บทที่ 84 หมัดเฟยหลิงดัดกระดูก

หลังจากหนิงเฉินเดินจากไปได้ไม่นาน รถพยาบาลก็มาถึงหน้าบาร์เพื่อรับตัวหลินเจียวหยางไป สวี่ซูเหยียนร้องไห้จนตาแดงก่ำ ในใจยิ่งทวีความเกลียดชังที่มีต่อหนิงเฉินมากขึ้นไปอีก

“เสี่ยวถาง ครั้งนี้ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไล่หนิงเฉินออกไปให้ได้ ตั้งแต่นี้ไปที่บ้านหลังนี้ มีเขาต้องไม่มีฉัน มีฉันต้องไม่มีเขา!”

เมื่อกลับถึงวิลล่าสวนกุหลาบ สวี่ซูเหยียนเตะประตูห้องนอนของหนิงเฉินจนเปิดออก แต่กลับพบว่าเขาไม่ได้อยู่ในนั้น “เหอะ ถือว่ายังพอรู้ตัว รีบไสหัวออกไปเอง!” สวี่ซูเหยียนแค่นเสียงเย็น

“พี่จอมพลัง พี่ไปแบบนี้เลยเหรอ...” เจียงถางมองดูห้องที่ว่างเปล่าด้วยความรู้สึกวูบโหวงในใจ

วันต่อมา เธอแอบสวี่ซูเหยียนมาหาหนิงเฉินที่ห้องเรียนคลินิกห้อง 2 ซูหว่านหว่านบอกเธอว่าหนิงเฉินไม่ได้มาเข้าเรียน นั่นยิ่งทำให้เจียงถางร้อนใจแทบบ้า ส่งข้อความทางวีแชทก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ เธอเกรงว่าหนิงเฉินจะคิดสั้นทำเรื่องโง่ๆ ลงไป จึงตัดสินใจบอกเรื่องนี้กับคุณน้าเฉียวจิ้ง

พอเฉียวจิ้งรู้เรื่องเข้าก็แทบคลั่ง เธอพุ่งเข้าไปในวิลล่าแล้วด่าสวี่ซูเหยียนจนเสียคน ขณะที่เธอกำลังจะแจ้งความ หนิงเฉินก็ยอมรับสายเสียที

“ฮัลโหล คุณน้าเฉียว?” 

“เสี่ยวเฉิน เธอ... เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? ตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแน่” เฉียวจิ้งถามด้วยความห่วงใย

“ผมอยู่โรงแรมครับ” หนิงเฉินตอบ “ไปทำอะไรที่โรงแรม?” เฉียวจิ้งสงสัย “นอนครับ” หนิงเฉินตอบสั้นๆ

ความจริงแล้วเขากำลังปรับปรุงแก้ไขเคล็ดวิชาอยู่ นอกจากวิชาหมัดที่จะถ่ายทอดให้เย่กูโหลวแล้ว ยังมีวิชาอาคม เคล็ดลับวิชาการต่อสู้ และวิชามหาอำนาจอื่นๆ อีกมากมาย สิ่งเหล่านี้หากวางไว้ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรบนโลกมนุษย์ ถือเป็นของล้ำค่าที่ใครๆ ก็ต้องการ

เมื่อได้ยินว่าหนิงเฉินไม่เป็นไร เฉียวจิ้งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเกลี้ยกล่อมว่า “เสี่ยวเฉิน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน น้าเขารู้หมดแล้ว”

 “ตอนนี้เธอรีบกลับมานะ พักอยู่ที่นี่แหละ ใครก็ไล่เธอไปไม่ได้ น้าเป็นคนพูดเอง!”

พอสิ้นคำพูด เสียงไม่พอใจของสวี่ซูเหยียนก็ดังแทรกเข้ามาทางโทรศัพท์ “ถ้าเขากล้าย้ายกลับมาอีก ฉันจะย้ายออกไปเอง สรุปคือมีเขาไม่มีฉัน มีฉันไม่มีเขา!”

“จะไปไหนก็ไป รีบย้ายออกไปเลย!” เฉียวจิ้งหันไปสั่งสอนลูกสาว “ยัยเด็กคนนี้ ปีกกล้าขาแข็งนักนะ ฉันจะบอกให้ว่าหลินเจียวหยางนั่นไม่ใช่คนดี ทำเงินคริปโตจนคนล้มละลายไปเท่าไหร่แล้ว ต่อไปห้ามเธอไปยุ่งกับเขาอีกเด็ดขาด!”

“แม่ พูดเหลวไหลอะไรน่ะ!” หนิงเฉินขี้เกียจฟังแม่ลูกทะเลาะกัน เขาจึงกดวางสายไปตอนไหนก็ไม่ทราบ

จากนั้น เขาเช็คยอดเงินคงเหลือในบัญชีผ่านมือถือ ยอดรวมทั้งหมดคือ 165,300,000 หยวน! เงินสด! คนธรรมดามีเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้คงตื่นเต้นจนหัวใจวาย แต่ในสายตาหนิงเฉิน มันเป็นเพียงตัวเลขชุดหนึ่งเท่านั้น

เขาต่อสายหาตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ “สวัสดีครับผู้จัดการจาง ผมสนใจบ้านหลังหนึ่ง อยากให้คุณช่วยไปเจรจาต่อรองราคาให้หน่อย...”

…

เช้าวันพุธ เย่กูโหลวเห็นหนิงเฉินเดินเข้ามาในห้องเรียน เขาก็หิ้วอาหารถุงใหญ่พุ่งเข้ามาหาทันที “ลูกพี่ เสี่ยวหลงเปามันปู กินตอนร้อนๆ นะครับ”

หนิงเฉินตอบรับในลำคอ ยื่นมือไปรับแล้วนั่งลงกิน พอกินเสร็จ เย่กูโหลวก็รีบเอาขยะไปทิ้งให้ด้วยรอยยิ้มประจบ “ลูกพี่ พี่ตั้งใจจะถ่ายทอดวิชาหมัดให้ผมตอนไหนเหรอครับ”

หนิงเฉินกล่าว “ส่งให้ทางวีแชท แล้ว”

“วีแชท?” เย่กูโหลวหยิบมือถือออกมาด้วยอาการมึนงง แล้วก็พบว่ามีข้อความที่ไม่ได้อ่านจากแชทที่ปักหมุดไว้จริงๆ เป็นไฟล์ข้อมูลหนึ่งไฟล์ ชื่อไฟล์คือ: หมัดเฟยหลิงดัดกระดูก 

“เอ่อ...” ปฏิกิริยาแรกของเย่กูโหลวคือคิดว่าหนิงเฉินกำลังปั่นหัวเขา

“ลูกพี่ อย่างน้อยก็น่าจะเป็นคัมภีร์โบราณเย็บเล่ม มีเคล็ดลับวิชาเขียนไว้อย่างล้ำลึก แล้วก็มีรูปคนวาดเส้นจุดลมปราณอะไรพวกนั้นสิครับ ส่งไฟล์มาแบบนี้มัน...” เย่กูโหลวพูดไม่ออก นี่มันเหมือนเผากระดาษกงเต๊กหลอกผีชัดๆ

ความจริงหนิงเฉินก็จนปัญญา เมื่อก่อนเวลาเขาสอนวิชาใคร แค่เอานิ้วแตะหน้าผาก ความจำก็จะถูกถ่ายทอดไปโดยตรง แต่ทว่าตอนนี้เขาบาดเจ็บหนัก พลังปราณมีจำกัด ใช้ไปนิดก็หมดไปหน่อย จึงต้องใช้วิธีพื้นฐานแบบนี้แทน

“ฉันอัดวิดีโอไว้ด้วย นายก็เรียนตามนั้นแล้วกัน ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนค่อยมาถาม” หนิงเฉินกล่าว

“ก็ได้ครับ...” เย่กูโหลวรู้สึกเหมือนตัวเองโดนแกง แต่แล้วเขาก็กรอกตาไปมาแล้วยิ้ม “ลูกพี่ ในเมื่อพี่ถ่ายทอดวิชาให้ผมแล้ว งั้นผมควรเปลี่ยนคำเรียกเป็น ‘อาจารย์’ ไหมครับ?”

“เช้าๆ ก็เริ่มดื่มเลยเหรอ” หนิงเฉินปรายตามองเขา “แค่ขั้นฝึกกาย คิดจะมาเป็นลูกศิษย์ฉัน อย่างน้อยต้องถึงขั้นรวบรวมลมปราณ ก่อน”

เย่กูโหลวไม่เข้าใจ “ขั้นรวบรวมลมปราณ?” หนิงเฉินโบกมือ “ก็คือสิ่งที่พวกคนธรรมดาเรียกว่า ‘ปรมาจารย์’ นั่นแหละ”

“คนธรรมดา...” เย่กูโหลวเบะปาก คิดในใจว่าลูกพี่นี่ขี้เก๊กชะมัด ทำตัวยังกับเป็นเทพเซียนอย่างนั้นแหละ

คาบเรียนนี้ เย่กูโหลวโดดเรียนไปเลย ไม่รู้ว่าแอบไปมุดหัวฝึก “หมัดเฟยหลิงดัดกระดูก” อยู่ที่ไหน หลังเลิกเรียน หัวหน้าห้อง จางซินหราน เดินมาหาหนิงเฉินแล้วพูดด้วยใบหน้าแดงซ่าน “หนิงเฉิน ฉันขอร้องอะไรเธออย่างหนึ่งได้ไหม”

“เรื่องอะไร?” หนิงเฉินถาม จางซินหรานก็เป็นลูกคุณหนูเหมือนกัน แต่ดูเรียบร้อยและมีมารยาทกว่าพวกโยวโยว หนิงเฉินจึงยอมคุยด้วย

จางซินหรานหน้าแดงก่ำ กระซิบถาม “เธอมีวีแชท ของเย่กูโหลวไหม? ฉัน... ฉันอยากได้น่ะ” หนิงเฉินหยิบมือถือออกมา “ได้ เดี๋ยวให้”

“จริงเหรอ?” แววตาของจางซินหรานเป็นประกาย “ขอบคุณนะหนิงเฉิน เธอใจดีจัง!”

ทั้งสองเพิ่มเพื่อนกัน แล้วหนิงเฉินก็แชร์ที่อยู่ติดต่อของเย่กูโหลวให้เธอ แต่ผ่านไปหลายวัน เย่กูโหลวก็ไม่ยอมรับแอดเสียที ทำให้หัวหน้าห้องคนสวยเศร้าสร้อย ถึงขั้นสงสัยว่าหนิงเฉินแกล้งหลอกเธอหรือเปล่า

ช่วงไม่กี่วันนี้ หนิงเฉินไม่ได้กลับไปที่สวนกุหลาบ แต่พักอยู่ที่คฤหาสน์จิ่วซี ท่านผู้เฒ่าเวินพอได้ยินว่าหนิงเฉินไม่มีที่พัก ก็จัดแจงทำความสะอาดห้องนอนที่ใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์ให้เขาทันที บอกว่าอยากอยู่เมื่อไหร่ก็ได้ ให้คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง นอกจากนี้ ตระกูลเวินยังจัดอาหารหรูหราต้อนรับเขาทุกมื้อ ลำพังแค่ค่ากินอย่างเดียวก็ตกวันละแสนกว่าหยวน

ภายใต้การวางแผนอย่างรัดกุมของท่านผู้เฒ่าเวิน ยาเม็ด ‘หลงต่านเชิงจิง’ (มังกรหล่อเลี้ยงแก่นแท้) ก็ผ่านการตรวจสอบจากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา และเริ่มวางจำหน่ายในตลาดอย่างเป็นทางการ ยาจีนต่างจากยาฝรั่ง ไม่ต้องผ่านการทดสอบทางคลินิกที่ยาวนานและต้นทุนสูง เพียงแค่มีตำรับยาโบราณอ้างอิงก็สามารถวางขายได้แล้ว สรรพคุณของยานี้มหัศจรรย์มาก เชื่อว่าอีกไม่นานจะเกิดพายุลูกใหญ่ในวงการแพทย์แผนจีนแน่นอน

วันนี้ หนิงเฉินเดินกลับบ้านพร้อมกับเวินชิงหลานหลังเลิกเรียน ทั้งคู่เดินคุยกันไปตามถนนในคฤหาสน์ เวินเยว่ยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นหก มองภาพนั้นแล้วยิ้มกล่าว “เสี่ยวหัว แกดูสิ ถ้าคุณหนิงเป็นหลานเขยฉันจะดีแค่ไหน”

“พ่อ คิดมากไปแล้วครับ” เวินหัวยิ้มขื่น “คุณหนิงน่ะ แม้แต่ตระกูลเย่ยังไม่กล้าล่วงเกิน ตระกูลเวินเราจะไปกล้าหวังได้ยังไง ถ้าเป็นเมื่อหลายปีก่อน ชิงหลานได้แต่งเป็นเมียน้อยเขา ผมที่เป็นพ่อยัังยอมรับได้เลย”

“นั่นสิ คนแก่นี่นะ ชอบฝันกลางวัน” เวินเยว่โบกมือยิ้มๆ

หลังจากนั้น เขาก็รับโทรศัพท์สายหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน “ว่าไงนะ?” 

“ของถูกปล้นไปได้ยังไงกัน!!”

เวินหัวขมวดคิ้วเดินเข้าไปหา “พ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?” เวินเยว่ไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบไปหาหนิงเฉินแล้วเล่าเรื่องให้ฟังคร่าวๆ

“ท่านหมายความว่า สมุนไพรวิญญาณพันปีที่ท่านสั่งซื้อมาจากทางใต้ ถูกปล้นไปงั้นเหรอ?” หนิงเฉินขมวดคิ้วมุ่น