บทที่ 91 ทำให้ตระกูลเฉียนล้มละลายภายในสิบห้านาที

“เฉินเอ๋อร์” ถังเหยาดึงแขนเสื้อของหนิงเฉิน ส่งสัญญาณบอกเขาว่าอย่าไปหาเรื่องพวกนักเลงอย่างหวังชิ่ง

“ไอ้หมอนี่จบเห่แน่ เหะๆ!” เฉียนเจียเล่อหัวเราะร่าเตรียมรอดูงูสู้กับกากี

“หนิงเฉิน...” กู้ซี่เหยาก็ไม่คาดคิดว่าหนิงเฉินจะยอมออกหน้าแทนเธอ

“ฮ่าๆๆๆ หนิงเฉิน ไม่เจอกันปีเดียว เดี๋ยวนี้ห้าวขยับเลเวลขึ้นเยอะเลยนะ”

“แกคิดว่าไปเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองใหญ่แล้ว จะกลายเป็นคนเมืองใหญ่ไปแล้วหรือไง?”

หวังชิ่งไม่มีท่าทีจะดับบุหรี่เลยสักนิด กลับกันเขายังหัวเราะเสียงดังลั่น “บอกให้ฉันดับบุหรี่ แกคงลืมฝ่ามือเมื่อปีที่แล้วในหอพักไปแล้วสินะ?”

หนิงเฉินไม่พูดอะไรต่อ เขาลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปหาทันที

เพื่อนร่วมห้องกว่ายี่สิบคนในห้องรับรองต่างตกตะลึง!

ดูจากท่าทางแบบนี้ คือจะลงมือใช่ไหม?

“เฉินเอ๋อร์ อย่าใจร้อน!” ถังเหยารีบเข้าไปห้ามหนิงเฉิน

“ถังเหยา นายอย่าไปขวาง!”

เฉียนเจียเล่อพูดด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “ขอยืมความกล้ามันสักสามตะกร้าสิ ดูซิว่ามันจะกล้าลงมือไหม?”

“เฉียนเจียเล่อ นายอย่ามาทำให้เรื่องมันแย่ลงได้ไหม!” กู้ซี่เหยาด่า

“โอ้โห เก่งจริงนะ มาๆ มาตรงนี้เลย!”

หวังชิ่งไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นแม้แต่น้อย เขาชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของตัวเอง

ใครจะไปคิดว่า หนิงเฉินเดินเข้าไปแล้วคว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้โดยตรง ก่อนจะออกแรงยกด้วยแขนข้างเดียว ยกชายตัวเป็นๆ ลอยขึ้นจากที่นั่งได้หน้าตาเฉย!

“เชี้ย!”

เพื่อนทุกคนต่างอ้าปากค้างจนลืมหายใจ

ยกคนด้วยแขนข้างเดียว ต้องใช้พละกำลังมหาศาลขนาดไหน?

หนิงเฉินไปกินยาโด๊ปอะไรมาหรือเปล่า?

“แกจะทำอะไร ปล่อยฉันลง เดี๋ยวนี้เลย!!”

หวังชิ่งเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่สายไปเสียแล้ว หนิงเฉินหิ้วเขาเดินไปที่หน้าต่าง เปิดหน้าต่างออก แล้วโยนเขาลงมาจากชั้นสองโดยตรง

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วห้องรับรอง

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา แล้วหันไปมองหนิงเฉินด้วยความอึ้ง ผ่านไปไม่กี่วินาทีพวกเขาถึงได้กรูกันไปที่หน้าต่างเพื่อดูอาการของหวังชิ่ง

เห็นเพียงหวังชิ่งตกลงไปกระแทกบนหลังคารถบีเอ็มดับเบิลยู (BMW) ซีรีส์ 7 จนหลังคายุบลงไป กระจกหน้ารถแตกกระจาย

เขากลิ้งตกลงมาจากรถ ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวกลายเป็นดอกเบญจมาศเหี่ยวๆ

รปภ. ของโรงแรมรีบวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ พร้อมกับเงยหน้ามองขึ้นมาที่ชั้นสอง

“เชี้ย รถของฉัน!!”

เฉียนเจียเล่อแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาทันที เขาจ้องหน้าหนิงเฉินแล้วพูดว่า “แก... แกต้องชดใช้ค่ารถให้ฉัน แกต้องรับผิดชอบ!”

“นายก็อยากลงไปเหมือนกันใช่ไหม?” หนิงเฉินจ้องเขากลับ

“อึก” เฉียนเจียเล่อกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พูดด้วยท่าทางหวาดระแวงว่า “รถ... รถนั่นเป็นของพ่อฉัน แกต้องชดใช้แน่นอน”

“ของพ่อนายเหรอ?” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งถาม “เฉียนเจียเล่อ นายไม่ได้บอกว่าพ่อซื้อให้นายหรอกเหรอ?”

“จะมีนักศึกษาที่ไหนซื้อบีเอ็มฯ ซีรีส์ 7 มาขับล่ะ โรคจิตเปล่า รู้อยู่แล้วว่านายเอารถที่บ้านออกมาเบ่ง!” ถังเหยาแค่นเสียงเหอะ

เนื่องจากหวังชิ่งบาดเจ็บไม่หนักมาก ความตึงเครียดของทุกคนจึงเริ่มผ่อนคลายลง

หมอนี่มนุษยสัมพันธ์แย่มาก ไม่มีเพื่อนคนไหนยอมลงไปดูเขาเลย แม้แต่เฉียนเจียเล่อก็ยังห่วงแต่รถ

“ให้ฉันชดใช้ นายแน่ใจนะ?”

หนิงเฉินกลับมานั่งที่เดิมแล้วมองเฉียนเจียเล่อด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เหมือนยิ้ม

“แกไม่ใช้แล้วจะใครล่ะ! หวังชิ่งถูกแกโยนลงไป แกไม่เพียงแต่ต้องชดใช้ค่ารถฉัน แต่ยังต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้หวังชิ่งด้วย!”

เฉียนเจียเล่อรู้สึกว่าหนิงเฉินจบสิ้นแน่ จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “สรุปคือข้าวเนี่ยแกไม่ต้องกินแล้ว รีบกลับไปบอกพ่อแม่แกให้เตรียมเงินสามแสนไว้ซะ!”

“ตกลง” หนิงเฉินยิ้มบางๆ แล้วผลักประตูเดินออกไป

“ไม่เจอกันปีเดียว ทำไมหมอนี่ถึงใจร้อนขนาดนี้?”

“แล้วก็พละกำลังของเขา...”

กู้ซี่เหยามองสำรวจหนิงเฉิน ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสงสัย

นี่คือเพื่อนสมัยมัธยมปลายคนเดิมของเธอจริงๆ หรือ?

ผ่านไปครู่หนึ่ง หนิงเฉินก็ต่อสายโทรศัพท์ติด

“ลูกพี่ ผมฝึกสำเร็จแล้ว! ผมฝึกหมัดหลอมกระดูกวิญญาณทะยานขั้นแรกสำเร็จแล้ว!”

เสียงตื่นเต้นของเย่กูหลัวดังมาตามสาย “วิชาหมัดนี้มหัศจรรย์จริงๆ ผมรู้สึกว่าความสามารถของผมเพิ่มขึ้นเยอะมากเลย! วะฮ่าๆๆ!”

หนิงเฉินรู้สึกหมดคำจะพูด “นี่ฉันโทรหานาย หรือนายโทรหาฉันกันแน่?”

เย่กูหลัวรีบเก็บความตื่นเต้นลง “ลูกพี่ มีเรื่องอะไรสั่งมาได้เลยครับ”

“เหมือนครั้งก่อน มีคนชื่อเฉียนเจียเล่อ เป็นคนอำเภอตงหยาง พ่อเขาน่าจะเปิดบริษัทก่อสร้าง เรื่องอื่นคงไม่ต้องให้ฉันพูดซ้ำนะ” หนิงเฉินกล่าว

“เข้าใจครับ เข้าใจ ก็แค่ทำให้เขาล้มละลายหมดเนื้อหมดตัวใช่ไหมล่ะ”

เย่กูหลัวพูดอย่างไม่ยี่หระ “อำเภอตงหยาง เฉียนเจียเล่อ ที่บ้านเปิดบริษัทก่อสร้างใช่ไหมครับ ผมจะทำให้มันรู้ว่า การมาหาเรื่องลูกพี่ของผม ผลลัพธ์จะเป็นยังไง!”

“อืม ไปจัดการเถอะ”

หนิงเฉินวางสายไป

ด้วยฐานะและอิทธิพลของเย่กูหลัว การจะขยี้ลูกคนรวยในอำเภอเล็กๆ ให้จมดินนั้นไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ แค่โทรศัพท์สายเดียวก็จบเรื่อง

และครั้งนี้ หนิงเฉินก็ได้เห็นถึงความน่าเกรงขามของตระกูลเย่อย่างแท้จริง

เขาส่งหวังชิ่งลงไปจากชั้นสอง ไม่นานนักก็มีเจ้าหน้าที่บังคับกฎหมายมาสอบถามสถานการณ์

ตอนแรกพวกเขาแสดงท่าทีจะคุมตัวหนิงเฉินไปสอบสวน แต่หลังจากได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง เรื่องราวทั้งหมดก็เงียบหายไป หนิงเฉินไม่ต้องจ่ายเงินแม้แต่หยวนเดียว

สิบห้านาทีต่อมา เขาก็เดินกลับเข้ามาในห้องรับรอง

เฉียนเจียเล่อกำลังรับโทรศัพท์จากพ่อด้วยเหงื่อที่โชกหัว เสียงตะโกนด่าทอดังเล็ดลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์

“ไอ้ลูกระยำ! แกไปล่วงเกินคนของตระกูลเย่ได้ยังไง!!”

“ธนาคารพาณิชย์เพิ่งโทรมาบอกว่า เงินกู้ก้อนล่าสุดไม่อนุมัติแล้ว แถมยังให้เราชดใช้หนี้คืนก่อนกำหนด ไม่อย่างนั้นจะยื่นเรื่องต่อศาลให้สั่งอายัดบัญชีบริษัท!”

“ไอ้สุนัขรับใช้ แกอยู่ที่ไหน รีบเอารถกลับมาเดี๋ยวนี้ วันนี้ถ้าฉันไม่ตีขาแกให้หัก ฉันจะไปเป็นลูกแกเอง!!”

เฉียนเจียเล่อไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น นั่งหน้าเอ๋อรับคำด่าอยู่ที่ที่นั่ง

“ที่บ้านมีธุระนิดหน่อย... ขอตัวก่อนนะครับ”

เฉียนเจียเล่อรีบลุกขึ้น สีหน้าดูแย่ถึงขีดสุด

พอดีกับที่หนิงเฉินเปิดประตูเข้ามาถามว่า “ลนลานขนาดนี้ มีเรื่องอะไรเหรอ?”

เฉียนเจียเล่อถลึงตาใส่ “หนิงเฉิน ตอนนี้ฉันมีธุระด่วน ไว้ค่อยกลับมาคิดบัญชีค่ารถกับแก!”

หนิงเฉินยิ้มแล้วพูดว่า “นายกลับไปก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ยังไงบ้านนายก็ล้มละลายแน่ๆ”

“เหอะ บ้านแกสิอยากล้มละลายยังล้มไม่ได้เลย!” เฉียนเจียเล่อทิ้งท้ายไว้คำหนึ่งแล้วเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดออกไป

“เฉินเอ๋อร์ มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ”

ถังเหยาขยับเข้ามาถาม “ฉันได้ยินมาว่าที่บ้านเฉียนเจียเล่อรวยมากเลยนะ ทำไมจู่ๆ จะล้มละลายล่ะ?”

“สงสัยสายป่านทางการเงินจะมีปัญหาล่ะมั้ง”

หนิงเฉินยักไหล่ ก่อนจะเรียกพนักงานให้นำอาหารมาเสิร์ฟ

ระหว่างมื้ออาหาร กู้ซี่เหยาแอบมองหนิงเฉินมากกว่าหนึ่งครั้ง ดูเหมือนเธอจะสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง

หนิงเฉินออกไปข้างนอกครู่เดียว บ้านตระกูลเฉียนก็กำลังจะล้มละลาย

เรื่องนี้มันมีความเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า?

“เป็นไปไม่ได้หรอก...”

กู้ซี่เหยาส่ายหัว “ต่อให้เป็นตระกูลกู้ของเรา ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ตระกูลเฉียนเผชิญวิกฤตล้มละลายได้ภายในสิบห้านาที มันไม่มีทางเป็นไปได้...”

แม้ในใจจะคอยปฏิเสธ แต่เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าหนิงเฉินดูแปลกไป

ลำพังแค่การหิ้วผู้ชายหนักแปดสิบเก้าสิบกิโลกรัมลอยขึ้นด้วยแขนข้างเดียว ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้แล้ว

“หรือว่า เขาจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์?”

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของกู้ซี่เหยา

ในฐานะลูกหลานตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของอำเภอ กู้ซี่เหยาพอจะเคยสัมผัสกับเรื่องราวของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมาบ้าง

ทว่าตระกูลกู้นั้นทำตัวโลว์โปรไฟล์มาก แม้แต่คุณหนูใหญ่อย่างเธอก็ไม่เคยมีบอดี้การ์ดติดตามเวลาออกไปไหนมาไหน ใช้ชีวิตเหมือนเด็กสาวธรรมดาทั่วไป