บทที่ 77 เห็ดหลินจือสมองหงส์

"เห็ดหลินจือตกทอดมาจากราชวงศ์โจวตะวันตก?" หนิงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง "จริงหรือเปล่า ไม่ใช่เพิ่งเก็บมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว (ราชวงศ์โจวสัปดาห์ที่แล้ว) หรอกนะ"

"สัปดาห์ที่แล้ว..." เวินเยว่ได้แต่หัวเราะแห้งๆ "คุณหนิงวางใจได้ครับ ผมกล้ารับประกัน ตอนผมยังเด็ก คุณปู่ของผมก็บอกแล้วว่านี่คือสมบัติประจำตระกูลเวิน"

"งั้นก็ไม่กี่ชั่วอายุคนน่ะสิ ช่างเถอะ พาฉันไปดูหน่อยแล้วกัน" หนิงเฉินไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก

หลังจากนั้น เขาเดินตามเวินเยว่ลงไปยังห้องเก็บของใต้ดินของคฤหาสน์จิ่วซี ห้องใต้ดินมีหลายชั้น และเปิดไฟสว่างไสวตลอดเวลา ขณะที่เดินลงบันได หนิงเฉินสังเกตเห็นตู้กระจกนิรภัยจำนวนมากฝังอยู่ในผนัง ภายในมีโบราณวัตถุวางเรียงรายอยู่

โบราณวัตถุพวกนี้ หนิงเฉินเคยเห็นวางโชว์อยู่ในห้องโถงของคฤหาสน์มาบ้างแล้ว ไม่ต้องเดาเลยว่า ของที่อยู่ในห้องใต้ดินนี่แหละคือของจริง ส่วนที่วางโชว์ข้างบนน่ะของเก๊เอาไว้หลอกโจร

ไม่นานนัก เวินเยว่ก็พาหนิงเฉินมาที่ห้องคลังสินค้าแห่งหนึ่ง บนผนังห้องมีลิ้นชักเล็กๆ มากมาย เวินเยว่ยกบันไดมาพาด แล้วปีนขึ้นไปหยิบกล่องผ้าไหมกล่องหนึ่งออกมาจากลิ้นชักชั้นบนสุดด้วยตัวเอง

"คุณหนิงครับ นี่คือสมบัติประจำตระกูลของพวกเรา" หนิงเฉินรับมาเปิดดู ภายในมีเห็ดหลินจือสีแดงสดทั้งชิ้น รูปร่างคล้ายสมองมนุษย์ วางอยู่บนผ้าแพรสีเหลือง มันส่งกลิ่นหอมสะอาดที่ดูเก่าแก่และประหลาดล้ำออกมา

ดวงตาของหนิงเฉินฉายแววยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง "นี่คือ... เห็ดหลินจือสมองหงส์อายุพันปี?"

ตึกตัก! ตึกตัก!

หัวใจของหนิงเฉินเต้นแรงขึ้นอย่างเงียบๆ ตั้งแต่กลับมายังโลกได้เกือบครึ่งปี เขาไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน! เพราะเห็ดหลินจือที่ชื่อว่า "สมองหงส์" ชิ้นนี้ มีส่วนช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของเขาได้!

"คุณหนิงครับ บรรพบุรุษตระกูลเวินเป็นหมอ เห็ดหลินจือประหลาดชิ้นนี้บรรพบุรุษบังเอิญไปพบในป่าลึก หลายปีมานี้ผมพลิกตำราแพทย์จนทั่ว ถามผู้รู้มาก็มาก แต่ก็ไม่มีใครบอกได้เลยว่ามันคือเห็ดหลินจือสายพันธุ์ไหน" เวินเยว่เอ่ยสำทับอยู่ข้างๆ

"นี่คือเห็ดหลินจือสมองหงส์" แม้ในใจหนิงเฉินจะยินดีอย่างมาก แต่เขาก็ยังรักษามาดได้ดี ใบหน้ายังคงเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ "ในโลกปุถุชนหาตัวยาชนิดนี้ได้ยากมาก บรรพบุรุษของนายไปพบมันที่ไหน?"

"เรื่องนี้คุณปู่ไม่ได้บอกผมไว้ครับ" เวินเยว่ตอบ "ถ้าคุณหนิงต้องการทราบ ผมสามารถไปพลิกดูในบันทึกประจำตระกูลให้ได้ครับ"

"ได้ งั้นนายไปทำเถอะ" หนิงเฉินปิดฝากล่องผ้าไหมลง

เวินเยว่หัวเราะขื่นๆ ในใจ เขานึกว่าหนิงเฉินแค่ถามเล่นๆ เสียอีก บันทึกประจำตระกูลเวินแต่ละรุ่นนั้นมีมากมายราวกับมหาสมุทร เขาไม่รู้ว่าจะต้องพลิกหาไปถึงเมื่อไหร่ แต่ในเมื่อผู้มีพระคุณต้องการ เขาย่อมปฏิเสธไม่ได้

"วันหน้าถ้ามีสมุนไพรวิญญาณอีก อย่าลืมติดต่อฉัน" ก่อนจะเดินออกไป หนิงเฉินกำชับว่า "ตราบใดที่พวกนายหาของระดับเห็ดหลินจือสมองหงส์นี่มาได้ ฉันจะทำให้ความปรารถนาของตระกูลเวินเป็นจริงหนึ่งข้อ"

"ทำให้ความปรารถนาเป็นจริง?" เวินเยว่อึ้งไป น้ำเสียงของหนิงเฉินในตอนนี้ เหมือนกับยักษ์ในตะเกียงวิเศษอลาดินไม่มีผิด เพลาราวกับว่าเขาสามารถทำความปรารถนาทุกอย่างให้เป็นจริงได้จริงๆ และในความเป็นจริง มันก็เกือบจะเป็นอย่างนั้น สำหรับปุถุชนแล้ว ผู้ฝึกตนระดับก่อเกิดวิญญาณ จะต่างอะไรกับเทพเจ้าล่ะ?

"ตกลงครับคุณหนิง ต่อจากนี้ผมจะใช้ทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลเวินเพื่อเสาะหาสมุนไพรวิญญาณที่ท่านต้องการ" เวินเยว่พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะถามต่อว่า "แล้วเรื่องหนอนกู่ในตัวของฮว๋าเอ๋อร์ ท่านมีความเห็นอย่างไรบ้างครับ?"

"ของพรรค์หนอนกู่น่ะ ปกติมันไม่มุดเข้าตัวคนเองหรอก แปดเก้าส่วนต้องมีคนร้ายเป็นคนวางยา" หนิงเฉินถือกล่องผ้าไหมพลางกล่าว "ลองไปคิดดูเถอะว่าตระกูลเวินไปล่วงเกินใครไว้บ้าง"

"คนร้าย..." ดวงตาของเวินเยว่มีทั้งความโกรธและความสับสน "ตระกูลเวินของผมทำธุรกิจโดยยึดหลักสันติมาตลอด แทบจะไม่เคยขัดแย้งกับใครเลย" "คนคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมถึงได้จิตใจชั่วช้าขนาดนี้!"

หนิงเฉินยักไหล่ เรื่องนี้เขาช่วยไม่ได้จริงๆ

หลังจากนั้น เวินเยว่จัดรถไปส่งเขาที่บ้าน และบอกว่ารอให้เวินฮว๋าพักฟื้นร่างกายดีขึ้นแล้ว ทั้งครอบครัวจะพากันไปขอบคุณถึงที่บ้าน หนิงเฉินไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาซุกกล่องผ้าไหมที่ใส่เห็ดหลินจือสมองหงส์ไว้ใต้เตียงก่อน แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่ปลอดภัย เขาจึงขุดหลุมลึกยี่สิบเมตรในสวนหลังบ้าน แล้วฝังกล่องนั้นลงไป เจ้ามังกรดำ นั่งมองตาค้าง ไม่รู้ว่าเจ้านายกำลังทำอะไร พอฝังเสร็จ เขาก็นั่งลงบนชิงช้าพลางครุ่นคิดถึงชีวิต

"พลังปราณบนโลกเบาบางขนาดนี้ ตามหลักแล้วไม่น่าจะให้กำเนิดสมุนไพรวิญญาณอย่างเห็ดหลินจือสมองหงส์ได้เลย" 

"หรือว่า... ในสมัยโบราณ โลกจะมีพลังปราณที่บริบูรณ์มาก?" หนิงเฉินนึกถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่ง ประวัติศาสตร์จีนมีตำนานที่เหลือเชื่อมากมายบันทึกไว้ เผิงจู่ มีอายุยืนยาวกว่าแปดร้อยปี จางซานเฟิง สำเร็จเซียน เซี่ยงอู๋ มีพลังมหาศาลขนาดหิ้วผมตัวเองยกตัวเองขึ้นมาได้ เตียวหุย ตะโกนก้องที่สะพานฉางปั่นจนขุนพลเซี่ยโหวเจี๋ยของโจโฉตกใจตาย เรื่องพวกนี้ในสายตาคนปัจจุบันอาจดูเหลวไหล แต่ถ้าสมัยโบราณพลังปราณบริบูรณ์จริงๆ ตำนานเหล่านี้ก็อาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้

"ถึงอย่างนั้น การจะกลั่น 'ยาบำรุงวิญญาณ' (ปู่เสินตาน) ยังต้องใช้สมุนไพรวิญญาณอีกเจ็ดชนิด ไม่รู้เมื่อไหร่จะรวบรวมครบสักที..." หนิงเฉินถอนหายใจ

ตอนเย็น สวี่ซูเหยียน และเจี่ยงถัง กลับมาถึงบ้าน โดยไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติในสวน เพราะเรื่องคราวที่แล้ว สวี่ซูเหยียนยังคงไม่พูดกับหนิงเฉิน หนิงเฉินก็ชอบความสงบแบบนี้ วันต่อมาเขาไปเรียนตามปกติ

พอเดินเข้าห้องเรียน เยี่ยกูโหลวก็หิ้วถุงซาลาเปาเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาหา "อา..."

 "ถ้านายเรียกฉันว่าอาจารย์อีกคำเดียว ฉันจะอัดนายให้พิการจนดูแลตัวเองไม่ได้ เชื่อไหม?" หนิงเฉินขู่

"เอ่อ... พี่ใหญ่ มื้อเช้ากินหรือยังครับ ผมตั้งใจซื้อเสี่ยวหลงเปามันปูมาฝากพี่เลยนะ" เยี่ยกูโหลวส่งถุงพลาสติกให้ด้วยความกลัวเล็กน้อย แม้หนิงเฉินจะกินมาจากโรงอาหารแล้ว แต่เขาก็ไม่รังเกียจที่จะกินอีกมื้อ เขายื่นมือไปรับมา แล้วไปนั่งกินที่แถวหลังสุด

เยี่ยกูโหลวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารู้สึกว่าตัวเองเข้าใกล้การเป็นศิษย์เข้าไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

ช่วงบ่ายมีวิชาพลศึกษา นักศึกษาห้องการแพทย์คลินิก 2 พากันเดินเป็นกลุ่มไปยังสนามกีฬา "ว่านว่าน เธอได้ยินข่าวหรือยัง พ่อของกวนเสี่ยวมานติดคุกแล้วนะ!" เสียงที่ฟังดูตกใจของเจี่ยงอิ่งดังขึ้น

"อะไรนะ?" ซูว่านว่านชะงักฝีเท้าอยู่กับที่ พ่อของกวนเสี่ยวมานไม่ใช่จอมขมังธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมากหรอกเหรอ แม้แต่ยิมเนเซียมใหม่ของโรงเรียนเขายังบริจาคเงินสร้างให้เลย ทำไมจู่ๆ ถึงติดคุกได้ล่ะ?

"เรื่องจริงนะ ดูสิ ในเว็บบอร์ดลือกันให้แซดเลย!" เจี่ยงอิ่งยื่นโทรศัพท์ให้ซูว่านว่านดู ซูว่านว่านดูแล้ว ในเว็บบอร์ดของมหาลัยชิงโจวมีคนคุยเรื่องของ "กวนเหว่ยหมิน" พ่อของกวนเสี่ยวมานกันเยอะมากจริงๆ แถมยังมีคนขุดเอาสำเนาคำพิพากษามาลงไว้ด้วย ในนั้นระบุชัดเจนว่า: กวนเหว่ยหมินพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ถูกตัดสินจำคุกเก้าปี!

"เชี่ย พยายามฆ่าเหรอ โหดสัส"

 "พ่อลูกคู่นี้ร้ายพอกันเลย" 

"มิน่าล่ะกวนเสี่ยวมานถึงได้จิตใจอำมหิต คอยใส่ร้ายดาวเด่นคณะแพทย์ของเราตั้งหลายครั้ง ที่แท้ก็มีพ่อเป็นฆาตกรนี่เอง!" 

"พ่อลูกขยะ รีบๆ ไปตายซะเถอะ" คอมเมนต์พากันก่นด่าไปในทิศทางเดียวกัน

แม้ในใจซูว่านว่านจะรู้สึกโล่งใจที่ได้ระบายความแค้นออกมาบ้าง แต่เธอก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอจึงหันไปมองหนิงเฉิน หนิงเฉินกำลังเดินคุยอยู่กับฟางเสี่ยวพั่ง, จางต้าชุน และนักศึกษาใหม่เยี่ยกูโหลว คุยกันไปเรื่อยเปื่อย

"เรื่องนี้... จะเกี่ยวข้องกับเขาไหมนะ..." ซูว่านว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เฮ้อ คิดแล้วก็น่ากลัวนะที่ต้องเรียนพละในยิมที่ฆาตกรบริจาคเงินสร้างให้เนี่ย" เจี่ยงอิ่งเก็บโทรศัพท์แล้วทำท่าขนลุก ซูว่านว่านยิ้มขื่นๆ พลางเดินตามเพื่อนทั้งสองคนไปที่ประตูยิมเนเซียม ทันใดนั้นเอง เธอก็เดินไปชนเข้ากับเด็กสาวที่หน้าตาสวยมากสองคนเข้าอย่างจัง