บทที่ 86 หรือว่า... นี่คือบุพเพสันนิวาส?

ในเวลาเดียวกัน ณ อาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง บนห้องทำงานชั้นสูงสุด เฉินจื้อเปียว ประธานกรรมการกลุ่มบริษัทไป๋สือคอนสตรัคชั่น กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าชายวัยกลางคนในชุดสีเขียว พร้อมกับโขกศีรษะไม่หยุด

“เลขานุการหยู ได้โปรดเมตตาให้ทางรอดผมด้วยเถิดครับ!”

“ผมไม่เคยไปล่วงเกินคุณเลย ทำไมคุณต้องมาตัดสายป่านการเงินของผม ทำไมกันครับ!” เฉินจื้อเปียวแทบจะสติแตก

ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา มาจากตระกูลเย่ ตระกูลที่เป็นผู้นำของเจ็ดตระกูลใหญ่! ถึงแม้จะเป็นเพียงเลขานุการประธานบริษัท แต่ก็มีอำนาจมหาศาล เพียงคำพูดคำเดียวก็สามารถทำให้กลุ่มบริษัทเล็กๆ อย่างพวกเขาล้มละลายได้

เลขานุการหยูสวมแว่นตา สีหน้าเย็นชา ราวกับชินชากับภาพเหตุการณ์เช่นนี้ เขากล่าวเรียบๆ ว่า “ขอโทษด้วย ไม่ใช่ว่าฉันตั้งใจจะแกล้งพวกคุณหรอกนะ แต่เป็นลูกชายคุณต่างหากที่ไปล่วงเกินคุณชายของบ้านเรา” 

“ทำให้ครอบครัวคุณล้มละลาย... ถือว่าไม่ยุติธรรมตรงไหน”

เฉินจื้อเปียวหน้าถอดสี “จื้อ... จื้อหาว จื้อหาวไปล่วงเกินคุณชายเย่เหรอ?!”

 “กลับไปถามลูกชายคุณเองเถอะ ไปได้แล้ว!” เลขานุการหยูให้บอดี้การ์ดถ่ายคลิปวิดีโอไว้ช่วงหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไปอย่างสง่างาม

เฉินจื้อเปียวพยุงตัวลุกจากพื้น แล้วรีบโทรหาเฉินจื้อหาวทันที “ฮัลโหล พ่อ...”

 “ไอ้ลูกหมา! ถ้าภายในสิบนาทีแกไม่ไสหัวกลับมาบ้าน พ่อจะแล่เนื้อแกทั้งเป็น!!!” เฉินจื้อเปียวตะโกนสุดเสียงก่อนจะกดวางสาย

ในบาร์ เฉินจื้อหาวที่กำลังโอบกอดสาวสวยสองคนอยู่บนโซฟา ถึงกับนั่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก

เหตุการณ์ลักษณะเดียวกันนี้ ยังเกิดขึ้นที่บ้านของหลี่เจ๋อและบ้านของโยวโยวด้วย โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าใดๆ เพียงคำพูดเดียวของตระกูลเย่ ก็ทำให้พ่อของหลี่เจ๋อถูกปลดจากตำแหน่งผู้จัดการธนาคารสาขาทันที

พ่อของโยวโยวเอง สายป่านการเงินของบริษัทขาดสะบั้น โรงงานทุกแห่งยุติการร่วมมือกันชั่วข้ามคืน จนเขาถึงกับผมขาวโพลนในคืนเดียว และพ่อแม่ของทั้งสามคนต่างก็ได้รับแจ้งเหมือนกันว่า ลูกๆ ของพวกเขาไปล่วงเกินคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเย่ที่ปินไห่เข้า!

ทั้งสามคนแม้จะถูกพ่อแม่ซ้อมจนเกือบปางตาย ก็ยังนึกไม่ออกว่าตนเองไปล่วงเกินคุณชายตระกูลเย่ตอนไหน ทั้งที่พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะรู้จักด้วยซ้ำ!

…

ชีวิตในหนึ่งภาคเรียนจบลงอย่างรวดเร็ว ปิดเทอมฤดูหนาวขยับใกล้เข้ามาโดยไม่รู้ตัว หลังจากหนิงเฉินสอบปลายภาคเสร็จ เขาก็เตรียมตัวกลับบ้านเกิด

“วางใจเถอะครับพ่อแม่ ผมคนเดียวไม่มีปัญหา” 

“น่าจะถึงบ้านประมาณหนึ่งทุ่มครับ พ่อกับแม่ไม่ต้องรอนะ กินข้าวก่อนได้เลย” หนิงเฉินนั่งอยู่บนรถไฟความเร็วสูง คุยโทรศัพท์กับเฉินหลานผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม

ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เขาอยากกลับบ้านหลายครั้ง แต่ก็ถูกแม่ปฏิเสธ เมืองชิงโจวอยู่ห่างจากอำเภอตงหยางกว่าสี่ร้อยกิโลเมตร แม้จะนั่งรถไฟความเร็วสูง การกลับบ้านครั้งหนึ่งก็ต้องใช้เวลาเกือบทั้งวัน อีกทั้งพ่อกับแม่เองก็มักจะยุ่งอยู่เสมอ

เฉินหลานเป็นผู้หญิงแกร่ง เธอเคยเป็นเด็กเสิร์ฟ ขับแท็กซี่ รับจัดงานแต่งงาน และตอนนี้ดูเหมือนจะทำธุรกิจเสื้อผ้า ซึ่งทำเงินได้ปีละประมาณสองแสนหยวน ถือว่าดีมากสำหรับในอำเภอเล็กๆ เมื่อเทียบกันแล้ว หนิงชางเม่าผู้เป็นพ่อ จะเป็นคนสโลว์ไลฟ์กว่ามาก เนื่องจากเคยทำธุรกิจล้มเหลวสมัยหนุ่มๆ ทำให้เขาถอดใจจากวงการธุรกิจ ตอนนี้จึงเช่าที่นา จ้างคนมาทำไร่ ปลูกแตงโมและมะเขือเทศราชินี ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี

“เสี่ยวเฉิน อยู่บ้านน้าเฉียวเป็นยังไงบ้างลูก?” เสียงที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มของเฉินหลานดังมาจากปลายสาย “หนูซูเหยียนน่ะถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก คงจะเข้าหาดียากหน่อยใช่ไหม”

“ก็พอได้ครับ คุณน้าเฉียวดูแลผมดีมาก” หนิงเฉินไม่ได้บ่นอะไรให้แม่ฟัง อย่างไรเสียเขาก็จะแยกจากสวี่ซูเหยียนในเร็วๆ นี้แล้ว

“เสี่ยวเฉิน ความจริงน้าเฉียวกับแม่น่ะ อยากจะดองเป็นครอบครัวเดียวกันนะลูก” เฉินหลานเปรยยิ้มๆ

“พอเลยครับแม่!” หนิงเฉินกลอกตา คิดในใจว่าด้วยนิสัยอย่างสวี่ซูเหยียน ต่อให้ผู้หญิงทั้งโลกตายไปจนหมด เขาก็ไม่มีวันเลือกเธอเด็ดขาด

“เงื่อนไขทางบ้านเราอาจจะด้อยกว่าเขาหน่อย ช่างเถอะ เรื่องลูกกับซูเหยียนค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ลูกต้องตั้งใจเรียนก่อน สอบปลายภาคเป็นยังไงบ้าง...” แม่ลูกคุยโทรศัพท์กันอาทิตย์ละครั้ง เฉินหลานถามไถ่อีกหลายเรื่องก่อนจะวางสายไป

หนิงเฉินสวมหูฟัง เตรียมจะเล่นเกมฆ่าเวลา ทันใดนั้นก็มีอีกสายหนึ่งโทรเข้ามา เป็นเวินเยว่

“ว่าไง ตาเฒ่าเวิน” หนิงเฉินรับสายด้วยท่าทีรำคาญเล็กน้อย

“คุณหนิง เรื่องเริ่มมีความคืบหน้าแล้วครับ!” เสียงของเวินเยว่ดูเร่งรีบ

“ว่ามา” แววตาของหนิงเฉินเป็นประกายขึ้นมา

“ผมไหว้วานเพื่อนเก่าทางสมาคมวรยุทธ จนสืบพบว่ากลุ่มคนที่ปล้นสมุนไพรวิญญาณไป ตอนนี้กบดานอยู่ในมณฑลเจียงหนานของเรานี่เอง!” เวินเยว่กล่าว

“ที่ไหน?” หนิงเฉินถามจี้

“อำเภอตงหยางครับ!” เวินเยว่ตอบ พร้อมเสริมว่า “แถมผมยังได้รายชื่อสมุนไพรมาแล้ว คุณหนิงอยากจะตรวจสอบดูไหมครับ?”

“ได้สิ ให้ชิงหลานส่งมาทางวีแชทแล้วกัน” หนิงเฉินกล่าว ช่วงไม่กี่เดือนมานี้ เขาไปกลับโรงเรียนพร้อมกับเวินชิงหลานบ่อยๆ ความสัมพันธ์จึงไม่ตึงเครียดเหมือนเมื่อก่อน

“คุณหนิง ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ที่ชิงโจวเหรอครับ?” เวินเยว่ได้ยินเสียงประกาศสถานีจากรถไฟความเร็วสูงแว่วมาตามสาย

“ใช่ ปิดเทอมแล้ว ผมกำลังกลับบ้านไปฉลองปีใหม่” หนิงเฉินตอบ

“คุณหนิง คุณ... ทำไมไม่บอกสักคำล่ะครับ ผมจะได้ให้คนไปส่ง” เวินเยว่พูดด้วยน้ำเสียงขื่นๆ

“เลิกพูดมากเถอะ รีบส่งรายชื่อสมุนไพรมา” หนิงเฉินตัดบทแล้ววางสายทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา เวินชิงหลานส่งรายชื่อสมุนไพรที่สูญหายมาให้ หนิงเฉินเปิดดูในโทรศัพท์แล้วกวาดตาอ่านคร่าวๆ ให้ตายเถอะ สมุนไพรวิญญาณกว่าสามสิบชนิด เรื่องนี้ใหญ่โตไม่ใช่เล่นๆ เลย

‘โสมร้อยปี, หวงจิงกั่ว (ผลหวงจิง), จื่ออิงฮวา (ดอกฝิ่นม่วง)...’ สายตาไล่ดูทีละบรรทัด ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่สมุนไพรชนิดหนึ่งที่ชื่อว่า “ตี้อวี้เย่” (ของเหลวหยกพสุธา)

โสมร้อยปี, ผลหวงจิง, ดอกฝิ่นม่วง... สมุนไพรวิญญาณหายากบนโลกเหล่านี้ ในโลกเสี่ยวหนานเทียนก็มีเหมือนกัน แต่เจ้า “ตี้อวี้เย่” นี้ เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง เขาจึงถามข้อมูลจากเวินชิงหลาน

“คุณหนิง ตี้อวี้เย่ตัวนี้ ตระกูลซุนแห่งปินไห่ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อประมูลมา เห็นว่าพบจากก้นเหมืองลึกแห่งหนึ่งค่ะ” “ลักษณะของมันเป็นของเหลวสีขาวขุ่นที่ข้นมากคล้ายน้ำนม” เวินชิงหลานตรวจสอบข้อมูลแล้วโทรกลับมาหาหนิงเฉิน

“ก้นเหมือง!” 

“ของเหลวสีขาวขุ่น!” หนิงเฉินตื่นตัวขึ้นมาทันที

ในหัวของเขานึกถึงสมุนไพรชนิดหนึ่งขึ้นมาได้ทันที—น้ำนมพสุธา! ดังคำกล่าวที่ว่า สวรรค์มีน้ำค้างทิพย์ พสุธามีน้ำนมทิพย์ น้ำนมพสุธาคือของเหลวมหัศจรรย์ที่เกิดจากการบ่มเพาะของชีพจรลมปราณใต้ดินมานานหลายปี และในขณะเดียวกัน มันก็เป็นสมุนไพรหลักที่จำเป็นในการหลอม “โอสถบำรุงจิต” อีกด้วย

‘ถึงจะยังยืนยันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตี้อวี้เย่คือตี้รู่ แต่ฉันก็ต้องไปลองดู...’ แววตาของหนิงเฉินเคร่งขรึมขึ้น

ตามที่ตาเฒ่าเวินบอก ‘โจรปล้นสมุนไพร’ กำลังถูกสมาคมวรยุทธเจียงหนานตามล่า และได้หลบหนีมายังอำเภอตงหยางบ้านเกิดของเขา

หรือว่า... นี่คือบุพเพสันนิวาส?