บทที่ 92 โสมร้อยปี

เนื่องจากพวกคนน่ารำคาญจากไปหมดแล้ว อาหารมื้อนี้จึงดำเนินไปอย่างค่อนข้างรื่นเริง

หลังจากนั้น กลุ่มนักศึกษาที่ยังมีพลังเหลือเฟือก็ปรึกษากันว่าจะไปร้องเพลงต่อที่ KTV

แต่กู้ซี่เหยากลับบอกว่าเธอมีธุระบางอย่าง จึงไปต่อไม่ได้ ทำเอาพวกหนุ่มๆ ต่างโอดครวญด้วยความผิดหวัง

ครู่ต่อมา ชายหน้าบากคนหนึ่งเดินลงมาจากชั้นสามของภัตตาคาร เขากวาดสายตามองไปทั่ว แววตาแฝงไปด้วยความดุร้าย

กู้ซี่เหยารวบรวมความกล้าเดินเข้าไปถามว่า “สวัสดีค่ะ คุณคือ ‘วานรไพร’ ใช่ไหมคะ?”

[วานรไพร] คือนามแฝงที่ชายหน้าบากใช้ลงทะเบียนในเว็บบอร์ดวรยุทธ์โบราณ

เมื่อคืนเขาเก็บความเหงาไว้ไม่ไหว จึงเข้าไปอวดในเว็บบอร์ดว่าตัวเองมีโสมร้อยปีในครอบครอง

นึกไม่ถึงว่าจะมีเด็กสาวคนหนึ่งติดต่อเขามา และบอกว่ายินดีจะทุ่มเงินสามร้อยล้านเพื่อซื้อโสมจากมือเขา

ทั้งสองคนคุยกันไปมาจนพบว่าต่างก็อยู่ในอำเภอตงหยาง จึงนัดแนะกันเวลาหนึ่งทุ่มครึ่งที่ภัตตาคารเฝิงจี้ เพื่อยื่นหมูยื่นแมว

“เธอเองเหรอ?”

ชายหน้าบากชี้นิ้วไปที่กู้ซี่เหยา ความโลภวูบหนึ่งฉายผ่านดวงตา ก่อนจะแสยะยิ้ม “สาวน้อย เธอมีเงินสามร้อยล้านจริงๆ เรอะ ไม่ใช่ว่าหลอกฉันเล่นนะ”

กู้ซี่เหยาก้มหน้าลงเล็กน้อย “หนูไม่มีเงินหรอกค่ะ...”

ชายหน้าบากชักสีหน้าทันที “นี่เธอหลอกปั่นหัวฉันเหรอ?”

“เปล่าค่ะ หนูไม่มีเงิน ไม่ได้แปลว่าที่บ้านหนูไม่มีเงิน!”

กู้ซี่เหยาเงยหน้าสวยใสขึ้น พูดด้วยความร้อนรนว่า “คุณย่าของหนูอาการโคม่า ขอแค่คุณถือโสมตามหนูกลับไป คุณพ่อต้องยอมทุ่มเงินซื้อมาแน่นอนค่ะ!”

ชายหน้าบากเริ่มระแวง “แล้วทำไมพ่อเธอไม่มาเองล่ะ”

ดวงตากลมโตของกู้ซี่เหยาเริ่มคลอด้วยหยาดน้ำตา “พ่อเขา... เขาไม่เชื่อว่าหนูจะหาโสมร้อยปีเจอ หนูแอบติดต่อคุณมาเองค่ะ”

“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

ชายหน้าบากพยักหน้าเข้าใจ

หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยื่นมือไปตบไหล่กู้ซี่เหยา “เป็นเด็กกตัญญูจริงๆ ตกลง ฉันจะไปกับเธอ!”

“ขะ... ขอบคุณค่ะ”

ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบ

เธอรู้สึกว่าสายตาที่ชายหน้าบากคนนี้มองเธอมันดูไม่ค่อยปกติ

“ไปบ้านเธอยังไง?”

ชายหน้าบากยิ้มแล้วชักมือกลับ ซ่อนประกายตาอำมหิตไว้มิดชิด

“หนูขับรถมาค่ะ เดี๋ยวพาไป”

กู้ซี่เหยาพาชายหน้าบากไปที่ลานจอดรถใต้ดิน

ขณะเดินนำหน้า หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความกังวล รู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่น่ากลัวจ้องมองมาจากข้างหลังตลอดเวลา

พอขึ้นรถและคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ เธอเหลือบมองกระจกหลัง

ชายหน้าบากกำลังแอบมองเธอด้วยเจตนาไม่ดี มุมปากยกยิ้มชั่วร้าย

มือที่กุมพวงมาลัยสั่นเทา... จู่ๆ กู้ซี่เหยาก็เริ่มกลัวและรู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ทันใดนั้น มีคนเคาะกระจกรถ

กู้ซี่เหยาสะดุ้งโหยง หันไปมองกลับพบว่าเป็นหนิงเฉิน เพื่อนร่วมห้องของเธอนั่นเอง!

เธอกดกระจกลงทันที พร้อมพูดด้วยความประหลาดใจว่า “หนิงเฉิน? นายไม่ได้ไปร้องเพลงเหรอ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ”

หนิงเฉินชี้นิ้วไปที่คอตัวเอง “ฉันรู้สึกเจ็บคอนิดหน่อยน่ะ เลยอยากกลับบ้านแล้ว เธอช่วยไปส่งหน่อยได้ไหม?”

กู้ซี่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง

บ้านเธออยู่ที่เขาหยุนอู้ มันทางผ่านบ้านหนิงเฉินหรือเปล่านะ?

“งั้นนายขึ้นมาเลย”

กู้ซี่เหยาไม่ได้คิดอะไรมาก จึงยอมให้หนิงเฉินขึ้นรถมาด้วย

นอกจากจะช่วยเพื่อนแล้ว เธอยังรู้สึกว่าสายตาที่ชายหน้าบากมองเธอมันน่ากลัว การที่มีผู้ชายอีกคนนั่งอยู่บนรถด้วย อย่างน้อยก็ยังทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง

“ขอบใจนะ!”

หนิงเฉินเปิดประตูรถแล้วนั่งลงที่เบาะข้างคนขับทันที พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ “เทสลาเหรอเนี่ย รถหรูนะเนี่ย”

กู้ซี่เหยาโบกมือปัด “โธ่ เทสลาจะไปนับเป็นรถหรูได้ไง แค่เอาไว้ขับไปไหนมาไหนเฉยๆ”

“เอ่อ ท่านนี้คือ...”

หนิงเฉินเหลือบไปเห็นชายหน้าบากที่เบาะหลัง

กู้ซี่เหยารีบอธิบาย “นี่คือคุณอาท่านหนึ่ง มีธุระที่บ้านหนูนิดหน่อยค่ะ”

หนิงเฉินรีบยิ้มแล้วทักทาย “สวัสดีครับคุณอา ผมเป็นเพื่อนมัธยมปลายของกู้ซี่เหยา ชื่อหนิงเฉินครับ”

“อืม หวัดดี”

ชายหน้าบากดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนัก ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เขา

ก็แค่ไอ้เด็กนักศึกษาธรรมดา ถือว่าแกซวยเองแล้วกัน!

รถเริ่มเคลื่อนตัวออกสู่ถนน

หนิงเฉินกับกู้ซี่เหยาคุยกันอย่างสนุกสนาน เล่าเรื่องสมัยมัธยมกันมากมาย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา สีหน้าของกู้ซี่เหยาเริ่มแปลกไป “หนิงเฉิน ยังไม่ถึงบ้านนายอีกเหรอ? นี่จะถึงถนนฟีนิกซ์ใต้แล้วนะ เลยไปหน่อยก็ถึงบ้านฉันแล้ว”

หนิงเฉินมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วตบหน้าผากตัวเอง “ไอ้หยา มัวแต่คุยเพลินจนลืมเลยว่าต้องลงตรงไหน”

กู้ซี่เหยาส่งเสียง “เอ๋?” ออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะพรืด “บ้านตัวเองแท้ๆ ยังลืมได้ นายร็อกมากเลยนะเนี่ย!”

หนิงเฉินแกล้งเกาหัวทำเป็นซื่อ จริงๆ แล้วเขาตั้งใจจะตามชายหน้าบากไปที่บ้านตระกูลกู้อยู่แล้ว

“งั้น... ไปนั่งเล่นที่บ้านฉันก่อนไหมล่ะ เดี๋ยวสายๆ หน่อยฉันให้คนไปส่ง”

กู้ซี่เหยาหันมายิ้มให้

ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าการคุยกับหนิงเฉินมันช่างเพลิดเพลินเหลือเกิน

“ตกลง!” หนิงเฉินพยักหน้า

ผ่านไปอีกสิบนาที รถขับผ่านถนนฟีนิกซ์ใต้ เข้าสู่เขตทัศนียภาพเขาหยุนอู้ที่มีชื่อเสียงของชิงผู่

คฤหาสน์หรูของตระกูลกู้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาหยุนอู้ กินพื้นที่กว่าหมื่นตารางเมตร

กู้ซี่เหยาคิดว่าหนิงเฉินจะอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แต่เขากลับไม่มีท่าทีแบบนั้นเลย

กลับเป็นชายหน้าบากที่เบาะหลังที่ยกยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังชักศึกเข้าบ้าน

ไม่นานนัก รถก็มาจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์

กู้ซี่เหยาโยนกุญแจรถให้ รปภ. จากนั้นก็พาหนิงเฉินและชายหน้าบากเข้าไปในวิลล่าหรูห้าชั้น

ในห้องโถงชั้นแรก มีบันไดวนสองฝั่งตั้งตระหง่านอยู่

ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกำลังเดินลงมาพอดี เมื่อเห็นกู้ซี่เหยาพาคนกลับมา เขาก็ตำหนิด้วยความโกรธว่า “ซี่เหยา ลูกเลอะเทอะใหญ่แล้ว!”

“เรื่องของโลกการบำเพ็ญเพียรน่ะใช่เรื่องที่ลูกจะเข้าไปยุ่งที่ไหน พ่อทุ่มเงินไปตั้งเท่าไหร่ ยังหาซื้อโสมร้อยปีไม่ได้สักต้นเลย!”

กู้ซี่เหยารีบวิ่งเข้าไปหา ดวงตาฉายแววกังวล “พ่อคะ! หนูพาคนมาได้จริงๆ นะ ไม่เชื่อพ่อลองถามเขาดูสิ”

เธอผายมือไปทางชายหน้าบาก แล้วชี้มาที่หนิงเฉิน “ส่วนคนนี้เพื่อนหนูเองค่ะ มา... มาเที่ยวเล่นน่ะ”

กู้หงข่ายถึงกับหมดคำจะพูด

เวลาแบบนี้ยังจะชวนเพื่อนมาเที่ยวเล่นอีกเหรอ?

แต่เขาก็ไม่ได้หักหน้าลูกสาวด้วยการไล่หนิงเฉินไปในทันที แต่กลับเดินตรงไปหาชายหน้าบากคนนั้น มองสำรวจหัวจรดเท้าแล้วถามว่า “คุณคือคนที่ติดต่อลูกสาวผม บอกว่ามีโสมร้อยปีอยู่ในมือใช่ไหม?”

“ขอแก้หน่อย ไม่ใช่ฉันติดต่อลูกสาวแก แต่ลูกสาวแกเป็นฝ่ายติดต่อมาหาฉันเอง”

ชายหน้าบากยิ้มเย็นชา เดินข้ามกู้หงข่ายไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาราคาแพงของบ้านอย่างถือวิสาสะ

กู้หงข่ายขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา “แล้วของล่ะ? ถ้าคุณมีของจริง พวกเราก็พร้อมจะซื้อ!”

“เอาไป!”

ชายหน้าบากล้วงถุงพลาสติกออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้กู้หงข่าย

กู้หงข่ายรับมาเปิดดู ข้างในมีโสมอยู่ต้นหนึ่งจริงๆ

ทว่าเขาดูอายุของสมุนไพรไม่เป็น จึงได้แต่บอกให้ชายหน้าบากรอสักครู่ ส่วนตัวเองจะไปตามคนที่ดูเป็นมาช่วยตรวจสอบ

คนใช้ยกน้ำชาและของว่างมาเสิร์ฟ หนิงเฉินพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย

ด้วยความว่าง เขาจึงถามกู้ซี่เหยาว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้าน ทำไมถึงต้องใช้โสมร้อยปี

ต้องรู้ก่อนว่า โสมร้อยปีที่มีอายุถึงเกณฑ์จริงๆ นั้น ถือเป็น "ยาวิเศษ" ที่อยู่เหนือโลกสามัญชน!

หาได้ยากยิ่งในโลกฆราวาส!

ตอนที่หลินเจียวหยางทุ่มเงินแปดล้านซื้อมามอบให้ตาแก่เวินในงานวันเกิด ต้นนั้นก็อ้างว่าเป็นโสมร้อยปี

แต่หนิงเฉินเคยตรวจสอบดูแล้ว โสมร้อยปีบ้าบออะไรกัน อย่างมากก็แค่หกสิบปี

โสมป่าที่มีอายุถึงร้อยปีจริงๆ นั้นหายากมาก มูลค่าของมันอย่างน้อยที่สุดก็ต้องสามร้อยล้านหยวนขึ้นไป