บทที่ 85 วิกฤตของสวี่ซื่อกรุ๊ป

“ไม่ใช่แค่ตระกูลเวินของเราหรอกนะ แต่ยังมีตระกูลซุนแห่งปินไห่, ตระกูลทังแห่งกูซู, ตระกูลหลานแห่งจินหลิง และตระกูลโอสถอีกรวมเป็นห้าตระกูลที่ร่วมกันจัดซื้อสมุนไพรล็อตนี้... ทั้งหมดถูกปล้นไปเกลี้ยง!”

เวินเยว่ร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติดพื้น

“คุณปู่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ ใครกันที่กล้าดีขนาดนี้?” เวินชิงหลานยกน้ำชามาส่งให้พลางถามด้วยความกังวล

“เฮ้อ คงเป็นพวกเดนตายจาก ‘ยุทธจักรสายมืด’ แน่ๆ นอกจากพวกมันแล้ว จะมีใครกล้าลงมือสังหารคนของสมาคมวรยุทธอีก?” เวินเยว่ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ครั้งนี้ฉันยอมทุ่มเงินมหาศาลซื้อ ‘สมุนไพรวิญญาณพันปี’ สองต้นมาจากเพื่อนเก่าที่หลิ่งหนาน ตั้งใจว่าจะเอามามอบให้คุณหนิง แต่ผลสุดท้าย... เฮ้อ!”

“สมุนไพรวิญญาณพันปีแบบไหนเหรอครับ?” หนิงเฉินถาม

“รายละเอียดฉันเองก็ไม่แน่ใจนัก สรุปคือมันเป็นของหายากในโลกสามัญพอๆ กับเห็ดหลินจือสมองหงส์นั่นแหละ” เวินเยว่กล่าว

“พอจะมีรูปถ่ายไหม?” หนิงเฉินถามต่อ

“ไม่มีเลย...” เวินเยว่ส่ายหน้า

หนิงเฉินตกอยู่ในความพะวง เขาควรจะลงมือสืบเรื่องนี้ดีไหม? ถ้าหากมันเป็นสมุนไพรที่จำเป็นต้องใช้ในการหลอม ‘โอสถบำรุงจิต’ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องแย่งมันมาให้ได้ แม้ความหวังจะริบหรี่ แต่มันก็คุ้มค่าที่จะลอง สมุนไพรมันไม่มีขา เดินมาหาเขาเองไม่ได้หรอก

“นอกจากตระกูลเวิน ตระกูลซุน ตระกูลทัง และตระกูลหลานต่างก็สูญเสียอย่างหนัก ไอ้พวกสัตว์ป่ายุทธจักรสายมืดพวกนี้มัน...” เวินเยว่โกรธจัด

“พ่อครับ ประมุขยุทธจักรสายมืดอย่าง ‘กุ่ยเจี้ยนโฉ่ว’ (ผีเห็นยังคร้าม) ไม่ได้ถูกหกยอดมือปราบจับเข้าคุกวรยุทธไปแล้วเหรอครับ? องค์กรนี้ก็น่าจะสลายตัวไปนานแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงโผล่ออกมาอีก?” เวินหัวขมวดคิ้วถาม

“นั่นก็เป็นแค่การคาดเดาของฉัน ใครจะไปรู้ว่าใครทำกันแน่” เวินเยว่ส่ายหน้า

หนิงเฉินไม่ได้ซักไซ้เรื่องยุทธจักรสายมืดอะไรนั่น สิ่งที่เขาสนใจคือ สมุนไพรของตระกูลใหญ่ในเจียงหนานถูกปล้นไปมากมาย ในนั้นจะมีสมุนไพรที่เขาต้องการอยู่บ้างหรือเปล่า?

“ตาเฒ่าเวิน” หนิงเฉินเอ่ยปากช้าๆ “ถ้ามีข่าวคราวเรื่องนี้แม้เพียงนิดเดียว ให้รีบบอกฉันทันที ฉันตั้งใจว่าจะไปตรวจสอบด้วยตัวเอง”

“ตกลงครับ!”

…

ช่วงค่ำ หนิงเฉินทนเสียงรบเร้าของคุณน้าเฉียวไม่ไหว จึงแวะไปที่วิลล่าสวนกุหลาบหนึ่งรอบ ถือโอกาสเอา ‘ยาสกัดเลือด’ ไปให้เฮยหลงกินด้วย ตั้งแต่กินยานี้เข้าไป อาหารสุนัขธรรมดาก็แทบจะไม่ทำให้มันอิ่มท้องได้อีกเลย

“เสี่ยวเฉิน มา กินนี่สิ นี่น้าเฉียวทำเองกับมือเลยนะ” บนโต๊ะอาหาร เฉียวจิ้งเอาแต่คีบกับข้าวให้หนิงเฉินไม่หยุด ดูแลเอาใจใส่ราวกับเป็นลูกชายแท้ๆ จนจงใจละเลยสวี่ซูเหยียน

‘สรุปใครเป็นลูกในไส้กันแน่...’ สวี่ซูเหยียนเอาตะเกียบเขี่ยข้าวในชาม พลางถลึงตาใส่หนิงเฉินด้วยความไม่สบอารมณ์

“เสี่ยวเฉิน ซูเหยียนถูกน้าตามใจจนเสียคนน่ะ เลยมีนิสัยเอาแต่ใจไปบ้าง เธอที่เป็นพี่ชายก็ยอมๆ น้องหน่อยนะ...” เฉียวจิ้งพยายามสมานรอยร้าวระหว่างหนิงเฉินกับสวี่ซูเหยียน

หนิงเฉินก็ตอบรับอย่างมีมารยาท

ไม่นานนัก สวี่จิ่งซานก็กลับมาถึงบ้าน เขาเดินเข้าประตูมาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าและเร่งรีบ

“คุณคะ ทำไมกลับมาล่ะ?” เฉียวจิ้งมองเขาด้วยความแปลกใจ “ไหนบอกว่าที่บริษัทมีการประชุมจนดึกไงคะ”

“เดี๋ยวหนูไปหยิบชามมาให้คุณลุงสวี่นะคะ” เจียงถางลุกขึ้นอย่างรู้ความ

แต่สวี่จิ่งซานโบกมือห้ามพลางยิ้ม “ไม่ต้องหรอกเสี่ยวถาง ลุงกินมาแล้ว ซูเหยียน ลูกออกมาหาพ่อหน่อยสิ”

“ค่ะ” สวี่ซูเหยียนวางตะเกียบลง แล้วเดินตามสวี่จิ่งซานออกไปที่ลานบ้าน

“คุณพ่อ มีอะไรเหรอคะ?” สวี่ซูเหยียนนั่งบนชิงช้าพลางแกว่งไปมา เธอไม่มีทางรู้เลยว่า ใต้เท้าของเธอลงไปสิบเมตร มีศพมือสังหารสองคนถูกฝังอยู่

“ซูเหยียน มีเรื่องหนึ่ง พ่อไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงดี...” สวี่จิ่งซานนั่งลงบนเก้าอี้หวาย ประสานมือเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ

“คุณพ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?” สวี่ซูเหยียนหยุดแกว่งชิงช้า

“สายป่านการเงินของเครือบริษัทมีปัญหานิดหน่อย พ่อ... พ่อตั้งใจว่าจะ ขายบ้านหลังนี้!” สวี่จิ่งซานพูดออกมาอย่างยากลำบาก

“ขาย... ขายบ้าน?” สวี่ซูเหยียนชะงักไป เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาตลอด 18 ปี ไม่เคยคิดเลยว่าที่บ้านจะประสบวิกฤตเศรษฐกิจจนถึงขั้นต้องขายทรัพย์สินเลี้ยงตัว

“พ่อคะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บ้านเราจะล้มละลายเหรอคะ?” สวี่ซูเหยียนเดินมาคุกเข่าตรงหน้าพ่อ ถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ

“รายละเอียดลูกไม่ต้องถามมากหรอก สรุปคือตอนนี้กลุ่มบริษัทต้องการเงินทุนด่วนมาก!” สวี่จิ่งซานกุมมือลูกสาวแล้วพูดด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษนะซูเหยียน เป็นเพราะพ่อไม่ได้ความเอง”

“พ่อคะ ไม่เป็นไรเลย อย่างมากหนูก็แค่กลับไปนอนหอพักที่มหาวิทยาลัย” ในตอนนั้นเอง สวี่ซูเหยียนก็พูดสิ่งที่ลูกที่ดีควรพูด เธอจับมือสวี่จิ่งซานไว้แน่น “แต่คุณพ่อต้องรักษาสุขภาพนะคะ เงินหมดแล้วหาใหม่ได้ค่ะ”

“ลูกสาวโง่ ยังไม่ถึงขั้นต้องให้ลูกไปนอนหอหรอก” สวี่จิ่งซานยิ้มอย่างปลอบประโลม “พ่อกะว่าจะซื้อห้องชุดเล็กๆ ในโครงการใกล้ๆ นี้ให้ลูกอยู่ไปก่อนสักสองปี พอกลุ่มบริษัทฟื้นตัว พ่อค่อยซื้อบ้านหลังนี้กลับคืนมา”

“พ่อคะ ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องจริงๆ! หนูอยู่หอพักได้ จะได้สนิทกับเพื่อนๆ ด้วยไงคะ” สวี่ซูเหยียนฝืนยิ้มหวาน แล้วถามต่อ “ว่าแต่ จะย้ายเมื่อไหร่คะ หนูจะได้บอกเสี่ยวถางไว้”

“อาจจะ... ภายในวันสองวันนี้แหละ” สวี่จิ่งซานมีสีหน้าขมขื่น

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” สวี่ซูเหยียนอึ้งไป ในใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง เธอชินกับการอยู่ที่นี่ไปแล้ว ถ้าต้องย้ายไปนอนหอในมหาวิทยาลัย ต้องใช้ห้องน้ำรวม อ่างล้างหน้ารวม ไม่มีแม่บ้านทำอาหารหรือทำความสะอาดให้ แถมตอนกลางคืนยังต้องทนกับเสียงรบกวนของรูมเมทคนอื่นๆ เธอจะทนไหวจริงๆ เหรอก?

“จะว่าไปก็แปลก คนซื้อคนนี้เป็นฝ่ายติดต่อมาเองเลยนะ ให้ราคาสูงมาก อ้าปากมาก็บอกว่าจะให้หนึ่งร้อยยี่สิบล้านเลย” สวี่จิ่งซานเผยข้อมูล

“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” สวี่ซูเหยียนมีสีหน้าดีใจ “งั้นบ้านเราก็ได้กำไรตั้งยี่สิบล้านสิคะ? ยอดไปเลย!”

“ใช่แล้ว พ่อก็เลยรีบมาปรึกษาลูกนี่ไง” สวี่จิ่งซานถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะพยายามปรับตัวให้ได้!” สวี่ซูเหยียนกำหมัดแน่น พยายามทำตัวให้เป็นปกติ

ในตอนนั้นเอง สวี่จิ่งซานก็เปลี่ยนหัวข้อถามอย่างเขินๆ ว่า “จริงสิซูเหยียน ลูกกับหลินเจียวหยาง... ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”

“ก็ไม่มีอะไรนี่คะ คบหากันตามปกติ” สวี่ซูเหยียนเบะปาก “พ่อคะ พ่อคงไม่ได้คิดจะ ‘ขาย’ หนูให้ตระกูลหลินเพื่อเงินทุนบริษัทหรอกนะ หนูรู้นะว่าหลินเจียวหยางมีเงินเป็นพันล้าน...”

“พูดเหลวไหลอะไร!” สวี่จิ่งซานขมวดคิ้ว “ต่อให้ฉัน สวี่จิ่งซาน จะจนตาย หรืออดตาย ก็ไม่มีวันขายลูกสาวสุดที่รักเด็ดขาด!”

“ฮิๆ หนูก็รู้ค่ะว่าแดดดี้ดีกับหนูที่สุดเลย~” หลังจากนั้น สวี่จิ่งซานก็มีประชุมต่อ จึงรีบออกไปจากวิลล่าทันที

สวี่ซูเหยียนไปหาเจียงถางแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?” เจียงถางตกใจมาก “ซูเหยียน คุณลุงสวี่จะไม่เป็นไรใช่ไหม”

“รายละเอียดฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” สวี่ซูเหยียนส่ายหน้า แววตามีความเด็ดเดี่ยววูบหนึ่ง “ถ้าเงินหนึ่งร้อยยี่สิบล้านนี้ยังไม่พอ... เสี่ยวถาง บางทีฉันอาจจะต้องเป็นฝ่ายรุกจีบหลินเจียวหยางจริงๆ แล้วล่ะ”

“นี่มัน...” เจียงถางสีหน้าย่ำแย่มาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากเพื่อนรัก หลายปีที่ผ่านมา อย่าว่าแต่จีบผู้ชายเลย แม้แต่ผู้ชายที่สวี่ซูเหยียนจะมองด้วยสายตาชื่นชมสักคนยังไม่มี

อีกด้านหนึ่ง เฉียวจิ้งเดินมาส่งหนิงเฉินที่หน้าประตูวิลล่า และเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังเช่นกัน ที่แปลกคือ หนิงเฉินไม่มีท่าทีแปลกใจเลยแม้แต่นิดเดียว เขาพูดคำว่า ‘ลาก่อน’ แล้วก็เดินจากไปทันที

“เด็กคนนี้... เดาใจยากจริงๆ” เฉียวจิ้งส่ายหน้าเบาๆ