บทที่ 78 ถึงจะเล่นบาสไม่เป็น แต่ถลุงนายก็เหมือนเล่นขายของ

หนึ่งในนั้นมีความสูงมากกว่า 170 เซนติเมตร ผมยาวดัดลอนใหญ่สีแชมเปญที่น่าอิจฉา เครื่องหน้าประณีตจนหาที่ติไม่ได้ ดูสดใสและสะดุดตายิ่งนัก

ส่วนอีกคนตัวเตี้ยกว่าเล็กน้อย แต่ดูขี้เล่นน่ารัก แถมรูปร่างยังเซ็กซี่ขัดกับใบหน้าอย่างสิ้นเชิง

"นั่นไง สวี่ซูเหยียน!" ซูว่านว่านชะงักฝีเท้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่เด็กสาวผู้โดดเด่นคนนั้น

สวี่ซูเหยียนเห็นเธอจึงยิ้มให้เล็กน้อยเป็นการทักทาย

"ซูเหยียนดูสิ นั่นพี่ล่ำนี่นา!" 

"พี่ล่ำ!" เจี่ยงถังที่อยู่ข้างๆ พอเห็นหนิงเฉินก็โบกมือให้อย่างตื่นเต้น

สวี่ซูเหยียนรีบบ่นทันที "เสี่ยวถัง ทำไมเธอเห็นเขาแล้วต้องตื่นเต้นขนาดนั้นทุกทีเลย วางตัวให้มันนิ่งๆ หน่อยได้ไหม?"

"อื้อ" เจี่ยงถังฟังหูซ้ายทะลุหูขวา กระโดดโลดเต้นมาหาหนิงเฉิน "พี่ล่ำ คาบนี้พวกพี่ก็เรียนในยิมเหมือนกันเหรอ?"

"ใช่ วิชาบาสเกตบอลน่ะ" หนิงเฉินอดไม่ได้ที่จะลูบหัวเล็กๆ ของเจี่ยงถัง ทำให้คนรอบข้างมองด้วยความอิจฉาตาร้อน

โดยเฉพาะหลีเสวี้ยนหมิง รองหัวหน้าห้อง ที่อิจฉาจนตาแทบเป็นไฟ

"เสี่ยวถัง ไปเถอะ!" สวี่ซูเหยียนเดินเข้ามาลากตัวเจี่ยงถังไป แถมยังแกล้งส่งค้อน "หึ!" ใส่หนิงเฉินหนึ่งวง

"อา... เอ๊ย พี่ใหญ่ ไม่เบาเลยนะครับเนี่ย เฮะๆๆ" เสียงหัวเราะกะล่อนของเยี่ยกูโหลวดังมาจากด้านข้าง: "จากประสบการณ์จีบสาวมาหลายปีของผม สองคนนี้คือตัวท็อปเลยนะ คนหนึ่งให้ 7 คะแนน อีกคนให้ 8 เลย"

หนิงเฉินถีบเขาไปทีหนึ่ง "ไสหัวไป!"

เมื่อเริ่มคาบเรียน ในยิมเนเซียมก็คราคร่ำไปด้วยนักศึกษา นอกจากสองห้องของหนิงเฉินและสวี่ซูเหยียนแล้ว ยังมีนักศึกษาที่ไม่มีเรียนแอบตามมาดูดาวมหาลัยอย่างสวี่ซูเหยียน ทั้งรุ่นพี่ปีสองปีสามเพียบไปหมด

"น่ารำคาญจริงๆ!" สวี่ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่น ยืนอยู่ในแถวอย่างไม่เป็นสุขนัก บนอัฒจันทร์ พวกผู้ชายเกือบทุกคนจ้องมองเธอพลางวิพากษ์วิจารณ์ และหัวเราะกันอย่างหยาบคายเป็นระยะ

"นี่แหละนะ ความทุกข์ของคนสวย" "ฮือๆ ฉันก็อยากมีความทุกข์แบบนี้บ้างจัง" "ดาวมหาลัยนี่ไม่ว่าจะไปไหนก็เป็นจุดสนใจจริงๆ เลยนะ" สาวๆ ในห้องเดียวกันต่างพากันซุบซิบ

จากนั้น หัวหน้าวิชาพลศึกษาก็ยกตะกร้าลูกบาสเข้ามา อาจารย์พละสั่งให้นักศึกษาฝึกชูตลูก แล้วตัวเองก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

"ซูเหยียนดูสิ พี่ล่ำใส่รองเท้าบาสที่เธอซื้อให้ด้วยล่ะ!" เจี่ยงถังชี้ไปทางสนามของห้องการแพทย์คลินิก 2

หนิงเฉินถือลูกบาสเดาะเล่นแก้เซ็ง ที่เท้าสวมรองเท้า AJ รุ่นลิมิเต็ด รุคาวะ คาเอเดะจริงๆ ด้วย

"หึ ไอ้จอมรุนแรงนั่น ถ้ารู้แบบนี้ไม่ซื้อให้หรอก!" สวี่ซูเหยียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เธอยังทำใจยอมรับพฤติกรรมของหนิงเฉินในงานวันเกิดคุณปู่เวินไม่ได้ แต่ถึงหมอนี่จะบ้าพลังไปหน่อย ทว่าก็ถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง ถึงขนาดทำให้คุณปู่เวินออกหน้าปกป้องขนาดนั้น...

อีกด้านหนึ่ง เยี่ยกูโหลวสังเกตรองเท้าที่เท้าหนิงเฉินแล้วยิ้มกล่าว "พี่ใหญ่ ไม่นึกเลยว่าพี่จะชอบใส่รองเท้าผ้าใบ ผมก็นึกว่าระดับพี่ปกติจะใส่รองเท้าผ้าธรรมดาซะอีก ฮ่าๆ"

หนิงเฉินตอบปัดๆ "คนอื่นให้มาน่ะ ไม่ได้ซื้อเอง"

จังหวะนั้นเอง หลีเสวี้ยนหมิงไอ้คนไม่รู้จักตาย ก็เลี้ยงลูกบาสโชว์พาวพลางมองรองเท้าของหนิงเฉินด้วยสายตาดูแคลน "ใส่รองเท้าปลอมมาโชว์อีกนะ!"

"รองเท้าปลอม?" เยี่ยกูโหลวได้ยินเสียงหลีเสวี้ยนหมิงก็ชะงักไป เขาจ้องมองรองเท้าที่เท้าหนิงเฉินอย่างละเอียด ก่อนจะพูดยืนยันกับหลีเสวี้ยนหมิงว่า "พูดมั่วอะไรน่ะ รองเท้าที่เท้าคุณ... เอ๊ย หนิงเฉินใส่เนี่ย ของแท้แน่นอน!"

"แท้กับผีน่ะสิ" หลีเสวี้ยนหมิงหยุดเลี้ยงลูก ชี้ไปที่เท้าตัวเองอย่างอวดดี "ของฉันนี่ถึงจะของแท้ ของหมอนั่นปลอมร้อยเปอร์เซ็นต์"

"นายสิพูดมั่ว!" เสียงของเจี่ยงถังดังขึ้นทันควัน แม่สาวน้อยคนนี้ไม่รู้โผล่มาที่กลุ่มของหนิงเฉินตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอพูดกับหลีเสวี้ยนหมิงว่า "รองเท้าคู่นี้ของพี่ล่ำซื้อมาจากห้างชิงโจว ราคาตั้งแปดหมื่นกว่าหยวน จะปลอมได้ยังไง? ฉันว่าของนายนั่นแหละที่ปลอม!"

ที่เท้าของหลีเสวี้ยนหมิงสวมรองเท้ารุ่นเดียวกับหนิงเฉินเป๊ะ

แววตาของหลีเสวี้ยนหมิงฉายความลนลานที่ยากจะสังเกตเห็น เขามองเจี่ยงถังแล้วถามว่า "พี่ล่ำคือใคร?"

"พี่ล่ำก็คือหนิงเฉินไงล่ะ พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกัน" เจี่ยงถังยืนเคียงข้างหนิงเฉิน เรียกสายตาอิจฉาจากหนุ่มๆ ได้ทันที

มุมปากของหลีเสวี้ยนหมิงกระตุกด้วยความอิจฉาสุดขีด

"ไม่เชื่อใช่ไหม? รอเดี๋ยวนะ" เจี่ยงถังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาสวี่ซูเหยียน ให้เธอแคปภาพหลักฐานการโอนเงินซื้อรองเท้าส่งมาให้

"นี่ไง เห็นหรือยัง?"

 "เคาน์เตอร์ Nike ในห้างชิงโจว 84,999 หยวน หรือนายจะบอกว่าในห้างเขาขายของปลอม?" เจี่ยงถังชูโทรศัพท์ขึ้น มองหลีเสวี้ยนหมิงอย่างผู้ชนะ

"นี่มัน..." หลีเสวี้ยนหมิงหน้าเจื่อน เขาไม่นึกเลยว่ารองเท้าที่เท้าหนิงเฉินจะเป็นของแท้! ให้ตายสิ!

"แปดหมื่นห้า ที่แท้ดาวมหาลัยเจี่ยงเป็นทายาทเศรษฐีนี่เอง รวยชะมัด"

 "น่าอิจฉาจริงๆ" 

"พวกเขาเป็นแฟนกันหรือเปล่านะ เพื่อนกันส่งรองเท้าแพงขนาดนี้ให้กันมันเว่อร์ไปหน่อย" นักศึกษาห้องการแพทย์คลินิก 2 มองดูสลิปโอนเงินในโทรศัพท์ ตาแต่ละคนร้อนผ่าวด้วยความอิจฉา

"นี่ แล้วของนายล่ะ?" เจี่ยงถังเก็บโทรศัพท์แล้วชายตามองหลีเสวี้ยนหมิง

"อะไร... ของฉันอะไร?" หลีเสวี้ยนหมิงเริ่มลน

"สลิปโอนเงินของนายไง เอามาให้ดูหน่อยสิ" เจี่ยงถังเท้าสะเอว "ถ้าเอาออกมาไม่ได้ แสดงว่าที่ใส่อยู่นั่นมันของปลอม!"

"ฉัน... คราวก่อนฉันเผลอลบทิ้งไปแล้ว" หลีเสวี้ยนหมิงหน้าแดงก่ำ

"หึ ลบทิ้ง?" เจี่ยงถังแค่นเสียงหัวเราะ "วันๆ ว่างมากจนต้องลบสลิปโอนเงินเล่นเหรอ?"

"ฉัน... ฉันเผลอลบจริงๆ!" หลีเสวี้ยนหมิงพยายามแถต่อ แต่ใบหน้าที่แดงเถือกของเขามันฟ้องไปหมดแล้ว ทันใดนั้น สายตาดูถูกเหยียดหยามก็พุ่งเป้ามาที่เขาทันที หลีเสวี้ยนหมิงทั้งอายทั้งแค้น แทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี

"กล้ามาแกล้งพี่ล่ำของฉัน ไม่เจียมตัวซะเลย" เจี่ยงถังวางมือบนไหล่หนิงเฉิน แต่เพราะความสูงไม่ถึงเลยต้องเขย่งเท้า

จังหวะนั้น หลีเสวี้ยนหมิงที่เสียหน้าจึงหาทางเอาคืนใหม่ เขามองหนิงเฉินด้วยสายตาดูแคลนพลางพูดประชดประชัน "หึ ใส่รองเท้าแพงแค่ไหน ถ้าเล่นบาสไม่เป็นจะมีประโยชน์อะไร?"

เจี่ยงถังไม่คิดว่าหมอนี่จะยังไม่เลิกรา จึงพูดอย่างโมโหว่า "ใครบอกว่าพี่ล่ำเล่นบาสไม่เป็น?"

หนิงเฉินยิ้มขื่นๆ "เอ่อ... เสี่ยวถัง คือฉันเล่นไม่ค่อยเป็นจริงๆ นั่นแหละ"

"ฮ่าๆ ฉันบอกแล้วไง!" ใบหน้าของหลีเสวี้ยนหมิงฉายแววผู้เหนือกว่าทันที เขาแกล้งหยิบลูกบาสมาเลี้ยงลอดขาโชว์พาวพลางพูดไปว่า "เล่นไม่เป็นจะใส่รองเท้าบาสดีๆ แบบนี้ทำไม ไม่เสียของแย่เหรอ"

"พี่ล่ำของฉันจะใส่รองเท้าอะไร มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย!" เจี่ยงถังควงแขนหนิงเฉิน พูดอย่างโกรธเคืองว่า "พี่ล่ำ อย่าไปสนใจพวกขี้อิจฉาแบบนี้เลย เราไปกันเถอะ"

ขณะที่หลีเสวี้ยนหมิงกำลังหัวเราะเยาะอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ได้ยินหนิงเฉินพูดขึ้นมาว่า: "ถึงฉันจะเล่นบาสไม่เป็น แต่ถลุงนายก็เหมือนเล่นขายของนั่นแหละ"

"หือ?" หลีเสวี้ยนหมิงชี้ตัวเอง "แกพูดกับฉันเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ" หนิงเฉินยิ้มมุมปาก

"ถลุงฉันเหมือนเล่นขายของ? คุยโวฉิบหาย!" หลีเสวี้ยนหมิงหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง "แกไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นนักกีฬาบาสโรงเรียน!"