บทที่ 90 ดาวโรงเรียนในดวงใจ กู้ซีเหยา

เมื่อเขาถอนจิตสัมผัสส่วนใหญ่ออกและลืมตาขึ้น ก็พบกับใบหน้าสองหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยกำลังจ้องมองเขาอยู่

"เอ่อ พ่อครับแม่ครับ ทำอะไรกันน่ะ?" หนิงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง

"เสี่ยวเฉิน ลูก... ลูกทำอะไรอยู่น่ะ ไม่เป็นไรใช่ไหม! อย่าทำให้แม่ตกใจนะลูก" เฉินหลานกล่าวด้วยความกังวล เธอเกรงว่าลูกชายจะไปหมกมุ่นกับลัทธิหรือของไม่ดีอะไรเข้า

"วางใจเถอะ ไม่เป็นไรหรอก" หนิงชางเม่ายิ้มพลางยืดหลังตรง "สงสัยจะอ่านนิยายมากไปหน่อย เลยมานั่งสมาธิฝึกวิชาน่ะ"

"แหะๆ..." หนิงเฉินหัวเราะแห้งๆ ตามน้ำไป

เขาไม่ได้กินมื้อเย็นที่บ้าน โดยหาข้ออ้างสุ่มๆ แล้วรีบออกจากบ้านมุ่งตรงไปยัง ภัตตาคารฝงจี้ ทันที ภัตตาคารฝงจี้เป็นร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดในตำบลชิงผู่ ขณะนี้จอมยุทธ์หน้าบากได้จองห้องส่วนตัวไว้ห้องหนึ่งและกำลังนั่งกินดื่มอย่างมูมมาม ในฐานะจอมยุทธ์พลังภายใน เขามีกระเพาะที่ใหญ่มากจนพนักงานเสิร์ฟถึงกับยืนอึ้ง

แต่สิ่งที่หนิงเฉินนึกไม่ถึงก็คือ ถังเหยา, เฉียนเจียเล่อ และเพื่อนมัธยมคนอื่นๆ ก็นัดรวมตัวกันที่ภัตตาคารฝงจี้แห่งนี้ด้วย! หนิงเฉินกับถังเหยาเดินชนกันที่หน้าประตูพอดี ทั้งคู่ต่างก็ยืนอึ้งไปชั่วขณะ

"เช็ดเข้! ไหนบอกว่ามีธุระไง?" ถังเหยามองหน้าหนิงเฉินแล้วต่อยเข้าที่หน้าอกเพื่อนทีหนึ่ง

"ฉัน... เออ แบบว่า ธุระมันเสร็จเร็วน่ะสิ ฮ่าๆ" หนิงเฉินยิ้มแก้เก้ออย่างเขินๆ เมื่อครู่เขามัวแต่จดจ่อสมาธิไปที่จอมยุทธ์หน้าบาก จนไม่ได้สังเกตเห็นกลุ่มเพื่อนพวกนี้เลยจริงๆ

"ไอ้ลูกชาย ฉันรู้นะว่าแกน่ะทนไม่ได้หรอก เพราะแกน่ะลืมดาวกู้ไม่ได้ล่ะสิ!" ถังเหยาส่งสายตาดูแคลนให้หนิงเฉิน ก่อนจะหันไปตะโกนบอกคนอื่น "เฮ้พวกเรา ดูสิใครมา!"

"อ้าว นี่มันหนิงเฉินไม่ใช่เหรอ?" 

"คงไม่ได้ตั้งใจมาหาดาวกู้หรอกนะ ฮ่าๆ!" ในสมัยมัธยม หนิงเฉินเป็นคนอัธยาศัยดี เพื่อนหลายคนจึงยินดีที่จะทักทายเขา แต่ก็ยังมีบางคนที่เขม่นเขาอยู่

"เฮ้ย หนิงเฉิน มาขอข้าวกินฟรีตอนเที่ยงเหรอวะ?" ชายหนุ่มที่มีใบหน้าขรุขระเป็นหลุมสิวคนหนึ่ง เดินกวัดแกว่งกุญแจรถเบนซ์ เข้ามา เขาคือ เฉียนเจียเล่อ หนึ่งในศัตรูคู่แค้นของหนิงเฉินสมัยมัธยม จุดเริ่มต้นของความเป็นศัตรูมาจากตอนสอบครั้งหนึ่ง เฉียนเจียเล่อที่บ้านรวยแต่ไม่เอาถ่านสั่งให้หนิงเฉินช่วยส่งคำตอบให้ แต่หนิงเฉินปฏิเสธ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็เกลียดขี้หน้าหนิงเฉินมาตลอด ถึงขั้นเคยจ้างคนมาดักตีในหอพัก

หนิงเฉินปรายตามองเฉียนเจียเล่อแวบเดียวโดยไม่สนใจ ก่อนจะมองตรงไปยังเงาร่างสูงโปร่งระหงดวงหนึ่ง

กู้ซีเหยา! เทพธิดาที่เขาเคยแอบชอบสมัยมัธยม! ไม่ได้เจอกันนาน เธอสวยขึ้นกว่าตอนนั้นเสียอีก ใบหน้ารูปไข่ดูสดใสหยาดเยิ้ม รอยยิ้มเจิดจ้าดูดี ราวกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในใจท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ เธอสวมเสื้อถักสีครีม แมตช์กับรองเท้าบูทสูงสีดำ ซึ่งขับเน้นรูปร่างอันงดงามจนทำให้เพื่อนผู้ชายและพวกเศรษฐีท้องถิ่นที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวหลังมองตาม

กู้ซีเหยาหน้าแดงระเรื่อ เธอเองก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง... ถ้ารู้ว่าจะตกเป็นเป้าสายตาขนาดนี้ วันนี้เธอคงไม่แต่งตัวแบบนี้แน่ๆ สิ่งที่เธอรู้สึกแปลกใจคือ หนิงเฉินไม่ได้แอบมองเธอแบบหื่นกระหาย ดวงตาคู่นั้นดูใสซื่อบริสุทธิ์ขณะที่มองเธอจากระยะไม่ไกลนัก สิ่งนี้ทำให้กู้ซีเหยารู้สึกดีกับเขาขึ้นมาบ้าง และส่งสายตาที่เป็นมิตรกลับไป

ภาพนี้อยู่ในสายตาของเฉียนเจียเล่อทั้งหมด และมันทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก!

"เฮ้ย! หนิงเฉิน กูกำลังพูดกับมึงนะ มึงหูหนวกเหรอ?" เฉียนเจียเล่อเดินเข้าไปจะผลักหนิงเฉิน แต่หนิงเฉินคว้าข้อมือเขาไว้แล้วบิดเบาๆ จนเขาต้องร้องโอดโอย

"ปล่อย... ปล่อยนะ! อ๊าก มึงอยากตายหรือไง—" เฉียนเจียเล่อรีบชักมือกลับ มองหนิงเฉินด้วยความหวาดกลัว ไม่เจอกันแค่ปีเดียว ทำไมไอ้หมอนี่แรงเยอะขนาดนี้?

หนิงเฉินยังคงเมินเขา เขามองกู้ซีเหยา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สายตาดูมีความลังเลบางอย่าง

เพื่อนผู้หญิงสองสามคนเห็นท่าทางนั้นก็แอบหัวเราะคิกคักแล้วแซวกู้ซีเหยา "ซีเหยา ดูสิ หนิงเฉินอยากสารภาพรักกับเธออีกแล้ว!"

"อย่าพูดเหลวไหลน่า" กู้ซีเหยาถลึงตาใส่เพื่อนๆ พลางมองหนิงเฉินด้วยสายตาที่ค่อนข้างจนใจ ด้วยฐานะของเธอ เธอถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่สามารถมีคนรักเป็นผู้ชายธรรมดาๆ ได้

"ได้เวลากินข้าวแล้ว อย่ามัวมายืนตรงนี้เลย เข้าไปข้างในกันเถอะ" ในตอนนั้นเอง ถังเหยาก็เอ่ยชวน กลุ่มเพื่อนเก่าจึงเดินคุยหัวเราะกันขึ้นไปยังชั้นสอง

"ใช้ได้นี่หว่าเฉินเอ๋อร์ ไปเรียนมหาวิทยาลัยปีเดียว กล้าลงมือกับเฉียนเจียเล่อแล้วเหรอ ไม่กลัวมันไปตาม หวังชิ่ง มาจัดการแกเหรอ?" ถังเหยาเดินเข้ามาคล้องคอหนิงเฉิน หวังชิ่ง ที่เขาพูดถึงคือนักเลงในห้องที่ลาออกตอน ม.6 เห็นว่าตอนนี้คุมบาร์อยู่ในตัวเมือง เฉียนเจียเล่อเคยจ้างหวังชิ่งนี่แหละไปรังแกหนิงเฉินในหอพัก

"หวังชิ่ง..." หนิงเฉินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เขาสยบแก๊งมาเฟียใต้ดินในชิงโจมาแล้ว จะมาสนใจอะไรกับจิ๊กโก๋กระจอกๆ ในอำเภอเล็กๆ?

ที่ด้านหลังไม่ไกลนัก เฉียนเจียเล่อนวดข้อมือตัวเอง เขาไม่ได้เดินตามเข้าไป แต่เขากำลังรอใครบางคนอยู่ ครู่ต่อมา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ คาบบุหรี่ในปาก เดินเข้ามาในภัตตาคาร เฉียนเจียเล่อเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที

"อาชิ่ง ในที่สุดมึงก็มา!" เฉียนเจียเล่อต่อยหน้าอกอีกฝ่ายทีหนึ่ง

"พี่เฉียน เกิดเรื่องอะไรขึ้น เห็นว่าไอ้หนิงเฉินไปเรียนมหาวิทยาลัยมาแล้วตอนนี้ซ่ามาก กล้าลงมือกับพี่เหรอ?" หวังชิ่งผิวค่อนข้างเข้ม แต่ร่างกายกำยำมาก บนลำคอเต็มไปด้วยรอยสัก

"เดี๋ยวช่วยกูจัดการมันหน่อย!" เฉียนเจียเล่อตบไหล่หวังชิ่ง "คืนนี้กูจะเลี้ยงพาไปสำราญที่อิงหลุนกัวจี้"

"จัดไปพี่"

หวังชิ่งยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ในสายตาเขา หนิงเฉินก็แค่เด็กเรียนที่ซื่อๆ และหัวอ่อน เมื่อก่อนรังแกได้ ตอนนี้ก็ยังรังแกได้เหมือนเดิม

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงห้องส่วนตัว "ปัง!" เสียงหวังชิ่งถีบประตูเปิดออก แล้วเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มขี้เล่น ควันบุหรี่ตลบอบอวลไปทั่วห้อง เพื่อนผู้หญิงหลายคนที่ทนกลิ่นบุหรี่ไม่ได้ต่างพากันขมวดคิ้ว

หวังชิ่งเลือกที่นั่งส่งๆ แล้วนั่งลงอย่างกร่าง เขาพ่นควันบุหรี่พลางพูดกับกู้ซีเหยา "โอ้โห ดาวกู้ สวยขึ้นทุกวันเลยนะ มีแฟนหรือยังจ๊ะ?"

กู้ซีเหยาเกลียดผู้ชายที่สูบบุหรี่มาก เธอขมวดคิ้วตอบสั้นๆ "ยัง"

"ไม่น่าเป็นไปได้นะ สวยขนาดนี้ไม่น่าจะไม่มีคนจีบ!" หวังชิ่งหยิบถ้วยน้ำชาของเพื่อนชายข้างๆ มาใช้เป็นที่เขี่ยบุหรี่หน้าตาเฉย โดยที่เจ้าของถ้วยได้แต่โกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร เขาทำหน้าทะเล้นต่อ "งั้นลองพิจารณาพี่ดูหน่อยไหมจ๊ะ?"

"..." ไม่รู้ทำไม ในวินาทีนั้น กู้ซีเหยากลับเผลอหันไปมองหนิงเฉินโดยสัญชาตญาณ

หวังชิ่งรู้ว่าหนิงเฉินชอบกู้ซีเหยา จึงตั้งใจพูดแบบนั้นเพื่อยั่วยุเขา ถังเหยา เฉียนเจียเล่อ และเพื่อนคนอื่นๆ ต่างก็หันไปมองหนิงเฉินเป็นตาเดียว

"ดับบุหรี่ซะ" ทันใดนั้น หนิงเฉินก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ

"หา?" หวังชิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับอย่างไม่เชื่อหู "มึงว่าไงนะ! พูดอีกทีซิ"

"ฉันบอกให้ดับบุหรี่ซะ" หนิงเฉินย้ำ

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด ไม่มีใครคาดคิดว่า หนิงเฉินที่ไปเรียนเมืองใหญ่มาหนึ่งปี จะใจกล้าบ้าบิ่นขึ้นขนาดนี้! เขาสมัยก่อน ไม่เคยกล้าเถียงคนอย่างหวังชิ่งเลยแม้แต่คำเดียว