บทที่ 83 เธอจะชอบหรือไม่ชอบฉัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?

“เจียวหยาง?” “เจียวหยาง นายเป็นยังไงบ้าง!”

สวี่ซูเหยียนเห็นหลินเจียวหยางนอนกระอักเลือดอยู่บนพื้น เธอตกใจจนโยนจานผลไม้ทิ้งแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูอาการ หลินเจียวหยางพูดไม่ออก เขาพ่นเลือดออกมาหลายคำ ก่อนจะค่อยๆ ยกนิ้วที่สั่นเทาชี้ไปทางหนิงเฉิน

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนลงมือ สวี่ซูเหยียนลุกขึ้นด้วยความโกรธแค้น เธอพุ่งเข้าไปหาหนิงเฉินหมายจะตบหน้าเขาสักฉาด!

หมับ! ข้อมือของเธอถูกหนิงเฉินคว้าไว้ได้ทัน เขาออกแรงผลักเธอเบาๆ จนเธอกระเด็นไปนั่งลงบนโซฟา

“หนิงเฉิน ไอ้คนเฮงซวย!”

 “ทำไมคุณถึงชอบใช้กำลังนัก ทำไม!” สวี่ซูเหยียนพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ทั้งทุบทั้งถีบหนิงเฉินพัลวัน ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า

เจียงถางพยายามช่วยอธิบายว่าหลินเจียวหยางเป็นคนเริ่มก่อน แต่สวี่ซูเหยียนไม่มีทางเชื่อ หนิงเฉินผลักเธอลงบนโซฟาอีกครั้งแล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าคุณน้าเฉียว ฉันตบเธอไปพร้อมกับพวกมันแล้ว”

“ดี! ตบสิ ลองแตะต้องฉันดูสักนิดสิ!” สวี่ซูเหยียนเงยหน้าสวยๆ ที่เปื้อนคราบน้ำตาจ้องหน้าหนิงเฉินเขม็ง

“พี่จอมพลัง อย่าค่ะ...” เจียงถางยืนอยู่ตรงกลางพยายามแยกทั้งคู่จากกัน

สุดท้ายหนิงเฉินก็ไม่ได้ลงมือ เขาหันหลังเตรียมจะเดินจากไป

“หนิงเฉิน ฉันเห็นธาตุแท้ของคุณหมดแล้ว คุณมันก็แค่คนโรคจิตที่มีแนวโน้มใช้ความรุนแรง!” สวี่ซูเหยียนตะโกนไล่หลังพลางเช็ดน้ำตา “วันนี้ฉันอุตส่าห์จัดงานนี้ขึ้นมา เพื่อจะลบความบาดหมางระหว่างคุณกับเจียวหยาง เพื่อให้คุณได้เข้ากลุ่มกับพวกเรา” 

“ฉันมองคุณเป็นเพื่อนจริงๆ นะ”

 “แต่คุณกลับฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่ รังแกเจียวหยางจนน่วม”

สวี่ซูเหยียนยิ่งพูดยิ่งโมโห จนไม่สนอะไรอีกต่อไป “ฉันจะบอกคุณให้นะ กลับไปเก็บของแล้วไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!” 

“ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก!”

 “และฉันจะไม่มีวันชอบคนอย่างคุณด้วย!!”

หนิงเฉินฟังแล้วรู้สึกงุนงงสับสนอย่างบอกไม่ถูก

‘เธอจะชอบหรือไม่ชอบฉัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?’

“ไร้สาระสิ้นดี” เขารำคาญเกินกว่าจะอธิบาย จึงล้วงกระเป๋ากางเกงเดินออกจากห้องไป ดูเหมือนว่าแผนการนั้นคงจำเป็นต้องเริ่มแล้วสินะ...

“พี่จอมพลัง!” เจียงถางกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ แต่เธอก็ไม่ได้ตามเขาไปทันที แต่หันมาอธิบายกับสวี่ซูเหยียนแทน “ซูเหยียน เธอเข้าใจพี่จอมพลังผิดแล้ว เป็นหลินเจียวหยางที่ลงมือก่อนจริงๆ นะ!”

“จะเป็นไปได้ยังไง?” สวี่ซูเหยียนไม่เชื่อ หลินเจียวหยางดูสุภาพและมีมารยาทขนาดนั้น ดูยังไงก็ไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องชกต่อยกับใครก่อน

“เจียงถาง เธอหลับตาพูดโกหกหรือเปล่า เห็นๆ กันอยู่ว่าหนิงเฉินเริ่มก่อน ดูสิว่ามันตบฉันขนาดไหน!” หลี่เจ๋อยื่นหน้าเข้ามาให้ดู รอยนิ้วมือทั้งห้ายังไม่จางหาย “ซี้ด... เจ็บชะมัด กูต้องจัดการมันให้ได้สักวัน!”

“เสี่ยวถาง ฉันรู้ว่าเธอชอบหนิงเฉิน แต่เธอก็ไม่ควรเข้าข้างเขาจนไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดีนะ!” สวี่ซูเหยียนตำหนิ “เชื่อฉันเถอะ ต่อไปอย่าไปยุ่งกับเขาอีกเลย คนคนนี้มันน่ากลัวเกินไป”

“โธ่ ซูเหยียน ฉันหมายถึงตอนที่สู้กับหลินเจียวหยางน่ะ หลินเจียวหยางเป็นฝ่ายเริ่ม...” เจียงถางพยายามอธิบายอีกครั้ง แต่สวี่ซูเหยียนไม่รับฟังอะไรอีกแล้ว ในสายตาของเธอ หนิงเฉินคือคนบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์แบบ

‘สำเร็จแล้ว...’ ‘คุ้มค่าจริงๆ หึๆ...’ หลินเจียวหยางที่นอนอยู่บนโซฟา ลอบยกมุมปากที่เปื้อนเลือดขึ้นยิ้มบางๆ เขาตรวจสอบมานานแล้วว่าหนิงเฉินพักอยู่ในวิลล่าหลังเดียวกับสวี่ซูเหยียนและเจียงถาง ว่าที่แฟนสาวของเขา ไปอยู่บ้านเดียวกับชายอื่น เขาจะทนได้อย่างไร? ต้องไล่มันออกไป! และต้องทำให้พวกเขามองหน้ากันไม่ติด!

สิ่งเดียวที่เหนือความคาดหมายของเขาก็คือ หนิงเฉินดันเป็นจอมยุทธ์พลังภายใน! ‘ภูมิหลังไอ้เด็กนี่คงไม่ธรรมดาแฮะ...’ หลินเจียวหยางครุ่นคิดในใจ

ทางด้านหนิงเฉิน หลังจากเดินออกจากห้องพัก เขาก็มาที่โซนโถงกว้าง สั่งเหล้ามาดื่มแก้วหนึ่ง เมื่อดื่มเสร็จ เขาก็หยิบโทรศัพท์โทรหาเย่กูโหลว

“ฮัลโหล ลูกพี่!” เย่กูโหลวตอบรับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“แกยังอยู่ที่บาร์ OT หรือเปล่า?” หนิงเฉินถาม

“อยู่ครับ อยู่” เย่กูโหลวตอบ

“ฉันอยู่ที่โถงกว้าง มาหาหน่อย” หนิงเฉินพูดจบก็วางสาย ไม่นานนัก เย่กูโหลวก็พาเพื่อนคนหนึ่งมาด้วย หนิงเฉินเคยเห็นที่โรงแรมเถาฮวายเหวียน เขาคือ ฉินเฟิ่น คุณชายใหญ่ตระกูลฉินแห่งปินไห่ ซึ่งเป็นลูกน้องของเย่กูโหลว

“ลูกพี่!” เย่กูโหลวร้องทักพลางวิ่งเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น

“ลู... ลูกพี่” ฉินเฟิ่นเรียกตามด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย

หนิงเฉินพยักหน้า ก่อนจะพูดกับเย่กูโหลวว่า “ฉันจะถ่ายทอดวิชาหมัดให้บทหนึ่ง เอาไหม”

ดวงตาของเย่กูโหลวเป็นประกายวาววับ “วิชาหมัด? แบบไหนครับ เอาครับๆๆๆ!”

หนิงเฉินกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง “ตอนนี้แกอยู่ขั้นฝึกกายระดับสอง หรือที่พวกแกเรียกว่าพลังภายใน ถ้าฝึกวิชาหมัดของฉัน ฉันรับประกันว่าแกจะทะลวงถึงระดับปรมาจารย์ได้ภายในสองปี”

“อะไรนะ!!?” ลูกตาของเย่กูโหลวแทบจะถลนออกมา “ภายใน... สองปี ทะลวงระดับปรมาจารย์ ลูกพี่ คุณ... คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม”

หนิงเฉินหึในลำคอ “หน้าฉันดูเหมือนคนว่างงานมานั่งล้อเล่นงั้นเหรอ?” เย่กูโหลวส่ายหน้าจนหัวแทบหลุด

“หนึ่งร้อยล้าน” หนิงเฉินชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแล้วพูดนิ่งๆ “แล้วก็ช่วยไปสั่งสอนคนให้ฉันสามคน”

“ได้ ไม่มีปัญหา!” ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฉินเฟิ่น เย่กูโหลวตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“เฮ้ คุณชายเย่!” ฉินเฟิ่นยืนอยู่ด้านหลัง กระซิบเตือนเบาๆ “ระวังโดนหลอกนะ...” เย่กูโหลวไม่สนใจ หลังจากได้เลขบัญชีของหนิงเฉิน เขาก็สั่งให้คนโอนเงินสดหนึ่งร้อยล้านไปทันที

“เรียบร้อยครับ ก่อนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้ เงินเข้าบัญชีแน่นอน” เย่กูโหลวยิ้มพลางถามว่า “จริงสิลูกพี่ ไอ้สามคนที่ไปหาเรื่องพี่น่ะ มันเป็นใครมาจากไหนเหรอ?”

“คนหนึ่งชื่อเฉินจื้อหาว คนหนึ่งชื่อหลี่เจ๋อ อีกคนชื่อโยวโยว ทั้งหมดเป็นพวกลูกเศรษฐีในชิงโจว รายละเอียดไปหาเอาเอง แต่จัดการให้ครอบครัวพวกมันล้มละลายก็พอ” หนิงเฉินกล่าว

“จัดไปครับ!” เย่กูโหลวยิ้มรับแล้วต่อสายโทรศัพท์ทันที

“ฮัลโหล คุณชาย” เสียงชายวัยกลางคนดูเคร่งขรึมดังมาจากปลายสาย

“เลขานุการหยู พ่อฉันอยู่ไหม?” เย่กูโหลวถาม

“ท่านผู้นำตระกูลกำลังเจรจากับตัวแทนตระกูลรอธไชลด์อยู่ครับ คุณชายมีธุระอะไรสั่งผมได้เลย” ชายคนนั้นตอบ

“โอเค งั้นช่วยจัดการคนให้ฉันสามคนหน่อย...” เย่กูโหลวบอกชื่อทั้งสามคนไป แล้วเสริมว่า “ทำให้ครอบครัวพวกมันล้มละลาย แล้วให้ติดหนี้มหาศาลชนิดที่เกิดใหม่สิบชาติก็ใช้ไม่หมด”

“รับทราบครับคุณชาย” ชายคนนั้นไม่ถามเหตุผลแม้แต่คำเดียว ตอบรับทันที

“ลูกพี่ แค่สามคนเหรอ มีอีกไหมครับ?” เย่กูโหลววางสายแล้วยิ้มร่า “ในดินแดนเจียงหนานนี้ ตราบใดที่ไม่ใช่เจ็ดตระกูลใหญ่ ตระกูลเย่สั่งให้ตายก็ต้องตาย!”

“ยังมีอีกคน...” หนิงเฉินยิ้มบางๆ “แต่คนนี้ฉันอยากเก็บไว้เล่นเอง”

ฉินเฟิ่นที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับสั่นสะท้าน ตระกูลฉินของเขา อย่าได้ไปล่วงเกินเทพสังหารตนนี้เด็ดขาดเลย

“ได้เลยครับ ฮิๆ!” เย่กูโหลวยิ้มประจบพลางถูมือไปมา “ลูกพี่ แล้ววิชาหมัดนั่น...”

“จะรีบไปไหน? วันพุธไปที่ห้องเรียน เดี๋ยวฉันให้แกเอง” พูดจบหนิงเฉินก็เดินจากไป เย่กูโหลวเดินตามไปส่งเขาจนขึ้นรถ

ฉินเฟิ่นถามขึ้นว่า “คุณชายเย่ ธุรกิจตั้งร้อยล้านนะ คุณเชื่อใจเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?” เย่กูโหลวเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “นายจะไปรู้อะไร? อย่าว่าแต่ร้อยล้านเลย ต่อให้พันล้าน ฉันก็ไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ”

ฉินเฟิ่น: “...” เขาเริ่มสงสัยในตัวตนของหนิงเฉินมากขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว