฮ่าๆๆๆ แค่ระดับพลังภายนอกสี่คน กล้ามาอวดดีต่อหน้าข้า หยวนเหย่ เชียวรึ?”

ชายหน้าบากหัวเราะลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่

เขาไม่ได้ใช้หมัดหรือเท้าแม้แต่น้อย เพียงแค่กางแขนออกแล้วกระแทกเข้าไปตรงๆ!

“ปัง!”

บอดี้การ์ดผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสี่คนราวกับถูกรถไฟชน กระอักเลือดคำโตแล้วกระเด็นลอยละลิ่วออกไป

ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! สี่เสียงติดต่อกัน

ร่างของพวกเขากระแทกทะลุผนังหนาจนพังพินาศและหมดสติไปในทันที

“...”

กู้ซี่เหยาอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ทรุดลงไปนั่งกับพื้น “คุณอาหยาง คุณอาหลี่ คุณอาเฉา คุณอาเจ้า เป็น... เป็นไปได้ยังไง...”

เธอไม่อยากจะเชื่อ

หยางจุ่น, หลี่คุน, เฉาเหล่ย, เจ้าเฉวียน ทั้งสี่คนนี้คือผู้ฝึกยุทธ์ที่พ่อจ้างมาจากสมาคมยุทธ์เชียวนะ! แต่ละคนรับเงินเดือนปีละเป็นล้าน! กลับถูกซัดหมอบในพริบตาเดียว?

ตอนนั้นเอง หมอจีนฉู่เหลียนไห่ก็พลันได้สติ เขาชี้นิ้วสั่นเทาไปที่ชายหน้าบากแล้วโพล่งออกมาว่า “หยวนเหย่... แก... แกคือ ลิงหน้าบาก หยวนเหย่ ลูกศิษย์ของ อู่ฉวนจื้อ ใช่ไหม?”

“ถูกต้อง! ข้าคือหยวนเหย่แห่งโลกยุทธจักรนอกกฎหมาย!”

หยวนเหย่ทำหน้าเหี้ยมเกรียม รอยแผลเป็นบนหน้าบิดเบี้ยวราวกับตะขาบดูน่าสยดสยองยิ่งนัก เขาโน้มตัวลงเก็บโสมร้อยปีขึ้นมาจากพื้น ปัดฝุ่นเบาๆ แล้วเก็บเข้าอกเสื้อ

“โสมร้อยปีต้นนี้เป็นของวิเศษที่อาจารย์แบ่งให้ข้ามา จะขายได้ยังไง? พวกแกมันก็แค่ไอ้พวกโง่ในโลกฆราวาสที่ซื่อบื้อจนน่าขำ ฮ่าๆๆๆ!”

กู้หงข่ายคุกเข่าอยู่กับพื้น หัวใจดิ่งลงสู่เหวที่มืดมิด

เขาไม่เคยได้ยินชื่อลิงหน้าบาก แต่เคยได้ยินชื่อ อู่ฉวนจื้อ ว่ากันว่าเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ แห่งยุทธจักรนอกกฎหมาย ที่สมาคมยุทธ์ตามล่ามานานหลายปีแต่ก็คว้าน้ำเหลว หยวนเหย่คนนี้เป็นลูกศิษย์ปรมาจารย์ ฝีมือน่าจะอยู่ระดับพลังภายในไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถสยบบอดี้การ์ดระดับพลังภายนอกทั้งสี่คนได้ในท่าเดียว

“ผู้ฝึกระดับพลังภายใน! จบแล้ว... จบสิ้นกันหมดแล้ว...”

กู้หงข่ายไม่มีความคิดที่จะหนีอีกต่อไป เขามองไปทางกู้ซี่เหยา “ลูกรัก พ่อขอโทษ...”

“ไม่ค่ะพ่อ หนูต่างหากที่ผิด...”

กู้ซี่เหยาร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด เธอโทษตัวเองเหลือเกินที่แอบอ้างสิทธิ์ตามหาโสมในเว็บบอร์ดจนกลายเป็นการชักศึกเข้าบ้าน และนอกจากคนในครอบครัวแล้ว เธอยังทำให้เพื่อนอย่างหนิงเฉินต้องมาพลอยรับเคราะห์ไปด้วย!

เธอสมควรตายจริงๆ!