บทที่ 80 ฉันไม่เคยไปสถานที่อย่างบาร์เลยนะ

"คุณ... คุณสวี่คะ" สองสาวเพิ่งเดินออกจากสนามกีฬา กำลังปรึกษากันว่าช่วงบ่ายไม่มีเรียนจะไปเที่ยวไหนดี จู่ๆ ก็มีเสียงที่ดูประหม่าดังมาจากข้างหลัง

"เธอคือ... ดาวคณะแพทยศาสตร์นี่นา?" สวี่ซูเหยียนจำได้ในทันที "ไม่ค่ะ ฉันไม่ใช่ดาวคณะอะไรหรอกค่ะ" ซูว่านว่านไหนเลยจะกล้ายอมรับฉายานั้นต่อหน้าสวี่ซูเหยียน เธอรีบโบกมือปฏิเสธจนหน้าแดง

"ฮ่าๆ เธอน่ารักจัง ฉันอยากรู้จักเธอมานานแล้วล่ะ" สวี่ซูเหยียนหัวเราะเบาๆ "มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?" 

"ฉัน... มีเรื่องนิดหน่อยค่ะ" ซูว่านว่านเหลือบมองเจี่ยงถัง

"เสี่ยวถางเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ได้เลย" สวี่ซูเหยียนกล่าว "อ้อ" ซูว่านว่านลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้า "ฉันอยากถามคุณว่า... คุณคิดยังไงกับหนิงเฉินเหรอคะ?"

"หนิงเฉิน?" สวี่ซูเหยียนขมวดคิ้ว "ทำไมอยู่ดีๆ ถึงพูดถึงไอ้จอมรุนแรงนั่นล่ะ" "เอ๋?" ซูว่านว่านอึ้งไป

"คุณซู หนิงเฉินไปแกล้งเธอในห้องเรียนหรือเปล่า?" สวี่ซูเหยียนจู่ๆ ก็ทำสีหน้าจริงจัง "เปล่าค่ะ ไม่ใช่ ไม่มีการแกล้งอะไรทั้งนั้นค่ะ" ซูว่านว่านรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน

"ไม่มีจริงๆ เหรอ?" สวี่ซูเหยียนจ้องมองดวงตาใสซื่อของเธอเหมือนนักสืบ "หนิงเฉินน่ะเป็นพวกโรคจิตเก็บกด จอมใช้ความรุนแรง ภายนอกดูซื่อๆ แต่ความจริงลึกๆ แล้วหื่นกามมากนะ คุณซู เธอหน้าตาสวยขนาดนี้ ปกติค้องระวังตัวให้ดีนะ!"

"หื่นกาม... จะเป็นไปได้ไงคะ?" ซูว่านว่านตกตะลึง เธอรู้สึกว่าคำนี้กับหนิงเฉินมันดูห่างไกลกันลิบลับ "พี่ล่ำไม่ได้แย่ขนาดที่เธอพูดซะหน่อย ซูเหยียน เธอเนี่ยจ้องจะดิสเครดิตเขาอย่างเดียวเลยนะ!" เจี่ยงถังหัวเราะ

"ฉันพูดความจริงนะ" สวี่ซูเหยียนแค่นเสียง "ถ้าอย่างนั้น คุณสวี่... คุณเกลียดหนิงเฉินมากเลยเหรอคะ?" ซูว่านว่านถามต่อ

"แน่นอน!" สวี่ซูเหยียนตอบโดยไม่ต้องคิด "ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักเขา ฉันก็ไม่ชอบเขาเลยสักนิด!" เมื่อได้ยินคำว่า "ไม่ชอบ" ซูว่านว่านก็เผลอยิ้มออกมาบางๆ

"เธอหัวเราะอะไรเหรอ?" เจี่ยงถังถามอย่างสงสัย "เพราะฉันชอบหนิงเฉินค่ะ" ซูว่านว่านไม่ปิดบัง เธอพูดออกมาอย่างเปิดเผยว่า "เพราะฉะนั้นพอได้ยินว่าคุณสวี่ไม่ชอบเขา ฉันเลยดีใจมากค่ะ!"

"เอ๋?" สองสาวถึงกับอึ้งไปพร้อมกัน สวี่ซูเหยียนกะจะเตือนซูว่านว่านว่าอย่าเดินหลงทางผิด แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

"คุณซู ฉันสงสัยจัง ทำไมเธอถึงเจาะจงมาถามเรื่องนี้กับฉันล่ะ?" เธอนิ่วหน้าถาม "ก็เพราะหนิงเฉินชอบคุณไงคะ!" ซูว่านว่านกะพริบตาปริบๆ "นี่คุณไม่รู้เหรอ?"

ใบหน้าสวยของสวี่ซูเหยียนเต็มไปด้วยความตกตะลึง ส่วนปากนิดๆ ของเจี่ยงถังก็อ้าค้างเป็นรูปตัวโอ

หลังจากคุยกันอีกพักใหญ่ ซูว่านว่านก็ขอตัวจากไป "ฮิฮิ ซูเหยียน มิน่าล่ะพี่ล่ำถึงชอบมาเถียงกับเธอทำให้เธอหงุดหงิดบ่อยๆ ที่แท้เขาก็มีใจให้เธอนี่เอง～!" เจี่ยงถังสะกิดสวี่ซูเหยียนพลางล้อเลียน

"เหอะ ใครจะอยากให้เขามาชอบล่ะ!" สวี่ซูเหยียนกอดอก วางท่าทางไม่เป็นธรรมชาติพลางเอ่ย "ยังไงฉันกับเขาก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก"

เจี่ยงถังยิ้มกล่าว "ฉันว่าพี่ล่ำเขาก็ดีนะ อยู่กับเขาสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยตลอดเลย!" สวี่ซูเหยียนเหลือบมองเพื่อนสนิท "เรียกพี่ล่ำๆ อยู่ได้ ถ้าชอบมากขนาดนั้น ทำไมไม่ไปจีบเองเลยล่ะ?"

"แหม่～" เจี่ยงถังเอามือปิดแก้ม "ผู้หญิงจีบผู้ชายมันง่ายเหมือนฉีกกระดาษก็จริง แต่ให้หนูเริ่มก่อนมันเขินนี่นา" 

"เธอชอบเขาจริงๆ เหรอ?" สวี่ซูเหยียนกรอกตา "ฉันว่าเขาเทียบหลินเจียวหยางไม่ได้เลยสักนิด ไม่สิ แทบจะไม่มีอะไรเทียบได้เลยด้วยซ้ำ"

"ก็ไม่เห็นจะขนาดนั้นซะหน่อย..." เจี่ยงถังเบะปาก ก่อนจะพูดต่อ "จริงด้วยซูเหยียน ทั้งฉันและพี่ล่ำต่างก็รู้สึกว่าหลินเจียวหยางมีปัญหาอยู่นะ เธอคบกับเขาต้องระวังตัวให้ดี อย่าโดนเขาหลอกล่ะ"

"วางใจเถอะ" สวี่ซูเหยียนเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง "หลินเจียวหยางอาจจะยอดเยี่ยม แต่ฉัน สวี่ซูเหยียน ก็ไม่ธรรมดา ก่อนจะตรวจสอบภูมิหลังเขาจนแน่ชัด ฉันจะไม่ยอมให้เขาแม้แต่จะแตะมือหรอก"

"ฮิฮิ งั้นก็ดีเลย!" เจี่ยงถังยิ้มสดใส "ในอนาคตถ้าฉันได้อยู่กับพี่ล่ำ เธอก็อยู่กับหลินเจียวหยางไป" 

"ถ้าอย่างนั้น เธอก็มีคู่แข่งที่น่ากลัวอยู่นะ～" สวี่ซูเหยียนมองตามแผ่นหลังของซูว่านว่านพลางยิ้มมุมปาก

"ฉันจะพยายาม!" เจี่ยงถังกำหมัดแน่น สวี่ซูเหยียนเห็นท่าทางของเพื่อนก็รู้ว่าเธอชอบหนิงเฉินจริงๆ แต่พอนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างฝ่ายหลังกับหลินเจียวหยาง เธอก็อดจะปวดหัวไม่ได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหลินเจียวหยาง "เจียวหยาง คืนนี้ออกไปเที่ยวกันไหม"

ขณะเดียวกัน หนิงเฉินผู้ไม่รู้อะไรเลย กำลังซื้อไอศกรีมอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตของโรงเรียน เยี่ยกูโหลวแย่งจ่ายเงินให้เสร็จสรรพ แล้วถามเขาว่า "พี่ใหญ่ คืนนี้ว่างไหมครับ?"

หนิงเฉิน: "มีอะไร?" เยี่ยกูโหลวหัวเราะแหะๆ "พอดีเพื่อนผมชวนไปเที่ยวบาร์คืนนี้ ไปด้วยกันไหมครับ?" หนิงเฉิน: "ฉันไม่เคยไปสถานที่อย่างบาร์เลย ไม่สนใจหรอก"

เยี่ยกูโหลวรู้ว่าบังคับหนิงเฉินไม่ได้ จึงได้แต่ถอนหายใจ "ก็ได้ครับ สงสัยสาวสวยเต็มห้องวีไอพีคงต้องให้ผมรับมือคนเดียวซะแล้ว..." หนิงเฉินนิ่งเฉยไม่หวั่นไหว ระดับจอมขมังเวทย์ก่อเกิดวิญญาณ จะไปชายตามองพวกผู้หญิงธรรมดาๆ ได้ยังไง?

สิบชั่วโมงต่อมา ณ ตึกชิงโจว บาร์ OT เสียงดนตรีดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู ข้างฟลอร์เต้นรำ เยี่ยกูโหลวมองหนิงเฉินตรงหน้าด้วยความอึ้งกิมกี่: "พี่ใหญ่... พี่... ไหนพี่บอกว่าไม่เคยมาบาร์ไงครับ?"

"ฉันจะมาหรือไม่มา มันเกี่ยวอะไรกับนาย?" หนิงเฉินเองก็เซ็งเหมือนกัน บาร์ในชิงโจวมีตั้งเยอะแยะ ดันมาเจอไอ้หมอนี่ที่นี่จนได้

"พี่ล่ำ ซูเหยียนรอพวกเราอยู่ค่ะ ไปกันเถอะ!" เจี่ยงถัง ดึงแขนเสื้อหนิงเฉิน "อื้ม" หนิงเฉินพยักหน้า ปล่อยให้เจี่ยงถังจูงมือเขาเดินขึ้นไปยังห้องวีไอพีชั้นสอง

"ดูท่าพี่ใหญ่ก็เป็นคนมีรสนิยมเหมือนกันแฮะ ปากอย่างใจอย่าง ฮี่ๆๆ..." เยี่ยกูโหลวหัวเราะแล้วเดินเลี่ยงไป ผู้ฝึกเซียมักชอบความสงบ หนิงเฉินไม่ชอบสภาพแวดล้อมในบาร์หรือคาราโอเกะจริงๆ แต่เพราะเจี่ยงถังตื๊อเขาไม่เลิก สำหรับเด็กสาวที่นิสัยคล้ายศิษย์น้องเล็กคนนี้ หนิงเฉินค่อนข้างมีความรู้สึกดีๆ ให้ในฐานะพี่น้อง เขาจึงยอมมา

เมื่อผลักประตูห้องวีไอพีเข้าไป หนิงเฉินก็เห็นหนุ่มหล่อสาวสวยคูหนึ่งนั่งคุยกันอยู่บนโซฟา นั่นคือ สวี่ซูเหยียน และ หลินเจียวหยาง หลินเจียวหยางพอเห็นเขา สีหน้าก็บึ้งตึงทันที "ซูเหยียน หมอนี่มาได้ยังไง?"

"ไม่เป็นไรน่า เพื่อนกันทั้งนั้น" สวี่ซูเหยียนปลอบหลินเจียวหยางก่อน แล้วลุกเดินเข้ามาหา จังหวะที่ปิดประตู เธอจงใจกระซิบข้างหูหนิงเฉินว่า "ห้ามทะเลาะกันนะ ไม่งั้นคราวหน้าฉันจะไม่สนใจนายอีกเลย!"

"?" หนิงเฉินฟังแล้วงงเต๊ก ในใจคิดว่าเธอจะสนใจฉันหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ เขาจับที่เปิดประตูห้อง เตรียมจะเดินออกไป แต่เจี่ยงถังรีบดึงเขาไว้สุดชีวิต "พี่ล่ำ ห้ามไปนะ!"

"ทำไม?" หนิงเฉินขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ตอนเจี่ยงถังชวนมา เธอไม่ได้บอกว่าหลินเจียวหยางอยู่ที่นี่ด้วย

"หนู... หนูอยากฟังพี่ร้องเพลง!" เจี่ยงถังงัดไม้ตายขี้อ้อน กอดขาหนิงเฉินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "..." หนิงเฉินทำอะไรเธอไม่ได้ สุดท้ายจึงจำใจนั่งลง

แต่จะให้ร้องเพลงน่ะเหรอ ไม่มีทาง ชาตินี้ก็ไม่มีทาง ส่วนหลินเจียวหยางกลับโชว์ลูกคอไปหลายเพลง เขาเสียงดีมาก เห็นได้ชัดว่าเคยเรียนร้องเพลงมา หลายเพลงที่ผ่านไปทำให้สองสาวปรบมือเกรียวกราว เจี่ยงถังยังขยิบตาบุ้ยใบ้ให้เขาปรบมือตามด้วย

หนิงเฉินดูออกแล้ว สองสาวคู่ซี้คู่นี้นัดแนะกันจัดงานนี้ขึ้น แปดเก้าส่วนคงอยากให้เขาและหลินเจียวหยางละทิ้งความบาดหมางแล้วมาเป็นเพื่อนกัน

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออก กลุ่มวัยรุ่นชายหญิงกลุ่มหนึ่งเดินก้าวเข้ามา...