บทที่ 81 ปรับความเข้าใจ

ตอนที่คนกลุ่มนี้ผลักประตูเดินเข้ามา สวี่ซูเหยียนถึงกับยืนอึ้ง คืนนี้เธอชวนแค่หนิงเฉินกับหลินเจียวหยาง ไม่ได้ชวนคนอื่นเสียหน่อย หรือว่าพวกเขาจะเข้าห้องผิด?

“เฉินจื้อหาว นายมาทำอะไรที่นี่!” ไม่นานนัก สวี่ซูเหยียนก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เธอขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นยืนทันที

นอกจากเฉินจื้อหาวแล้ว ยังมีชายหนุ่มหญิงสาวอีก 6-7 คน ซึ่งล้วนเป็นทายาทเศรษฐีชื่อดังในวงสังคม แต่สวี่ซูเหยียนไม่ค่อยได้สุงสิงกับพวกเขาเท่าไหร่นัก

“ซูเหยียน ฉันชวนเพื่อนมาเล่นด้วยกันสองสามคน ไม่เป็นไรใช่ไหม” ในตอนนั้นเอง หลินเจียวหยางก็ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มกล่าว

“นายเป็นคนชวนมาเหรอ?” สวี่ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่น เห็นชัดว่าเธอไม่ค่อยพอใจ “ถ้างั้นก็น่าจะบอกฉันล่วงหน้าสักคำนะ...”

“ขอโทษที เดี๋ยวคืนนี้ฉันจัดการค่าใช้จ่ายเอง” หลินเจียวหยางยิ้มอย่างรู้สึกผิด

“มันไม่ใช่เรื่องเงิน” สวี่ซูเหยียนตาเป็นประกาย เธอใช้หางตาบุ้ยใบ้ไปทางเฉินจื้อหาว

เมื่อไม่กี่วันก่อน เฉินจื้อหาวเพิ่งถูกหนิงเฉินอัดจนน่วม การที่สองคนนี้มาเจอกันจะไปมีเรื่องดีได้อย่างไร? เธอเริ่มระแวงว่าหลินเจียวหยางตั้งใจทำหรือเปล่า

“ฉันเองก็แปลกใจเหมือนกัน จื้อหาว ฉันไม่ได้ชวนนายนี่ นายมาได้ยังไง?” หลินเจียวหยางทำท่าทางสงสัย

‘ไม่ใช่ความตั้งใจงั้นเหรอ...’ สวี่ซูเหยียนมองหลินเจียวหยาง แล้วคิ้วที่ขมวดมุ่นก็เริ่มคลายลงเล็กน้อย

หนิงเฉินมองดูทั้งสองคนแสดงละครไปมา พลางยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

“เฮะๆ คุณชายหลิน คืนนี้ผมกับเพื่อนๆ มาเที่ยวที่นี่พอดี แล้วก็บังเอิญมาเจอคุณชายหลี่เข้าครับ” เฉินจื้อหาวสวมแจ็คเก็ตหนัง ย้อมผมสีเหลือง ใบหน้าด้านซ้ายที่บวมเป่งยังไม่ยุบดี แถมฟันหน้ายังหลอไปสองซี่ ดูแล้วน่าตลกพิลึก

เขาตบไหล่ชายหนุ่มที่สวมสร้อยคอรูปหัวกะโหลกข้างๆ สวี่ซูเหยียนเคยเห็นคุณชายหลี่คนนี้

เขาชื่อหลี่เจ๋อ พ่อของเขาทำงานอยู่ในธนาคารแห่งหนึ่งในเขตหลินเจียง เมืองชิงโจว ซึ่งมีอำนาจมาก หลายบริษัทพยายามประจบเอาใจ ลำพังแค่ของขวัญที่รับในแต่ละปีก็มูลค่าหลายสิบล้าน

“ฉันเป็นคนชวนจื้อหาวมาเองแหละ!” หลี่เจ๋อคาบบุหรี่พลางแสยะยิ้ม “คุณชายหลิน เรื่องนี้ฉันต้องขอว่านายหน่อยนะ ชวนพี่น้องมาเที่ยวแท้ๆ จะทิ้งจื้อหาวไว้คนเดียวได้ยังไง”

“คุณชายหลี่ จื้อหาว เรื่องนี้ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ!” หลินเจียวหยางพูดพลางปรายตาไปมองหนิงเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟา

ทายาทเศรษฐีที่อยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่ไปร่วมงานฉลองอายุครบ 80 ปีของเวินเยว่มาแล้ว จึงรู้เรื่องความบาดหมางระหว่างหนิงเฉินกับเฉินจื้อหาวดี

หลี่เจ๋อไม่ได้ไปในวันนั้น แต่เขาก็พอจะได้ยินชื่อของหนิงเฉินมาบ้าง เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วยิ้มกล่าว “คุณชายหนิงใช่ไหม เจ๋งดีนี่หว่า กล้าแม้กระทั่งต่อยจื้อหาว ที่บ้านนายทำธุรกิจอะไรล่ะ?”

หนิงเฉินไม่ได้สนใจเขา หลี่เจ๋อหัวเราะร่า “ได้ มีบุคลิกดี ฉันชอบ!”

บรรยากาศในห้องเริ่มกระอักกระอ่วน เจียงถางหันไปมองสวี่ซูเหยียน ส่วนสวี่ซูเหยียนเองก็ทำตัวไม่ถูก จะให้หลินเจียวหยางไล่เพื่อนของเขาออกไปงั้นเหรอ? ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่...

“เอาแบบนี้แล้วกัน หนิงเฉิน จื้อหาว วันนี้ฉันเป็นเจ้ามือ พวกนายสองคนจับมือสงบศึก เลิกแล้วต่อกันไปเลย ดีไหม?” ในตอนนั้นเอง หลินเจียวหยางก็รินเหล้าสองแก้ว

แก้วหนึ่งยื่นให้หนิงเฉิน อีกแก้วยื่นให้เฉินจื้อหาว

เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ต่อไปทุกคนก็ต้องวนเวียนอยู่ในสังคมชั้นสูงของชิงโจวด้วยกันทั้งนั้น เจอกันบ่อยๆ จะหมางเมินกันไปทำไมจริงไหม? ใช่ไหมซูเหยียน เสี่ยวถาง”

สวี่ซูเหยียนพยักหน้าเบาๆ “ใช่จ้ะ ฉันเองก็อยากให้ทุกคนรักใคร่กันไว้” เจียงถางไม่พูดอะไร เพียงแต่มองไปที่หนิงเฉิน

ทีแรกหนิงเฉินไม่ขยับ สวี่ซูเหยียนใช้ข้อศอกกระทุ้งเขาเบาๆ สองที เขาจึงยิ้มออกมาบางๆ “จับมือสงบศึกก็ได้ แต่เขาต้องขอโทษฉันก่อน!”

“อะไรนะ?!” บรรดาทายาทเศรษฐีต่างตกตะลึง หนิงเฉินบอกให้เฉินจื้อหาวขอโทษเขางั้นเหรอ?

“คุณชายหนิง นายพูดสลับกันหรือเปล่า” กล้ามเนื้อตรงมุมปากของหลี่เจ๋อกระตุก “นายเป็นคนต่อยจื้อหาว นายสิที่ต้องขอโทษเขา”

หนิงเฉินตอบตรงๆ “เขาไม่คู่ควร”

เฉินจื้อหาวโกรธจนตาเป็นไฟ “หนิงเฉิน! แก—”

“จื้อหาว!” หลินเจียวหยางดุเสียงเข้ม พลางส่งสายตาให้เขาหลายครั้ง ดูเหมือนจะเป็นการเตือนไม่ให้เขาใจร้อน

‘ไอ้ระยำเอ๊ย วางอำนาจเหลือเกินนะมึง!’ เฉินจื้อหาวโกรธแทบคลั่ง ‘แต่ในเมื่อคุณชายหลินวางแผนไว้หมดแล้ว หลังจากคืนนี้ ไอ้หมอนี่จะถูกตัดขาดจากกลุ่มลูกคนรวยในชิงโจว!’ ‘กูจะทนไปก่อนก็ได้ ดูซิว่าคุณชายหลินจะมีแผนเด็ดอะไร!’

ในตอนนี้ สวี่ซูเหยียนก็ส่งสายตาให้หนิงเฉินหลายครั้งเช่นกัน แต่เขากลับทำเป็นมองไม่เห็น

“ก็ได้!” เฉินจื้อหาวกัดฟันกรอด รับแก้วเหล้าจากมือหลินเจียวหยางแล้วกระดกรวดเดียวหมด “คุณชายหนิง ผมขอโทษคุณ ผมไม่ควรหาว่าคุณมาจากบ้านนอก พอใจหรือยัง?”

มาจากบ้านนอก? หลี่เจ๋อกับสาวสวยสองสามคนพอได้ยินแบบนั้นต่างก็ขมวดคิ้ว

หนิงเฉินมองเฉินจื้อหาวก็รู้ว่าเขาไม่ได้จริงใจ จึงไม่ได้ดื่มเหล้า เพียงแค่ตอบ “อืม” คำเดียวแล้วเงียบไป

“ทำไมคนคนนี้เป็นแบบนี้น่ะ?” 

“นั่นสิ เขาอุตส่าห์ยอมรับผิดแล้วแท้ๆ ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเลย” 

“อีคิวเป็นศูนย์หรือเปล่าเนี่ย” ทายาทเศรษฐีหลายคนเริ่มมองหนิงเฉินด้วยสายตารังเกียจ

หลินเจียวหยางรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “เอาละ ในเมื่อเข้าใจกันแล้ว ทุกคนก็นั่งลงร้องเพลงเถอะ เดี๋ยวฉันไปเอาเหล้ามาเพิ่ม คืนนี้ขอให้ทุกคนสนุกกันให้เต็มที่!”

 “ค่าใช้จ่ายทั้งหมด หลินเจียวหยางคนนี้รับผิดชอบเอง!”

สิ้นคำพูด ภายในห้องก็เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้อง เสียงกรีดกราย และเสียงผิวปากอย่างคึกคัก “คุณชายหลินป๋ามาก!”

สวี่ซูเหยียนมองดูหนิงเฉินที่ดูแปลกแยกจากคนอื่น แล้วถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ

ไม่นานนัก เหล้าราคาแพงนานาชนิดก็ถูกยกเข้ามา พร้อมกับผลไม้และของว่าง บางคนก็เล่นเกม บางคนก็ร้องเพลง บรรยากาศดูชื่นมื่น หลินเจียวหยางนั่งข้างสวี่ซูเหยียน บางครั้งก็กระซิบกระซาบ บางครั้งก็หยอกล้อกัน ดูราวกับคู่รักไม่มีผิด หลี่เจ๋อกับเฉินจื้อหาวก็คอยโห่ฮาแซวอยู่ไม่ขาด

“พี่จอมพลัง พี่เสียใจอยู่ใช่ไหม?” เจียงถางเล่นเกมไปได้สักพักก็ปลีกตัวออกมานั่งข้างๆ หนิงเฉิน

หนิงเฉินกำลังเล่นมือถืออยู่ เขาหันมามองอย่างแปลกใจ “ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ?”

“ความจริง บางเรื่องฉันกับซูเหยียนก็รู้หมดแล้วล่ะ” เจียงถางเหลือบมองสวี่ซูเหยียนกับหลินเจียวหยางด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

หนิงเฉินนึกไม่ถึงเลยว่า วันนี้ซูหว่านหว่านจะไปหาสวี่ซูเหยียน แถมยังเอาข้ออ้างไร้สาระที่เขาแต่งขึ้นมาเพื่อปฏิเสธเธอ ไปบอกให้สวี่ซูเหยียนฟังเสียหมดเปลือก

เขาเกาหัว “เรื่องอะไรเหรอ? เสี่ยวถาง เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย”

เจียงถางอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ “เอาเป็นว่าพี่ตัดใจเถอะ อย่าไปยึดติดกับอะไรเดิมๆ เลย” พูดจบ เธอก็หน้าแดงก้มหน้าดื่มเหล้าเข้าไปอึกหนึ่ง

“ประหลาดคน...” หนิงเฉินก้มลงเปิดเกม RoVต่อ ใจของผู้หญิงนี่นะ ถ้าไม่มีวิชาอ่านใจคงเดาไม่ถูกจริงๆ

“คุณชายหนิง มาเล่นบอร์ดเกมด้วยกันหน่อยไหม?” ทันใดนั้น หลินเจียวหยางก็เดินเข้ามาชวนหนิงเฉินด้วยท่าทางที่ดูจริงใจมาก

หลี่เจ๋อ เฉินจื้อหาว และคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าไม่พอใจ หนิงเฉินดูจืดชืดและเข้าสังคมไม่เป็น ชวนคนแบบนี้มาเล่นเกมด้วยมีแต่จะทำให้กร่อย!

แต่สวี่ซูเหยียนกลับดีใจ เธอมันหวังอยากให้หนิงเฉินเข้ากับคนอื่นได้ เพราะทุกคนก็ถือเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น

“ไม่สนใจ” หนิงเฉินปฏิเสธทันควันโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา

บรรยากาศในห้องตกลงสู่ความเงียบกริบและน่าอึดอัดขึ้นมาทันที