บทที่ 82 ขอโทษเสี่ยวถาง

“นั่งคนเดียวไม่เบื่อเหรอ มาเล่นด้วยกันสักสองสามตาเถอะ ถ้าเล่นไม่เป็นเดี๋ยวฉันสอนให้” หลินเจียวหยางยังคงเอ่ยชวนต่อไป

หนิงเฉินทำเพียงเมินเฉย ไม่แม้แต่จะเสวนากับเขา

หญิงสาวร่ำรวยคนหนึ่งที่มีใจให้หลินเจียวหยางเริ่มทนไม่ไหว ออกปากว่า “คุณชายหลิน ในเมื่อเขาไม่ให้เกียรติกัน เราก็เล่นกันเองเถอะค่ะ!”

“นั่นสิ เขาอาจจะมีธุรกิจพันล้านต้องคุยก็ได้ อย่าไปกวนเขาเลย” หลี่เจ๋อพูดจาถากถาง แต่ใครๆ ก็เห็นว่าหนิงเฉินเอาแต่ไถหน้าจอ TikTok 

“ก็ได้” หลินเจียวหยางแสร้งทำสีหน้าผิดหวัง แล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม

สวี่ซูเหยียนถลึงตาใส่หนิงเฉินด้วยความรู้สึกระอาใจ ‘ไอ้หมอนี่ สรุปว่ามันออกมาเที่ยวหรือออกมาทำอะไรกันแน่!’

เวลาล่วงเลยไปจนถึงสี่ทุ่มกว่า บนพื้นเต็มไปด้วยขวดเหล้าเปล่าเกลื่อนกราด ทายาทเศรษฐีกลุ่มนี้คอแข็งกันมาก ยังไม่มีใครเมาพับ

พวกเขานั่งคุยโม้สัพเพเหระ จนกระทั่งหัวข้อสนทนาวกไปถึงงานเลี้ยงอายุครบ 80 ปีของเวินเยว่ หลินเจียวหยางสบโอกาสตอนที่สวี่ซูเหยียนไปเข้าห้องน้ำ เข้าไปชวนหนิงเฉินคุยอีกครั้ง

“คุณชายหนิง ได้ยินว่าฝีมือการแพทย์ของนายร้ายกาจมาก เคยช่วยท่านผู้เฒ่าเวินไว้จนกลายเป็นแขกคนสำคัญของตระกูลเวิน? พอจะบอกพวกเราหน่อยได้ไหมว่านายไปเรียนวิชาแพทย์มาจากไหน”

หนิงเฉินยังคงนิ่งเงียบ สาเหตุที่เขายังยอมนั่งอยู่ตรงนี้ ครึ่งหนึ่งเพราะเจียงถาง แต่อีกครึ่งคืออยากจะดูว่าหลินเจียวหยางกับเฉินจื้อหาวจะเล่นลูกไม้悦อะไรออกมา

“แขกคนสำคัญของตระกูลเวินเชียวเหรอ เหอะๆ มิน่าล่ะถึงได้กร่างขนาดนี้!” หลี่เจ๋อแสร้งทำเป็นตกใจ

“ตระกูลเวินงั้นเหรอ? เหอะ ตระกูลเวินน่ะจบเห่ไปนานแล้ว ราคาหุ้นของจี้ซื่อเย่าหยวน ร่วงกราวลงมาครึ่งหนึ่งตั้งหลายปีก่อน” หญิงสาวคนเดิมที่ชื่อ ‘โยวโยว’ พูดขึ้นเสริม

“โยวโยว อย่าพูดเหลวไหลสิ เมื่อก่อนตระกูลเวินเคยเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของชิงโจวนะ ถึงจะตกอับแต่ก็ยังมีบารมีอยู่” หลี่เจ๋อเตือน

“ชิ! อย่าเอาเรื่องเก่ามาคุยเลย ตอนนี้ตระกูลเวินมันไม่ได้เรื่องแล้ว!” โยวโยวพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน

ทันใดนั้น หนิงเฉินก็โพล่งขึ้นมา: “ต่อให้ตระกูลเวินจะตกต่ำลงแค่ไหน แต่ในงานวันเกิดท่านผู้เฒ่า คนใหญ่คนโตทั่วชิงโจวก็ยังไปกันครบ แล้วเธอเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาดูถูกตระกูลเวิน?”

สิ้นคำพูด ภายในห้องก็เงียบกริบลงทันที! ไม่มีใครคาดคิดว่าหนิงเฉินที่นั่งเงียบมาตลอด จะลุกขึ้นมาโต้กลับเพื่อตระกูลเวินในตอนนี้

หลินเจียวหยางแอบยิ้มในใจ: ‘ชนวนระเบิด... จุดติดแล้วสินะ’

“แกพูดว่าอะไรนะ!” โยวโยวถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก อารมณ์ร้ายเป็นทุนเดิม เธอตบโต๊ะลุกขึ้นยืนทันที “แกบอกว่าฉันเป็นตัวอะไร แล้วแกเป็นตัวอะไรล่ะ? ไอ้คนบ้านนอก!”

“พอเถอะค่ะพี่โยวโยว เขาเป็นคนแบบนี้เอง พี่อย่าไปถือสาเขาเลย” เจียงถางรีบลุกขึ้นมาช่วยปลอบ

“ทำไมฉันจะถือสาไม่ได้!” โยวโยวโกรธจัด ถ้าเป็นหลินเจียวหยางหรือหลี่เจ๋อว่าเธอ เธอยังพอทนได้เพราะภูมิหลังเขาแข็งกว่า แต่ไอ้กระจอกที่มาจากชนบทคนนี้ มีสิทธิ์อะไรมาหยามเธอ?

“อีกไม่นาน ตระกูลเวินจะกลับมาทวงตำแหน่งตระกูลอันดับหนึ่งของชิงโจว” หนิงเฉินกล่าวเสียงเรียบ “ถึงตอนนั้น เธอจะถูกคำพูดตัวเองตบหน้าเข้าให้”

บรรยากาศในห้องเงียบไปอีกอึดใจ! ก่อนที่เสียงด่าของโยวโยวจะระเบิดออกมา “ไอ้แซ่หนิง แกมันปัญญาอ่อนหรือเปล่า?”

“ตระกูลเวินพังพินาศขนาดนั้นแล้ว จะกลับมาเป็นที่หนึ่งได้ยังไง ฉันว่าแกฝันกลางวันอยู่ล่ะมั้ง”

เจียงถางเริ่มฟังไม่ไหว “นี่! เธอพูดจาให้มันน้อยๆ หน่อย!”

โยวโยวที่กำลังฟิวส์ขาด คว้าแก้วเหล้าสาดใส่เจียงถางทันที “ธุระไม่ใช่ ไสหัวไป!”

“ว้าย—” เจียงถางยกมือขึ้นบังหน้าตามสัญชาตญาณ โชคดีที่หนิงเฉินดึงเธอหลบได้ทัน เหล้าจึงสาดไปโดนโซฟาแทน

ไม่รู้ทำไม พอเห็นเจียงถางถูกรังแก ในใจของหนิงเฉินก็เกิดโทสะขึ้นมา เขาก้าวเดินตรงไปหาโยวโยว โยวโยวถูกสายตาของเขาขู่จนขวัญเสีย ถอยหลังไปสองสามก้าว

“เฮ้ย แกจะทำอะไร!” หลี่เจ๋อก้าวออกมายืนขวางหน้าโยวโยว “แกคิดจะลงไม้ลงมือเหรอ?”

“หลี่เจ๋อ ฉันขอเตือนว่าอย่ามาหาเรื่องฉัน” หนิงเฉินเรียกชื่อหลี่เจ๋อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ว้าว กลัวจังเลยครับ ท่านเก่งกาจเหลือเกิน แขกผู้สูงส่งของตระกูลเวิน ใครไม่เข้าหูก็จะตบเขาไปทั่ว ผมจะไปกล้าหามีเรื่องกับท่านได้ยังไงล่ะคร้าบ!” หลี่เจ๋อเริ่มพูดจาเหน็บแนมประชดประชัน

หนิงเฉินกำลังมีอารมณ์กรุ่นๆ อยู่แล้ว เมื่ออีกฝ่ายไม่หยุดเขาก็ไม่ทน สะบัดมือตบหน้าหลี่เจ๋อเข้าอย่างจัง

เพียะ!

หลี่เจ๋อกระเด็นลอยไปไกลกว่าสามเมตร จนไปชนไมโครโฟนคว่ำ เศษฟันสองสามซี่กระเด็นมาตกบนโต๊ะน้ำชาแล้วเด้งลงไปที่พรม

ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมห้องราวกับป่าช้า ไม่มีใครคาดคิดว่าหนิงเฉินจะกล้าลงมือกับหลี่เจ๋อ พ่อของเขาทำงานธนาคาร เส้นสายกว้างขวางไปทั่วชิงโจว เขาไปเอาความกล้ามาจากไหน?

“คุณชายหลิน คุณจะไม่จัดการหน่อยเหรอ!” เฉินจื้อหาวตะโกนเรียกหลินเจียวหยาง

ความจริงคืนนี้หลินเจียวหยางเป็นคนชวนเขามา ทีแรกเขาไม่กล้ามาเพราะหนิงเฉินหมัดหนักมาก แต่หลินเจียวหยางยืนยันว่าตัวเองฝึกวรยุทธมาและจะคุ้มครองเขาเอง เขาจึงยอมมา

และในตอนนี้ สีหน้าของหลินเจียวหยางก็ย่ำแย่ถึงขีดสุด!

“หนิงเฉิน กล้าตบเพื่อนต่อหน้าฉัน แกอยากตายใช่ไหม?” หลินเจียวหยางพูดจบก็ชกหมัดใส่ผนังห้อง

ปัง! เสียงระเบิดดังขึ้น วอลล์เปเปอร์ฉีกขาด ผนังปูนถึงกับเป็นรูโหว่ เศษคอนกรีตกระเด็นว่อน

“สวรรค์!” โยวโยว เจียงถาง และผู้หญิงคนอื่นๆ ต่างพากันตกใจ ไม่นึกเลยว่าหลินเจียวหยางที่ดูเป็นสุภาพบุรุษจะเก่งกาจขนาดนี้ ชกผนังปูนทะลุได้ด้วยหมัดเดียว!

หนิงเฉินเห็นหลินเจียวหยางตั้งแต่วินาทีแรกก็รู้แล้วว่าหมอนี่ฝึกวรยุทธมา จึงไม่ได้ตกใจอะไร แถมยังไม่ชายตาแลด้วยซ้ำ

“ขอโทษเสี่ยวถางซะ” เขาเดินไปหยุดตรงหน้าโยวโยวแล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

โยวโยวหวาดกลัวสายตาของเขา รีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหลินเจียวหยาง

“หนิงเฉิน! ไอ้ระยำ แกกล้าเมินฉันงั้นเหรอ!!” หลินเจียวหยางทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาก้าวเท้าพุ่งเข้าใส่พร้อมเงื้อหมัดชกเข้าที่ท้ายทอยของหนิงเฉิน

การโจมตีที่ดูเหมือนธรรมดา กลับแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม ท้ายทอยคือจุดที่ก้านสมองและสมองส่วนหลังอยู่ หากบาดเจ็บหนักอาจถึงตาย หรือเบาสุดก็กลายเป็นเจ้าชายนิทรา

“พี่จอมพลังระวัง!” เสียงกรีดร้องของเจียงถางดังขึ้น

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนได้ยินเสียง เพียะ! ดังสนั่น เงาดำวูบหนึ่งฟาดเข้าที่ใบหน้าซ้ายของหลินเจียวหยาง ร่างของเขากระเด็นข้ามห้องไปกระแทกหน้าจอ KTV จนระเบิดตูม ประกายไฟกระเด็นว่อน

“ขอโทษ!” หนิงเฉินไม่แม้แต่จะมองหลินเจียวหยาง เขาจ้องเขม็งไปที่โยวโยว

แค่พวกฝึกกายขั้นหนึ่ง (พลังภายนอก) บังอาจมาลอบกัดเขา ช่างไม่เจียมตัว

ทุกคนถึงกับอึ้งกิมกี่ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมหลินเจียวหยางถึงลอยไปกระแทกหน้าจอระเบิดเองแบบนั้น?

เฉินจื้อหาวถึงกับพูดไม่ออก ไหนบอกว่าฝึกวรยุทธมาไง ไหนบอกว่าจะกดหัวหนิงเฉินลงไปนอนกองกับพื้นได้ไงวะ?

“ขะ... ขอโทษ...” โยวโยวขวัญกระเจิง รีบวิ่งไปหาเจียงถางแล้วก้มหัวปลกๆ “ฉันไม่ควรสาดเหล้าใส่เธอจริงๆ ขอโทษนะ ฉันผิดไปแล้ว”

“พี่จอมพลัง เราไปกันเถอะ!” เจียงถางเห็นหลินเจียวหยางนอนอยู่บนพื้นพร้อมกระอักเลือดออกมาหลายคำ ก็รู้ว่าเรื่องมันใหญ่โตแล้ว ต้องรีบหนีไปก่อน

เธอเพิ่งจะจูงมือหนิงเฉินเดินไปที่ประตู ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา สวี่ซูเหยียนถือจานผลไม้เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะยืนอึ้งสนิทกับภาพที่เห็นตรงหน้า!