บทที่ 88 ลาภลอยจากฟากฟ้า

“โรลส์-รอยซ์?” เฉินหลานตกใจจนหน้าถอดสี รีบถลึงตาใส่หนิงเฉินทันที “ไอ้ลูกคนนี้ ยังจะมาโรลส์-รอยซ์อีก ต่อให้เราขายบ้านหลังนี้ทิ้งก็ยังซื้อไม่ได้เลย!”

“ใครบอกว่าจะให้แม่ควักเงินจ่ายล่ะครับ?” หนิงเฉินพูดปนยิ้ม “ผมซื้อให้พ่อเอง”

“...” ทั้งเฉินหลานและหนิงชางเม่าต่างพร้อมใจกันมอบค้อนวงใหญ่ให้ลูกชายคนละที

“ฮ่าๆ เสี่ยวเฉิน ลุงน่ะดั้นด้นทำงานข้างนอกมาตั้งหลายปี ยังไม่เคยนั่งโรลส์-รอยซ์เลยสักครั้ง ถ้าซื้อมาเมื่อไหร่ อย่าลืมบอกลุงด้วยนะ ลุงจะมาแวะดูเป็นขวัญตา” ซ่งเหว่ยผสมโรงหยอกล้อด้วยความขบขัน

หนิงเฉินกล่าวต่อ “ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวช่วงตรุษจีนผมจะให้พ่อขับไปหาคุณลุงกับคุณป้าเอง ไปสวัสดีปีใหม่ถึงบ้านเลยครับ”

“เหอะๆ... เหอะๆๆ...” ซ่งเหว่ยถึงกับพูดไม่ออก พ่อลูกคู่นี้มันถอดแบบกันมาเป๊ะ ฝีมือไม่มีแต่ฝีปากกล้าเหลือเกิน

“เอาล่ะเฉินหลาน พวกเรามีธุระต่อ ไม่รบกวนแล้วนะ” เฉินหย่าเห็นว่าได้เวลาสมควรจึงลุกขึ้น ครอบครัวของเฉินหลานยิ้มแย้มเดินไปส่งพวกเขาที่หน้าประตู

เมื่อกลับเข้ามาในบ้าน สองสามีภรรยาก็เห็นหนิงเฉินนั่งอยู่บนโซฟา กำลังคุยโทรศัพท์อยู่พอดี: “ฮัลโหล ตาเฒ่าเวิน ช่วยถามให้หน่อยสิว่าตอนนี้ที่ชิงโจวมีคูลลิแนนรถพร้อมส่งเลยไหม?” 

“หาให้ผมสักคันนะ เดี๋ยวผมส่งที่อยู่ให้ พรุ่งนี้ส่งคนขับมาส่งที่นี่คันหนึ่งเลย” 

“ไม่ใช่ผมขับ ซื้อให้พ่อน่ะ...”

เฉินหลานฟังไปได้ครึ่งหนึ่งก็หันไปกระซิบกับสามี: “ลูกชายคุณเริ่มเสียสติไปตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย?” หนิงชางเม่าใช้นิ้วคลึงหัวตา ใบหน้าที่ยับย่นนั้นเต็มไปด้วยความระอาต่อโชคชะตาชีวิต ทั้งคู่ไม่ได้เก็บคำพูดของหนิงเฉินมาใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่มีความคาดหวังใดๆ ทั้งสิ้น ก็นะ... นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง ค่าขนมยังต้องขอจากที่บ้าน จะไปมีปัญญาซื้อคูลลิแนนได้ยังไง แค่จะซื้อกางเกงยีนส์สักตัวยังลำบากเลย

คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น เช้าวันรุ่งขึ้น

เฉินหลานลงจากตึกเพื่อไปซื้อกับข้าวตามปกติ ทันใดนั้นเธอก็พบว่าใต้ตึกคึกคักไปด้วยผู้คนยืนล้อมวงมุงดูอะไรบางอย่าง “หม่านฟาง เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เฉินหลานคว้าแขนเพื่อนบ้านคนหนึ่งถาม

“รถหรูน่ะสิเฉินหลาน รีบไปดูเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเขาก็ขับออกไปก่อนหรอก” หญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อนวมลายดอกพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีด เธอนิ้วไปทางรถหรูสีเขียวมะกอกเข้มที่จอดเด่นอยู่ท่ามกลางฝูงชน ข้างรถมีชายในชุดสูทสีดำรูปร่างกำยำเหมือนบอดี้การ์ดสองคนยืนคุมอยู่ ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ไปถ่ายรูป

แต่ก็มีป้าคนหนึ่งไม่สนคำเตือน โถมตัวเข้าไปที่หน้ารถแล้วเซลฟี่ตัวเองคู่กับตราสัญลักษณ์ 'Double R' ทันที “ขอโทษครับคุณผู้หญิง นี่เป็นรถส่วนบุคคล ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปใกล้ขนาดนี้ครับ!” บอดี้การ์ดรีบกันเธอออกไป

“เหอะ ถ่ายแค่รูปเดียว รถมันจะพังหรือไงยะ?” มนุษย์ป้าที่บรรลุวัตถุประสงค์แล้วเดินบ่นพึมพำจากไป

“เฉินหลาน เธอทำธุรกิจข้างนอกบ่อยๆ นี่มันรถอะไรเหรอ...” หนิวหม่านฟาง เพื่อนบ้านเอ่ยถาม

“นี่มัน... นี่มัน...” เฉินหลานถึงกับอึ้ง เธอเคยรับจัดงานแต่งงาน มีหรือจะไม่รู้จักตรา 'Double R' นี้? พอนึกเชื่อมโยงไปถึงคำพูดของลูกชายเมื่อคืน หัวใจเธอก็เต้นรัวอย่างแรง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธตัวเอง “จะเป็นไปได้ยังไงกัน...”

ในจังหวะนั้นเอง หนิงเฉินได้รับโทรศัพท์จากเวินเยว่ เขาจึงลากหนิงชางเม่าออกมาจากห้องนอน “ทำอะไรของแกเนี่ยแต่เช้ามืด” หนิงชางเม่ายังคงหาวหวอดๆ

“พ่อ เมื่อคืนตกลงกันแล้วว่าจะซื้อรถให้ นี่ไงครับ มาแล้ว” หนิงเฉินชี้ไปที่โรลส์-รอยซ์ที่จอดอยู่ใต้แฟลตของตัวเอง

“มาแล้วกับผีน่ะสิ!” หนิงชางเม่าตบหัวหนิงเฉินไปฉาดหนึ่ง “เช้าๆ ไม่หลับไม่นอน ลากพ่อลงมาล้อเล่นหรือไง ลุงเขยแกว่าข้าข้าไม่ว่านะ แต่แกเป็นลูกยังจะมาล้อข้าอีกเหรอ!”

ขณะที่กำลังด่าอยู่นั้น ประตูรถโรลส์-รอยซ์ก็เปิดออก หญิงสาวสวยสะพรั่งราวกับดาราภาพยนตร์ก้าวลงมาจากรถ “คุณหนิง” หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังหนิงเฉิน

“เธอมาได้ยังไง?” หนิงเฉินหันกลับไปพบว่าเป็นเวินชิงหลาน

“คุณปู่ค่อนข้างยุ่งน่ะค่ะ เลยส่งฉันมาแทน หวังว่าคุณหนิงจะไม่ตำหนินะคะ” เวินชิงหลานยิ้มกล่าว “ตอนนี้ที่ชิงโจวไม่มีคูลลิแนนพร้อมส่งเลยค่ะ คุณปู่เลยให้ฉันเอารถที่บ้านมามอบให้คุณหนิงใช้ไปก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนคันใหม่ให้ภายหลังค่ะ”

“อืม ลำบากเธอแย่เลยที่ต้องวิ่งมาไกลขนาดนี้” หนิงเฉินพยักหน้า รับกุญแจรถจากมือเวินชิงหลาน แล้วยัดใส่มือของหนิงชางเม่าที่กำลังยืนเอ๋อสนิท

“เสี่ยวเฉิน หนูคนนี้คือใครจ๊ะ?” เฉินหลานรีบเดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ลูกชายไปรู้จักแม่สาวสวยขนาดนี้ได้ยังไง? แถมยังเดินลงมาจากรถโรลส์-รอยซ์อีกต่างหาก

“คุณป้า คุณลุง สวัสดีค่ะ หนูแซ่เวิน ชื่อเวินชิงหลานค่ะ” เวินชิงหลานทักทายอย่างมีมารยาท พร้อมแนะนำตัวเสร็จสรรพก่อนจะส่งนามบัตรให้ “นี่เป็นเบอร์ติดต่อของหนูค่ะ ถ้าคุณลุงคุณป้ามีอะไรสงสัยเกี่ยวกับรถคันนี้ ติดต่อหาหนูได้ตลอดเลยนะค่ะ”

“หมายความว่ายังไง?” เฉินหลานยังตามไม่ทัน

แต่หนิงชางเม่าลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาสะบัดหัวแรงๆ พยายามเรียกสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดหูหนิงเฉินแล้วด่าว่า: “ไอ้ลูกตัวแสบ ยังจะมาเล่นละครอีก! บอกมา รถคันนี้ไปเช่ามาจากไหน? แล้วหนูคนนี้ เป็นเพื่อนที่โรงเรียนล่ะสิ”

“โธ่พ่อ เข้าใจผิดแล้ว รถนี่ผมซื้อให้พ่อจริงๆ” หนิงเฉินหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

“คุณลุงคะ ปล่อยมือก่อนค่ะ!” เวินชิงหลานรีบเข้าไปห้ามทัพ “รถคันนี้ไม่ได้เช่ามานะคะ เป็นรถที่คุณหนิงซื้อมากตัญญูต่อคุณลุงจริงๆ ค่ะ หนูสาบานได้เลย!”

หลังจากปลอบกันอยู่นาน เวินชิงหลานยืนยันว่าสามารถไปทำเรื่องโอนชื่อได้ทันที หนิงชางเม่าถึงได้เริ่มเชื่อขึ้นมาบ้างอย่างเสียไม่ได้

“โอ้พระเจ้า...” หนิงชางเม่ามองคูลลิแนนตรงหน้า ขาสั่นจนเกือบยืนไม่อยู่ เฉินหลานถามด้วยความร้อนรน “เสี่ยวเฉิน เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่!”

“ลูกชายพ่อกับแม่ตอนนี้ไปได้สวยมากครับ หาเงินได้เยอะ เรื่องมันก็ง่ายๆ แค่นี้แหละ” หนิงเฉินอธิบาย

“หาเงินได้เยอะ?” ปฏิกิริยาแรกของเฉินหลานก็เหมือนแม่ทุกคนในโลก คือกังวลว่าเงินของลูกจะมาจากทางที่ไม่ชอบธรรม “บอกแม่มาตามตรงนะ ลูกไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรมาหรือเปล่า!”

หลังจากอธิบายกันอยู่อีกยกใหญ่ หนิงเฉินบอกพ่อกับแม่ว่า เขาขายตำรับยาโบราณให้ตระกูลเวิน และช่วยให้พวกเขาสร้างรายได้มหาศาล ส่วนตำรับยาโบราณนั้น เขาบังเอิญไปเจอเข้าตอนเดินเที่ยวตลาดขายของเก่า สำหรับคำอธิบายนี้ สองสามีภรรยาดูจะไม่ค่อยเชื่อนัก แต่หนิงเฉินยืนกรานเสียงแข็ง ประกอบกับมีเวินชิงหลานช่วยยืนยันอีกแรง ทั้งคู่จึงจำต้องเชื่อไปตามนั้น...

“เสี่ยวเฉิน ยาใบนั้นน่ะ... ลูกขายไปได้เท่าไหร่เหรอ?” หนิงชางเม่าถามหยั่งเชิงขณะนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

ส่วนเฉินหลานยกน้ำชามาให้เวินชิงหลาน พลางแอบลอบสำรวจเธอตั้งแต่หัวจดเท้าไม่หยุด

“ขอบคุณค่ะคุณป้า!” เวินชิงหลานรู้ว่านี่คือแม่ของหนิงเฉิน จึงไม่กล้าเสียมารยาท รีบลุกขึ้นรับถ้วยชา

“ก็หลายสิบล้านครับ” หนิงเฉินตอบส่งๆ

“หลายสิบล้าน!!!” สองสามีภรรยาตกใจจนหน้ามืดตาลาย

“ไม่อย่างนั้นจะซื้อรถคันละแปดล้านหยวนได้ยังไงล่ะครับ” หนิงเฉินยิ้ม

“จริงสิแม่ เดี๋ยวแม่ไปซื้อกับข้าวนะ ถือโอกาสเช็คบัตรธนาคาร ICBC ของแม่ด้วย ผมโอนเข้าไปให้แล้วหนึ่งสิบล้าน อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลยครับพ่อกับแม่ ถ้าใช้หมดแล้วค่อยมาเอาที่ผมใหม่”

“...” สมองของสองสามีภรรยาขาวโพลนไปชั่วขณะ กว่าจะตั้งสติได้ก็นานโข ลาภลอยที่ตกลงมาจากฟากฟ้าก้อนใหญ่นี้ กระแทกใส่พวกเขาจนทำตัวไม่ถูก ในใจยังมีความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างฝันกับความจริงอย่างรุนแรง