บทที่ 79 เอาเสื้อผ้าคืนมาให้ฉันนะ!

"ต่อให้นายมาจาก NBA ฉันก็ถลุงนายได้" หนิงเฉินยิ้มเบาๆ

"ฮ่าๆๆๆ!" "หนิงเฉินนี่คุยโวเก่งชะมัด!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นรอบทิศทาง

หลีเสวี้ยนหมิงเองก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว ในใจคิดว่าในที่สุดข้าก็หาโอกาสแก้แค้นได้แล้ว จึงเอ่ยขึ้นว่า "ได้เลย ในเมื่อแกเจ๋งขนาดนั้น กล้ามาดวลกับฉันสักกี่ลูกไหมล่ะ?"

"พรืด!" เยี่ยกูโหลวทนไม่ไหวจริงๆ จนหลุดขำก๊ากออกมา นักศึกษาคนหนึ่งมาท้าดวลกับระดับเทพสงคราม? ให้ตายเถอะ ขำจนจะบ้าตาย คนระดับนั้นแค่สะบัดมือก็รื้อสนามกีฬาได้ทั้งหลังแล้ว

"ดวลก็ได้นะ แต่ต้องมีเดิมพันหน่อย ไม่งั้นไม่สนุก" หนิงเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

'ไอ้หมอนี่มั่นใจขนาดนี้ หรือว่ามันจะเก่งจริงๆ?' หลีเสวี้ยนหมิงลังเลไปวินาทีหนึ่ง แต่พอเห็นคนมามุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ดาวมหาลัยอย่างสวี่ซูเหยียนก็เดินเข้ามาดูด้วย เขาก็รู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นสมอง! บัดซบเอ๊ย คำท้าเขาก็เป็นคนเริ่ม จะป๊อดได้ยังไง?

"ตกลง จะพนันอะไร?" หลีเสวี้ยนหมิงยืดอกถาม

"คนแพ้ต้องแก้ผ้าวิ่ง!" หนิงเฉินยิ้มกว้าง

"..." เยี่ยกูโหลวพยายามกลั้นขำสุดชีวิต พี่ใหญ่นี่โหดเกินไปแล้ว! กะจะทำให้ไอ้เด็กนี่หมดสิทธิ์หาคู่ไปตลอดสี่ปีในมหาลัยเลยใช่ไหมเนี่ย!

"พนันก็พนัน!" หลีเสวี้ยนหมิงหน้ามืดตามัวรับคำท้า เขามิเชื่อหรอก! หนิงเฉินวิ่งเร็ว ทุ่มน้ำหนักเก่ง วิดพื้นเก่ง แล้วจะเล่นบาสเก่งจนทะลุฟ้าเชียวเหรอ? คนคนหนึ่งจะเก่งไปหมดทุกอย่างได้ยังไง! คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกนิยายออนไลน์หรือไง?

"ดวลกี่ลูก?" หลีเสวี้ยนหมิงรับลูกบาสที่เพื่อนส่งมาให้พลางเลี้ยงลูกถาม

"แล้วแต่นาย" หนิงเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"งั้นเอาห้าลูก ใครจะเริ่มก่อน?" หลีเสวี้ยนหมิงถามอีก

"นายเริ่มก่อนเถอะ เดี๋ยวตอนแพ้จะหาว่าฉันเอาเปรียบ" หนิงเฉินกล่าวอย่างใจกว้าง

"หึ... แกเอาคำนั้นไปจำไว้ใช้กับตัวเองเถอะ"

หลีเสวี้ยนหมิงแค่นเสียงหัวเราะ ถือลูกบาสไปยืนนอกเส้นสามแต้ม เขามองหนิงเฉินที่ยืนตั้งรับอยู่ตรงหน้าพลางนึกยิ้มในใจ ตัดสินใจว่าจะปาบอลอัดหัวเพื่อแกล้งให้เสียหน้าสักหน่อย ทว่าทันทีที่เขาขว้างบอลออกไปหวังให้อัดหน้าผากหนิงเฉิน อีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นรับลูกไว้ได้อย่างนุ่มนวล แล้วเดินออกไปนอกเส้นสามแต้มอย่างเป็นธรรมชาติ

"???" หลีเสวี้ยนหมิงอึ้งกิมกี่ บ้าฉิบ! ปฏิกิริยาตอบโต้จะเร็วขนาดนี้เลยเหรอ!

"พรืด!" เยี่ยกูโหลวทนไม่ไหว หลุดขำออกมาอีกรอบ

"เสี่ยวถาง หนิงเฉินทำอะไรน่ะ?" จังหวะนั้น สวี่ซูเหยียนเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นคนรุมล้อมหนิงเฉินเต็มไปหมด

"ซูเหยียนมาพอดีเลย พี่ล่ำกำลังดวลบาสกับเพื่อนร่วมห้องอยู่น่ะ..." เจี่ยงถังเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง พอสวี่ซูเหยียนได้ยินว่าคนแพ้ต้องแก้ผ้าวิ่ง เธอก็หันไปมองด้วยความสนใจทันที ในใจแอบแช่งให้หนิงเฉินแพ้ จะได้เห็นหมอนี่ทำเรื่องอับอายบ้าง

"บัดซบ..." คราวนี้หลีเสวี้ยนหมิงกลายเป็นฝ่ายตั้งรับ สีหน้าของเขาดูแย่มาก สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ลูกแรกหนิงเฉินกลับชูตจากจุดที่ยืนอยู่ทันที ลูกบาสลอยออกจากมือ พุ่งตรงเข้าหาห่วง แม้ท่าทางการชูตจะไม่ค่อยได้มาตรฐานนัก แต่มันไม่ส่งผลต่อการเข้าประตูเลยสักนิด

"สวบ!" เสียงลูกบาสแหวกตาข่ายดังชัดเจน เรียกเสียงเชียร์จากคนรอบข้างได้เกรียวกราว

"ลูกสวย!" "แม่นชะมัด!" หลีเสวี้ยนหมิงสีหน้าแย่ลงไปอีก อีกสี่ลูกที่เหลือ เขาโดนหนิงเฉินปั่นหัวสารพัดวิธี ทั้งเลี้ยงหลังชน เลี้ยงลูกลอดขา ชูตสามแต้ม... และลูกสุดท้าย หนิงเฉินจบด้วยการดังค์ 

"เพล้ง!"

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน แป้นบาสแตกกระจายเป็นเศษกระจกสีขาวโพลนร่วงพรูลงมา

"เชี่ยยย!" "เขาดังค์จนแป้นแตกเลย!" "สุดยอดดด!!" สนามกีฬาในร่มแทบระเบิดด้วยเสียงโห่ร้อง พวกผู้ชายบนอัฒจันทร์ที่ตอนแรกตั้งใจมาดูดาวมหาลัย ต่างลุกขึ้นยืนด้วยความอึ้งและอิจฉาในเวลาเดียวกัน หลีเสวี้ยนหมิงเองก็นิ่งค้างไปสนิท เขาที่ทำคะแนนไม่ได้เลยสักลูกเดียว ทรุดลงไปนั่งกับพื้นเหมือนโดนสูบพลังไปจนหมดสิ้น

"ว้ายยย พี่ล่ำเท่มากเลยค่า!" เจี่ยงถังกรีดร้องออกมาเสียงดัง ดวงตามีประกายรูปหัวใจเต็มไปหมด

"หมอนี่มัน..." สวี่ซูเหยียนเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอจ้องหนิงเฉินตาไม่กะพริบ

ฟางเสี่ยวพั่ง, จางต้าชุน, จางซินหราน รวมถึงซูว่านว่าน เจี่ยงอิ่ง และนักศึกษาห้องคลินิก 2 ทุกคนต่างอ้าปากค้าง จะมีเพียงเยี่ยกูโหลวเท่านั้นที่ยังสงบนิ่ง เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้

"ทำตามสัญญาเถอะ คุณหลี" หนิงเฉินถือลูกบาสเดินยิ้มกริ่มเข้าไปหา

"อะ... อะไรกัน..." หลีเสวี้ยนหมิงตะเกียกตะกายลุกขึ้น หน้าดำคร่ำเครียดเหมือนถ่าน

"อย่ามาทำไขสือ แพ้แล้วต้องแก้ผ้าวิ่ง" หนิงเฉินกล่าว

"เฮ้ย แค่พูดเล่นกันขำๆ นายจะเอาจริงเหรอ?" หลีเสวี้ยนหมิงไม่เคยคิดจะทำจริง ให้มาแก้ผ้าวิ่งกลางวันแสกๆ เขาจะเหลือหน้าที่ไหนไว้เรียนต่อ แต่หนิงเฉินไม่คิดจะปล่อยผ่าน ขณะที่หนิงเฉินกำลังจะลงมือ เยี่ยกูโหลวก็พุ่งปรี๊ดเข้ามา ชี้หน้าด่าหลีเสวี้ยนหมิงทันที: "บัดซบเอ๊ย ข้าล่ะเกลียดพวกคำไหนไม่เป็นคำที่สุด วันนี้แกจะวิ่งหรือไม่วิ่ง แกก็ต้องแก้ผ้า!"

พูดจบ เขาก็ลงมือฉุดกระชากลากถู ถอดเสื้อผ้าหลีเสวี้ยนหมิงออกจนเกลี้ยงในพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงรองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่ แม้หลีเสวี้ยนหมิงจะพยายามขัดขืนสุดชีวิต แต่เยี่ยกูโหลวคือผู้ฝึกยุทธ์พลังภายใน การจัดการเขาก็เหมือนจัดการลูกไก่ในกำมือ

"เอาเสื้อผ้าคืนมาให้ฉัน เอาคืนมา!!!" หลีเสวี้ยนหมิงอยู่ในสภาพล่อนจ้อน โอบกอดร่างกายตัวเองไว้พลางก้มตัวตะโกนด่าอย่างคั่งแค้น

"อยากได้เสื้อผ้าเหรอ ได้สิ จัดให้!" เยี่ยกูโหลวยิ้มกวนประสาท

เขาเดินไปที่เสาบาสเกตบอล แล้วเหวี่ยงเสื้อผ้าของหลีเสวี้ยนหมิงขึ้นไปค้างไว้บนยอดตะแกรงเหล็กเหนือแป้นบาส "ไอ้บ้าเอ๊ย—" หลีเสวี้ยนหมิงแทบกระอักเลือดตาย เสื้อผ้าแขวนอยู่สูงขนาดนั้น ถ้าเขาไม่กระโดดขึ้นไป จะหยิบถึงได้ยังไง? แต่ถ้ากระโดด ก็ต้องเห็นไปถึงไหนต่อไหนน่ะสิ? ที่ร้ายที่สุดคือ พื้นข้างล่างเต็มไปด้วยเศษกระจกที่แตกกระจายเต็มไปหมด

"หนิงเฉิน เยี่ยกูโหลว ฉันไม่จบกับพวกแกแน่..." หลีเสวี้ยนหมิงโกรธจนตาแดงก่ำ มีน้ำตาคลอเบ้า ไม่นานนักเขาก็ร้องไห้ออกมาจริงๆ โกรธจนร้องไห้เลยทีเดียว!

"พี่ใหญ่ ผมทำเป็นไงบ้าง?" เยี่ยกูโหลวเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาถาม

"ก็งั้นๆ แหละ" หนิงเฉินยังคงตีหน้านิ่ง แต่ท่าทีไม่ได้ดุดันเหมือนเดิมแล้ว พูดตามตรง นิสัยของหมอนี่ค่อนข้างถูกใจเขาอยู่เหมือนกัน

"เยส! เข้าใกล้ความสำเร็จอีกก้าวแล้ว!" เยี่ยกูโหลวแอบดีใจลึกๆ เขารู้สึกว่าสักวันหนึ่งความจริงใจของเขาจะต้อง "ชนะใจ" หนิงเฉินได้แน่

หลังจากนั้น อาจารย์พละสองคนรีบวิ่งมาถึง และยืนงงงวยกับสภาพแป้นบาสที่แตกละเอียด เสื้อผ้าที่แขวนต่องแต่งอยู่ข้างบน และนักศึกษาชายคนหนึ่งที่ยืนแก้ผ้ากอดตัวเองร้องไห้โฮ ตอนแรกอาจารย์ทั้งสองโกรธมาก กะจะคุมตัวหนิงเฉินและเยี่ยกูโหลวไปฝ่ายปกครอง แต่เยี่ยกูโหลวเพียงแค่ยิ้มแล้วกดโทรศัพท์ออกไปสายหนึ่ง ไม่นานนัก ก็มีคนออกมาเคลียร์เรื่องนี้ให้จนจบ

"ว้าว พี่ล่ำ เพื่อนพี่คนนี้เก่งจังเลย เป็นญาติกับอธิการบดีหรือเปล่าเนี่ย?" เจี่ยงถัง ยืนข้างหนิงเฉินถามด้วยความอยากรู้

"อาจจะล่ะมั้ง" หนิงเฉินแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"ไปที่ไหนพังที่นั่นจริงๆ ไอ้จอมรุนแรง!" สวี่ซูเหยียนเดินเข้ามาถลึงตาใส่หนิงเฉินทีหนึ่ง แล้วควงแขนเจี่ยงถัง "เสี่ยวถาง ไปกันเถอะ!"

"พี่ล่ำ บ๊ายบายนะคะ～" เจี่ยงถังโบกมือลา

"อื้ม" หนิงเฉินโบกมือตอบเบาๆ