บทที่ 89 การใช้จิตสัมผัสสืบค้น

“แฮ่ม!” ในตอนนั้นเอง เวินชิงหลานก็ส่งเสียงขึ้น “คุณหนิง คุณอา คุณน้าคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับชิงโจวก่อนนะคะ” พูดจบ เธอก็เตรียมจะลุกขึ้น

เฉินหลานรีบเรียกเธอไว้ทันที “หนูจ๊ะ อยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนสิ น้าจะไปซื้อกับข้าวเดี๋ยวนี้แหละ”

“เอ่อ... คุณน้าคะ จะดีเหรอคะ...” เวินชิงหลานทำท่าทีปฏิเสธตามมารยาท

“ไม่ดีหรอกครับ” หนิงเฉินมองเจตนาเล็กๆ ของตระกูลเวินออก จึงพูดตรงๆ “แม่ครับ ชิงหลานเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของเครือบริษัท ทั้งต้องเรียนหนังสือทั้งต้องดูแลงาน ยุ่งจะตายไปครับ”

“งั้นเหรอ...” เฉินหลานมีสีหน้าผิดหวัง เห็นได้ชัดว่าเธอค่อนข้างถูกชะตาเวินชิงหลานไม่น้อย

“ใช่ค่ะคุณน้า งั้นหนูขอตัวก่อนนะค่ะ” เวินชิงหลานได้ยินกระแสเสียงขับแขกของหนิงเฉิน จึงไม่ดื้อรั้นอยู่ต่อ เธอเอ่ยคำลาตามมารยาทแล้วเดินลงตึกไป

“คุณหนูใหญ่!” บอดี้การ์ดสองคนก้าวเข้ามาหา

“ไปเถอะ” เวินชิงหลานถอนหายใจอย่างอ่อนแรง “คุณปู่อุตส่าห์ตั้งใจจะจับคู่เรา แต่ดูเหมือนคุณหนิงจะไม่สนใจฉันเลยสักนิด...”

หลังจากนั้น เฉินหลานก็ออกไปซื้อกับข้าว ตลอดทางเธอเดินอย่างใจลอยจนเกือบจะถูกรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าชนเข้าให้

ลูกชายหาเงินได้แล้ว? แถมหาได้ตั้งหลายสิบล้าน?

หลายวันต่อมา ภายใต้การอธิบายอย่างไม่ลดละของหนิงเฉิน ในที่สุดเฉินหลานและหนิงชางเม่าสองสามีภรรยาก็เชื่อว่าเขาโชคดีไปเจอตำรับยาโบราณที่สาบสูญ และได้ทำข้อตกลงทางธุรกิจกับตระกูลเวิน นอกจากเงินก้อนหลายสิบล้านที่จ่ายในครั้งเดียวแล้ว ยังมีเงินปันผลอีกปีละหลายล้านหยวน ทำให้ครอบครัวของพวกเขาไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองไปตลอดชีวิต แน่นอนว่านี่คือเรื่องที่เขาใช้หลอกพ่อแม่ เพราะเงินปันผลจริงๆ ของยาเม็ดหลงต่านเชิงจิงนั้นมีหน่วยเป็นร้อยล้านหยวน

“บรรพบุรุษคุ้มครองแท้ๆ นี่มันโชคดียิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียอีก!” สองสามีภรรยาน้ำตาคลอเบ้า

อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่ได้ลาออกจากงานมาเสวยสุขทันที แต่ยังคงใช้ชีวิตแบบชาวบ้านธรรมดาต่อไป เพราะพวกเขากลัวว่านี่จะเป็นเพียงความฝันที่พอตื่นมาแล้วจะหายไป

หนิงเฉินใช้ชีวิตสงบสุขได้ไม่กี่วัน เพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมคนหนึ่งก็โทรมาหาเขา ชวนออกไปเที่ยว ถังเหยา หนึ่งในเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลาย ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น เคยใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนในร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อเล่นเกม Warcraft, CF และ DNF จนกลายเป็นมิตรภาพที่แน่นแฟ้น น่าเสียดายที่ต่อมาถังเหยาสอบติดมหาวิทยาลัยที่จินหลิงไม่ได้อยู่ที่ชิงโจว การติดต่อสื่อสารจึงค่อยๆ ลดน้อยลง

“เฮ้ เฉินเอ๋อร์ พรุ่งนี้ที่ห้างหวันต๋ามีงานเลี้ยงรุ่นนะ ออกมาสนุกด้วยกันสิ!” ถังเหยาตะโกนเรียกเสียงดังผ่านโทรศัพท์

“พรุ่งนี้ฉันน่าจะมีธุระน่ะ” หนิงเฉินพยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ

“ธุระอะไรจะสำคัญไปกว่าการมาเจอเพื่อนเก่า?” ถังเหยาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “บอกความลับให้เอาไหม กู้ซีเหยาก็ไปด้วยนะ!”

“กู้ซีเหยา...” หนิงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าสวยล้ำหยาดเยิ้มจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นในความทรงจำ

เขาเกือบจะลืมผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว ดาวโรงเรียนตงหยางจงเสวีย (โรงเรียนมัธยมตงหยางที่ 1) คนที่เขาเคยแอบชอบถึงขั้นเขียนจดหมายรักไปสารภาพ แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เมื่อนึกถึงเรื่องโง่ๆ ที่ตัวเองเคยทำเมื่อสองพันปีก่อน หนิงเฉินก็ได้แต่ยิ้มออกมา

“จริงสิ เฉินเอ๋อร์ กู้ซีเหยาก็อยู่ ม.ชิงโจวเหมือนกันไม่ใช่เหรอ พวกนายไม่ได้ติดต่อกันเลยเหรอ?” ถังเหยาถามต่อ

“ไม่รู้สิ” ถ้าถังเหยาไม่เตือน หนิงเฉินคงนึกถึงผู้หญิงคนนี้ไม่ออกจริงๆ

“อ้อ ฉันนึกออกแล้ว ดาวกู้อยู่คณะมนุษยศาสตร์ ส่วนนายอยู่คณะแพทยศาสตร์! เฮ้อ น่าเสียดาย...” ถังเหยาอุทานอย่างเสียดาย ก่อนจะพูดต่อ: “เฉินเอ๋อร์ ถ้านายไม่ไปนะ ไอ้เจ้าเฉียนเจียเล่อต้องตามตื้อดาวกู้ไม่เลิกแน่ นายทนดูได้เหรอ?”

เฉียนเจียเล่อเป็นพวกลูกคนรวยที่หน้าตาค่อนข้างแย่ในห้อง ที่บ้านมีอิทธิพลมากในอำเภอตงหยาง เขาตามจีบกู้ซีเหยามาตั้งแต่มัธยม 3 จนถึงมัธยม 6 เขาเป็นพวกที่ไม่กินเส้นกับเด็กจากครอบครัวธรรมดาอย่างหนิงเฉินและถังเหยา มองหน้ากันไม่ติดมาตลอด ชื่อเหล่านี้ฝังลึกอยู่ในความทรงจำที่แสนไกล หนิงเฉินนึกขึ้นมาได้ก็ได้แต่ยิ้มผ่านไป

“อาเหยา พรุ่งนี้ฉันมีธุระจริงๆ คงไปไม่ได้ ไว้คราวหน้าเราค่อยนัดกินข้าวกันสองคนนะ” หนิงเฉินปฏิเสธอีกครั้ง คุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยคก็วางสายไป

“เฮ้อ ไอ้หมอนี่ ชวนเล่น LOL ก็ไม่มา สมัยมัธยมปลายเห็นติดเกมยิ่งกว่าฉันเสียอีก...” ถังเหยาถอนหายใจแล้ววางสายไปอย่างเซ็งๆ เขาไม่มีทางรู้เลยว่า เพื่อนสนิทสมัยมัธยมของเขาในตอนนี้ ได้กลายเป็นตัวตนที่อยู่คนละ “มิติ” ไปแล้ว

หลังจากพิจารณาอยู่หลายวัน หนิงเฉินตัดสินใจจะใช้ “จิตสัมผัส” เพื่อสืบค้นร่องรอยของสมุนไพรวิญญาณล็อตนั้น แม้ว่ามันจะสิ้นเปลืองพลังปราณที่มีอยู่ไม่มากในร่างกาย แต่ถ้าเขาสามารถหา “น้ำนมพสุธา” พบ ระยะห่างในการหลอมโอสถบำรุงจิตเพื่อซ่อมแซมวิญญาณดั้งเดิม ก็จะใกล้เข้ามาอีกก้าวหนึ่ง!

‘ลองเสี่ยงดูสักตั้ง’ หนิงเฉินนั่งขัดสมาธิเท้าเปล่าอยู่บนเตียง หลับตาทั้งสองข้างลง

วินาทีต่อมา จิตสัมผัสที่ถูกปิดผนึกไว้เกือบครึ่งปีก็หลั่งไหลออกมาเหมือนน้ำทะเลที่เชี่ยวกราก แผ่ซ่านไปทุกทิศทาง เพียงพริบตาเดียว หมู่บ้านจัดสรรเฟิงซีหยวนทั้งโครงการก็ถูก “แช่” อยู่ในรัศมีพลังของเขา

แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ต่อจากนั้น ทุกถนนหนทาง ร้านค้าในตำบลชิงผู่ที่หนิงเฉินอาศัยอยู่ ทุกตึกสูงใหญ่ ทุกทุ่งรกร้างต่างถูกจิตสัมผัสแทรกซึมเข้าไป แม้แต่ห้องใต้ดินส่วนตัวหรือบังเกอร์หลบภัยที่ซ่อนอยู่ลึกใต้ดิน ก็ไม่รอดพ้นจากการสืบค้นนี้

“ตูม!” ไม่นานนัก ข้อมูลมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาในหัวของหนิงเฉิน วิญญาณดั้งเดิมของหนิงเฉินที่ได้รับบาดเจ็บอยู่แล้วทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่โชคดีที่อำเภอตงหยางเป็นเพียงที่เล็กๆ ภาระที่ต้องรับจึงไม่หนักหนาจนเกินไป

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เริ่มแผ่ขยายจิตสัมผัสออกไปอย่างช้าๆ พร้อมกับคัดกรองข้อมูลที่ต้องการ เขาเห็นพ่อแม่ที่อยู่ห้องข้างๆ นั่งคุยกันบนหัวเตียง เห็นอาสะใภ้ข้างบ้านกำลังดุด่าลูก เห็นถังเหยาที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตรกำลังเล่น League of Legendsเห็นเฉียนเจียเล่อกำลังขอกุญแจรถจากพ่อเพื่อขับออกไปอวดสาว เห็นอันธพาลโรงเรียนที่เคยแกล้งเขา เห็นกู้ซีเหยาดาวโรงเรียนในอดีตกำลังนั่งดื่มชาอยู่ในวิลล่าส่วนตัวหลังหนึ่ง...

และยังมีญาติพี่น้อง เพื่อนร่วมชั้น และคนรู้จักอีกมากมาย ใบหน้าคุ้นเคยทีละหน้าปรากฏขึ้นในมโนภาพ

แต่เขาไม่ได้ใส่ใจสิ่งเหล่านั้นเลย เขาเร่งระดับจิตสัมผัสขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี ราวกับเทพเจ้าที่กำลังก้มมองผืนโลกจากเบื้องบน ในสายตาของเขา ชาวอำเภอตงหยางกว่าสี่แสนคนกลายเป็นประกายไฟแต่ละดวงที่สั่นไหวเรียงรายอยู่ในความมืด นี่คือ “กองไฟแห่งชีวิต”

กองไฟแห่งชีวิตของคนหนุ่มสาวจะโชติช่วงมาก ของคนชราและเด็กเล็กจะริบหรี่ แต่มีคนประเภทหนึ่งที่กองไฟแห่งชีวิตเจิดจ้าผิดปกติ ลุกโชนรุนแรงจนมองเห็นได้ในทันที นั่นคือ “จอมยุทธ์” ! เพราะมีเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน และพลังหยางกล้าแกร่ง!

‘อำเภอตงหยาง มีจอมยุทธ์เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?’ หนิงเฉินมองไปที่กองไฟแห่งชีวิตที่โชติช่วงกว่าหกสิบกลุ่มนั้นแล้วชะงักไป

อำเภอตงหยางเป็นสถานที่เล็กๆ อย่างไม่ต้องสงสัย ห้างสรรพสินค้าหรือโรงภาพยนตร์ยังมีเพียงไม่กี่แห่ง แต่ในที่หลืบเล็กๆ แบบนี้ กลับมีจอมยุทธ์ถึงหกสิบกว่าคน และในจำนวนนั้นยังมีตัวตนระดับ “ปรมาจารย์” อยู่ด้วย!

‘หรือว่า จอมยุทธ์พวกนี้จะเหมือนกับฉัน ที่มาตามหาสมุนไพรวิญญาณ?’ หนิงเฉินเริ่มสันนิษฐานในใจ

ตลอดช่วงครึ่งหลังของคืนนั้น เขาเฝ้าสังเกตการณ์จอมยุทธ์เหล่านี้ โดยเฉพาะพวกจอมยุทธ์พลังภายในและระดับปรมาจารย์ ในที่สุด ช่วงเย็นของวันต่อมา การโทรศัพท์ของจอมยุทธ์หน้าบากคนหนึ่งที่พักอยู่ในโรงแรมก็ดึงดูดความสนใจของเขา

“หึ โสมร้อยปีมันจะไปสำคัญอะไร? ทรัพยากรสมุนไพรในมือฉันมีมากกว่าที่แกจะจินตนาการได้!” 

“เอาแบบนี้ สามร้อยล้าน... สามร้อยล้านฉันจะขายโสมร้อยปีให้แกหนึ่งต้น...” 

“พรุ่งนี้เหรอ? ภัตตาคารฝงจี้ ตกลง เจอกันที่นั่น”

จอมยุทธ์หน้าบากวางสายไป พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้า โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า ตัวเองได้ถูกเทพแห่งความตายหมายหัวเข้าให้แล้ว และยิ่งไปกว่านั้น เทพแห่งความตายยังตามรอยจากคลื่นสัญญาณโทรศัพท์ที่ส่งออกไปจนพบตัวคนที่สนทนากับชายหน้าบากด้วย!

คนคนนั้นอยู่ในวิลล่าส่วนตัวสุดหรูภายในอำเภอตงหยาง

‘ทำไมถึงเป็นเธอคนนี้ไปได้...’ หนิงเฉินขมวดคิ้วมุ่นเงียบๆ ในใจ