บทที่ 87 พ่อครับ ให้ผมเปลี่ยนรถเป็นคูลลิแนนให้เอาไหม

หลังจากเดินทางรอนแรมมาเกือบทั้งวัน หนิงเฉินก็เดินตามความทรงจำมาถึงหมู่บ้านจัดสรรธรรมดาแห่งหนึ่งในอำเภอตงหยาง เขาเคาะประตูเหล็กดัดของห้อง 406

“ลูกกลับมาแล้ว!” เฉินหลานผู้เป็นแม่กำลังอยู่ในบ้าน พอเปิดประตูออกมา ใบหน้าที่ดูทรุดโทรมไปตามกาลเวลาเล็กน้อยก็ประดับด้วยรอยยิ้มอันสดใส

“แม่ครับ!” หนิงเฉินยิ้มตอบ แม่ยังคงเป็นเหมือนในความทรงจำ แก้มอิ่มนิดๆ ผมยาวประบ่า ผูกผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอว และมีกลิ่นหอมของกับข้าวลอยออกมาจากห้องครัว

“เสี่ยวเฉินกลับมาแล้วเหรอ” ชายวัยกลางคนที่ขมับเริ่มมีผมขาวเดินออกมา ตั้งท่าจะช่วยหนิงเฉินหิ้วกระเป๋าเดินทาง ในมือยังถือเม็ดกวยจี้ที่กำลังแทะอยู่กำมือหนึ่ง

“ไม่ต้องครับพ่อ ผมจัดการเอง” หนิงเฉินออกแรงยกเพียงนิดเดียว หิ้วกระเป๋าเข้าบ้านอย่างง่ายดาย

“ไอ้ลูกชาย ไม่เจอกันครึ่งปี แรงเยอะขึ้นนะเรา” หนิงชางเม่าผู้เป็นพ่อ ตบไหล่หนิงเฉินเบาๆ “อยู่ที่มหาวิทยาลัยเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็เรื่อยๆ ครับ เข้าเรียนบ้าง กินข้าวบ้าง...” หนิงเฉินหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟา กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกคะนึงหา ก่อนจะหันไปชวนหนิงชางเม่าคุย

“พวกเธอพ่อลูกคุยกันไปนะ เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวต่อ” เฉินหลานเดินยิ้มร่ากลับเข้าห้องครัว

ครู่ต่อมา ขณะที่กำลังกินข้าวกันอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูเครื่องดังขึ้นอีกครั้ง

“พี่รอง พี่เขย ทำไมถึงมากันล่ะคะ?” เฉินหลานเปิดประตูออกไปดู พอเห็นคนข้างนอก สีหน้าของเธอก็ดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาทันที

หนิงชางเม่าเองก็สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“เฉินหลาน ชางเม่า กินข้าวกันอยู่เหรอ”

หญิงวัยกลางคนผมดัดลอนทันสมัยเดินเข้ามา ในมือหิ้วนมมาสองลัง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง นี่คือ เฉินหย่า ป้าของหนิงเฉิน (พี่สาวคนที่สองของแม่)

“เสี่ยวเฉินกลับมาแล้วเหรอ?” มีชายวัยกลางคนในชุดสูทอีกคนเดินตามเข้ามา ในมือหิ้วเหล้าดีๆ มาสองขวด พอเห็นหนิงเฉินก็เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม เขาคือ ซ่งเหว่ย ลุงเขยของหนิงเฉิน

“คุณป้า คุณลุงเขย ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” หนิงเฉินลุกขึ้นทักทาย “ทานข้าวมาหรือยังครับ มาทานด้วยกันไหม”

“อุ๊ย เสี่ยวเฉินนี่รู้จักความขึ้นเยอะเลยนะ” ซ่งเหว่ยยิ้มกว้าง “เรื่องกินไม่เป็นไรหรอก พวกเรากินกันมาแล้ว”

เฉินหลานเองก็ลอบมองหนิงเฉินด้วยความประหลาดใจ ไอ้ลูกชายคนนี้ไปเรียนมหาวิทยาลัยมาดูเหมือนจะโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไม่น้อย

เมื่อเห็นซ่งเหว่ยกับเฉินหย่าวางของลงบนพื้น เฉินหลานก็รีบปฏิเสธ “ตายจริง มาก็มาเถอะ จะหิ้วของมาทำไม ที่บ้านก็มีอยู่แล้ว!”

“เฉินหลาน นี่มันเหล้าดีนะ” เฉินหย่าพูดด้วยน้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย “ขวดละตั้งพันหยวนเชียวนะ ซื้อมาให้ชางเม่าดื่มน่ะ”

“พี่รอง ไม่ต้องจริงๆ ครับ เหล้าดีขนาดนี้ให้ผมดื่มมันเสียของเปล่าๆ” หนิงชางเม่าพูดอย่างซื่อๆ ก่อนจะยกน้ำชาที่ชงเสร็จแล้วมาวางให้ ท่าทางของเขาแฝงไปด้วยความประหม่าและเจียมตัวแบบคนที่ฐานะด้อยกว่า

“ไม่เป็นไรหรอกชางเม่า ก็แค่ซื้อติดมือมาตอนผ่านทางน่ะ ดื่มไปเถอะ!” ซ่งเหว่ยโบกมือทำเหมือนเงินไม่กี่พันหยวนเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วสำหรับบ้านเขา

“งั้น... งั้นก็ขอบคุณครับ” หนิงชางเม่ายังคงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

หนิงเฉินมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจเงียบๆ ในยุคสมัยนี้ ถ้าคุณหาเงินไม่ได้ ไม่ต้องรอให้ใครมาถากถางหรอก คุณจะรู้สึกต่ำต้อยไปเองโดยอัตโนมัติ

“ชางเม่า ไม่ใช่ว่าพี่สาวจะว่าเธอนะ แต่ทำไร่ทำนาจะไปได้เงินสักกี่กุ้ง” “ไม่อย่างนั้นเธอมาทำงานกับอาเหว่ยไหมล่ะ คนกันเองทั้งนั้น พวกเรารับประกันว่าปีหนึ่งเธอได้จับเงินแสนแน่นอน แต่มันอาจจะเหนื่อยหน่อยนะ” เฉินหย่ากับซ่งเหว่ยจิบน้ำชาพลางเริ่มเปิดบทสนทนา

ซ่งเหว่ยเป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้าง (ผู้รับเหมา) ต้องวิ่งรอกไปตามไซส์งานต่างๆ มักจะไม่ค่อยได้กลับบ้านนานสองสามเดือน ผิวพรรณจึงดูคล้ำแดด

“ไม่ดีกว่าครับพี่ ตอนนี้ผมก็สบายดี ปลูกผักปลูกหญ้าไป ปีหนึ่งก็พอมีรายได้สี่ห้าหมื่นหยวน” หนิงชางเม่าโบกมือปฏิเสธ

หนิงเฉินรู้ดีว่า พ่อของเขาเคยถูกหุ้นส่วนโกงจนหมดเนื้อหมดตัวสมัยเริ่มทำธุรกิจ หลังจากนั้นต้องไปเป็นลูกน้องคนอื่นก็ลำบากและถูกข่มเหงมามาก ดังนั้นหลายปีมานี้ พ่อจึงแอนตี้การเป็นลูกน้องคนอื่นอย่างมาก ยอมถูกญาติพี่น้องดูถูกดีกว่าไปรับใช้ใคร

“ชางเม่า สมัยนี้สี่ห้าหมื่นหยวนจะไปทำอะไรได้? บ้านเราไปเที่ยวไห่หนานช่วงตรุษจีนทริปเดียวก็หมดไปสามสี่หมื่นแล้ว” ซ่งเหว่ยเริ่มสั่งสอนหนิงชางเม่าบ้าง “อีกอย่าง เสี่ยวเฉินสอบติดมหาวิทยาลัยชิงโจว อนาคตเขาก็ต้องอยากอยู่ที่ชิงโจวแน่ๆ”

 “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องรถหรอก แค่เงินดาวน์บ้านที่ชิงโจวอย่างน้อยก็ต้องมีล้านหยวน เธอกับเฉินหลานต้องทำกี่ปีถึงจะเก็บได้ครบถ้าน?”

 “ไม่คิดเผื่อตัวเอง ก็ต้องคิดเผื่อเสี่ยวเฉินบ้างนะ”

ขณะที่ซ่งเหว่ยกำลังพูด หนิงชางเม่าก็ได้แต่เก็บความโกรธไว้ในใจ แต่เขาแสดงออกไม่ได้ ทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ ตอบไปว่า “เสี่ยวเฉินเพิ่งเรียนปีหนึ่งเองครับ ไม่รีบหรอก ถ้าซื้อบ้านที่ชิงโจวไม่ไหว อนาคตกลับมาอยู่ที่ตงหยางก็ดีเหมือนกัน”

“โธ่ น้องเขยเอ๊ย!” เฉินหย่าพูดด้วยน้ำเสียงระอาใจ “ตงหยางเล็กเท่าขี้ตาแมว มีอะไรดี จะไปเทียบกับชิงโจวได้ยังไง? ชิงโจวน่ะเป็นเมืองระดับแนวหน้านะ พวกเราเพิ่งซื้อบ้านที่ชิงโจวให้ซ่งปินเสร็จไปเอง” 

“เสี่ยวเฉินเรียนดีขนาดนี้ อนาคตต้องอยากปักหลักอยู่ที่ชิงโจวแน่ๆ ใช่ไหมจ๊ะเสี่ยวเฉิน?”

ซ่งปินคือลูกพี่ลูกน้องของหนิงเฉิน ตอนเด็กๆ ทั้งคู่มักจะเล่นด้วยกันบ่อยๆ แต่พอโตขึ้นก็แทบไม่ได้ติดต่อกันเลย เฉินหลานพอได้ยินว่าบ้านพี่สาวคนรองซื้อบ้านที่ชิงโจวได้แล้ว ในแววตาก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววอิจฉาออกมาเล็กน้อย ความจริงเธอก็อยากให้ลูกชายอยู่ที่ชิงโจว ถึงได้พยายามจะจับคู่ลูกชายกับลูกสาวของเพื่อนรัก แต่ก็นั่นแหละ ช่องว่างระหว่างสองครอบครัวมันกว้างเกินไป คิดได้ดังนั้น เฉินหลานก็อดไม่ได้ที่จะค้อนใส่หนิงชางเม่าไปทีหนึ่ง

“คุณป้าครับ ความจริงผมยังไงก็ได้นะครับ” ในที่สุดหนิงเฉินก็เอ่ยปากออกมา เขาพูดพลางยิ้มว่า “ชิงโจวก็งั้นๆ แหละครับ ตงหยางถึงจะเล็กแต่ก็มีชีวิตชีวา มีแต่คนรู้จักคุ้นเคย อนาคตจะทำอะไรก็สะดวก”

“เสี่ยวเฉินพูดถูก” หนิงชางเม่ารีบช่วยลูกชายรับช่วงต่อ “คนหนุ่มสาวไม่จำเป็นต้องแห่กันไปเมืองใหญ่เสมอไปหรอก มันเหนื่อย พวกเราก็แค่ชาวบ้านธรรมดา ใช้ชีวิตเรียบง่ายก็ดีแล้ว”

เฉินหย่าฟังแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าในใจ ‘ช่างไม่มีความทะเยอทะยานเอาเสียเลย!’

“เฮ้อ ชางเม่า ฉันว่าเธอน่ะ ชาตินี้คงได้แค่นี้แหละ อายุตั้งสี่สิบกว่าแล้ว รถดีๆ สักคันยังไม่มีเลย” ซ่งเหว่ยถอนหายใจ

“เหอะๆ” หนิงชางเม่ารู้สึกหงุดหงิดในอก ซ่งเหว่ยขับเบนซ์ ส่วนเขาขับเจ็ตต้ามือสอง ทั้งคู่เทียบกันไม่ได้จริงๆ เวลาเทศกาลซ่งเหว่ยมักจะเอาเรื่องนี้มาเหน็บแนมเขาเสมอ ความจริงเขารำคาญมาก แต่ญาติก็คือญาติ จะตัดขาดกันก็ลำบาก

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หนิงเฉินก็รู้ว่าถึงเวลาที่เขาต้องออกโรงช่วยกู้หน้าให้พ่อแล้ว ดังนั้น เขาจึงหันไปถามว่า “พ่อครับ รถเจ็ตต้าเน่าๆ ของพ่อขับมาตั้งหลายปีแล้ว ถึงเวลาเปลี่ยนรถใหม่หรือยังครับ”

“เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะ” หนิงชางเม่านึกไม่ถึงว่าแม้แต่ลูกชายก็ยังมารุมเร้าเขาอีก ในใจยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์จนตั้งท่าจะลุกขึ้นเดินหนีไปเดินเล่นข้างนอก

แต่ในตอนนั้นเอง หนิงเฉินก็เสนอขึ้นมาดื้อๆ ว่า “พ่อครับ หรือจะเปลี่ยนเป็น คูลลิแนนดีไหมครับ?”

“พรวด!” ซ่งเหว่ยที่กำลังจิบน้ำชาอยู่ ถึงกับพ่นน้ำออกมาเต็มโต๊ะ

เขาเป็นคนบ้าพวกรถยนต์ พอได้ยินชื่อคูลลิแนนก็เกือบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ “เสี่ยวเฉิน รู้หรือเปล่าว่าคูลลิแนนมันรถระดับไหน ไม่รู้เรื่องอย่าพูดมั่วสิ”

เฉินหย่าเองก็ขำออกมา เธอคิดว่าหลานชายคนนี้ช่างไร้เดียงสาน่ารักเสียจริง สงสัยคงไปได้ยินชื่อรุ่นนี้จากที่ไหนสักแห่งแล้วนึกว่าเป็นรถเกรดเดียวกับเจ็ตต้าล่ะมั้ง

เกร็ดเสริมจาก AI: สำหรับใครที่ไม่สันทัดเรื่องรถ Rolls-Royce Cullinan คือ SUV ที่หรูหราและแพงที่สุดในโลกรุ่นหนึ่ง ราคาในจีนเริ่มต้นที่ประมาณ 6-7 ล้านหยวน (ประมาณ 30-35 ล้านบาทไทย) การที่หนิงเฉินเสนอให้พ่อที่ขับรถมือสองเปลี่ยนมาขับคูลลิแนน จึงเป็นเรื่องที่คนปกติฟังแล้วต้องพ่นน้ำชาใส่หน้ากันเลยทีเดียว!