บทที่ 76 ฉันไม่บอกนายหรอก

"อาจารย์ครับ รักษาหายไหมครับ?" เยี่ยกูโหลวเบียดเสียดเข้ามาถาม

"ไสหัวไปไกลๆ ใครเป็นอาจารย์นาย?" หนิงเฉินถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง ก่อนจะไล่ตะเพิดเขาออกไปข้างนอก

หนิงเฉินนั่งลงที่ขอบเตียง สังเกตอาการของเวินฮว๋าอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพ่นคำสองคำออกมา: "รักษาได้"

"อะ... อะไรนะ?" ปู่หลานตระกูลเวินเบิกตากว้าง

"ฉันบอกว่า ฉันรักษาลูกชายนายให้หายได้ แต่ส่วนแบ่งกำไรจากยาลูกกลอนมังกรคืนชีพรวมถึงโปรเจกต์ยาตัวอื่นๆ ในอนาคต ฉันขอเจ็ดส่วน!" หนิงเฉินกล่าว

"ได้ ไม่มีปัญหาครับ!" เวินเยว่ตอบตกลงโดยไม่เสียเวลาคิด

"คุณหนิงคะ ท่าน... ท่านรักษาพ่อของฉันให้หายได้จริงๆ หรือคะ?" เวินชิงหลานร้องไห้ออกมา หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นจากดวงตาที่แดงก่ำ

"รอให้เขาฟื้นก่อนค่อยร้องไห้ก็ยังไม่สาย!" หนิงเฉินเอ่ย "พวกนายออกไปให้หมด จำไว้ว่าถ้าไม่มีคำสั่งจากฉัน ห้ามใครเข้ามาเด็ดขาด และห้ามแอบดูด้วย ถ้าการรักษาเกิดข้อผิดพลาดเพราะถูกรบกวน ผลที่ตามมาพวกนายต้องรับผิดชอบเอง"

"ครับ... ครับๆๆ..." เวินเยว่รับคำอย่างแข็งขัน

ก่อนจะถึงประตู หนิงเฉินนึกอะไรขึ้นมาได้ "อ้อ หยิบสายชาร์จมือถือมาให้ฉันด้วย!"

ไม่นานนัก ประตูเรือนไม้ไผ่ก็ถูกล็อกจากข้างใน เวินเยว่สั่งให้บอดี้การ์ดกว่ายี่สิบคนเฝ้าเวรยามอย่างแน่นหนา ตัวเขาเองก็มาคุมด้วยตัวเอง แถมยังตามกลุ่มแพทย์และพยาบาลส่วนตัวมาเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ฉุกเฉินตลอดเวลา

"ท่านผู้เฒ่าเวินครับ ขอผมพูดตรงๆ เถอะ ไอ้คนข้างในนั่นมันเป็นพวกต้มตุ๋นชัดๆ ท่านอย่าหลงเชื่อเด็ดขาด!" นายแพทย์ชายสวมเสื้อกั๊กกาวน์ขาวเอ่ยอย่างมีน้ำโห "ผมทำงานด้านประสาทวิทยามาหลายปี ไม่เคยเห็นเจ้าชายนิทราคนไหนที่บอกจะรักษาให้หายก็หายได้เลย"

"ใช่ครับท่านผู้เฒ่า ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าท่านถูกหลอก!" ผู้เชี่ยวชาญด้านกายภาพบำบัดอีกคนดันแว่นที่สันจมูก "ท่านเปิดประตูเถอะครับ ให้ผมเข้าไปเช็คใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะของหมอนั่นหน่อย นี่ก็เพื่อความปลอดภัยของคุณเวินนะครับ"

"ไม่ต้อง" เวินเยว่เชื่อมั่นในตัวหนิงเฉินมาก "พวกคุณอยู่เฉยๆ ก็พอ"

"..." กลุ่มผู้เชี่ยวชาญมองหน้ากันเลิ่กลั่ก "ท่านผู้เฒ่าเวินคงจะหมดหนทางจนต้องพึ่งไสยศาสตร์แล้วสินะ"

ผู้เชี่ยวชาญหญิงรายหนึ่งที่เน้นการบำบัดด้วยความรักความผูกพันถอดหายใจ เวินเยว่อายุกว่าแปดสิบปีแล้ว ลูกชายรักษาเท่าไหร่ก็ไม่หาย ย่อมต้องร้อนใจเป็นธรรมดา ในจังหวะนี้มีพวกต้มตุ๋นโผล่มาอ้างตำรายาพื้นบ้านเป่าหู แถมยังเหยียบย่ำผู้เชี่ยวชาญอย่างพวกเขาก็ไม่แปลกที่ท่านผู้เฒ่าจะหลงเชื่อ

"เตรียมโดนตบหน้ากันเถอะพวกแก..." เยี่ยกูโหลวนั่งกอดอกอยู่บนโต๊ะหินในสวนหลังบ้าน พลางหัวเราะเยาะกลุ่มผู้เชี่ยวชาญสมองกลวงที่เอาแต่กระซิบกระซาบนินทา

ขณะนี้ ภายในเรือนไม้ไผ่

"Double-kill!" 

"Triple-kill!"

หนิงเฉินกำลังนอนเอนหลังอยู่บนเตียงนุ่มๆ มือถือโทรศัพท์เล่นเกมอย่างเมามัน โดยที่มีสายชาร์จเสียบคาไว้ ส่วนคนป่วยอย่างเวินฮว๋า ถูกเขาจับไปนอนทิ้งไว้บนโซฟาแทน ถ้าเวินเยว่หรือเวินชิงหลานเดินเข้ามาเห็นภาพนี้เข้า คงได้กระอักเลือดตายไปตรงนั้นแน่ๆ

เที่ยงของวันรุ่งขึ้น หนิงเฉินบิดขี้เกียจลุกขึ้นจากเตียง หลังจากหาวไปหลายหวอด เขาก็อุ้มเวินฮว๋ากลับมานอนบนเตียง จากนั้น เขาแหวกเสื้อของเวินฮว๋าออก แล้วใช้นิ้วจิ้มลงไปที่กลางอกของอีกฝ่าย

"ฉึก!" นิ้วทิ่มทะลุลงไปในร่องกระดูกหน้าอก เลือดสดๆ ไหลซึมออกมา หนึ่งวินาทีต่อมา หนิงเฉินดึงนิ้วออกมา ระหว่างนิ้วของเขากลับหนีบเอาแมลงตัวหนึ่งที่กำลังส่งเสียงร้องจี๊ดๆ ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งออกมาด้วย

"นี่มันอะไรกัน?" เวินเยว่ถูกหนิงเฉินเรียกตัวเข้ามา เขาจ้องมองไปที่โต๊ะด้วยความตกตะลึง แมลงประหลาดตัวนั้นถูกครอบไว้ด้วยแก้วน้ำ รูปร่างหน้าตาสยดสยองและพยายามพุ่งชนแก้วอย่างรุนแรง

"นี่มันหนอนกู่ จากเผ่าเหมียว!" หนิงเฉินยังไม่ทันพูด เยี่ยกูโหลวก็โพล่งขึ้นมาก่อน "อาจารย์ครับ ของพรรค์นี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"ใครเป็นอาจารย์นายกันแน่?" หนิงเฉินถลึงตาใส่เขาอีกรอบ ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิดว่า "จับได้ในตัวเวินฮว๋านั่นแหละ จับมาทั้งคืน เหนื่อยแทบตาย!" "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ภายในวันนี้เขาน่าจะฟื้น นี่ก็ต้องขอบคุณพวกนายด้วยที่ดูแลร่างกายเขาเป็นอย่างดีตลอดหลายปีมานี้"

สิ้นคำพูดนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง! ดวงตาของเวินเยว่เบิกกว้าง เขารีบพุ่งเข้าไปกุมมือหนิงเฉินไว้แน่น "จริง... จริงหรือครับคุณหนิง? ฮว๋าเอ๋อร์จะฟื้นภายในวันนี้จริงๆ หรือ?"

หนิงเฉินดึงมือออก "ก็น่าจะประมาณนั้น" เวินชิงหลานน้ำตาร่วงทันที "ดีจริงๆ เลยค่ะ คุณพ่อ..."

ตอนนั้นเอง กลุ่มแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเริ่มจะทนดูต่อไม่ไหว "พ่อหนุ่ม การไม่มีใบประกอบโรคศิลปะแล้วมารักษาคนมั่วซั่วแบบนี้มันผิดกฎหมายนะรู้ไหม?" แพทย์ชายคนหนึ่งกล่าวตำหนิ "ท่านผู้เฒ่าเวินอายุแปดสิบกว่าแล้ว นายหลอกท่านได้ แต่จะมาหลอกพวกเราน่ะ นายยังเร็วไปร้อยปี!"

"นายเป็นใคร?" หนิงเฉินปรายตามองอย่างรำคาญ "ที่นี่มีที่ให้คนอย่างนายเสนอหน้าด้วยเหรอ"

"แกว่าไงนะ?" แพทย์ชายโกรธจัดและเริ่มร่ายเกียรติประวัติ: "ผมเป็นแพทย์อาวุโสด้านประสาทวิทยาของโรงพยาบาลอันดับหนึ่ง จบจากศูนย์การแพทย์เมโย ของอเมริกา และเป็นหนึ่งในทีมแพทย์ที่ตระกูลเวินจ้างมา แกคิดว่าผมมีสิทธิ์พูดไหมล่ะ!"

หนิงเฉินหลุดขำ "ตำแหน่งเยอะขนาดนี้แล้วมีประโยชน์อะไร นายรักษาลูกชายเขาหายไหม? รับเงินแต่ทำงานไม่ได้เรื่อง ถ้าเป็นฉัน ฉันไล่พวกนายออกไปนานแล้ว"

"แก!" ผู้เชี่ยวชาญนับสิบคนโกรธจนตัวสั่น ต่างส่งสายตาอาฆาตมาที่หนิงเฉิน แทบอยากจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ "พูดเหมือนตัวเองจะรักษาหายอย่างนั้นแหละ!" แพทย์ชายแค่นเสียงเย็น

ทว่าบางทีอาจเป็นเพราะในห้องเสียงดังเกินไป เวินฮว๋าที่นอนเป็นนิ่งมาสี่ปี เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาทีละนิด เขาลืมตาขึ้นอย่างพร่าเลือน มองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง จากนั้นเขาก็ขยับริมฝีปาก พยายามอยู่หลายครั้งจนสามารถเปล่งเสียงอันแหบพร่าออกมาได้ว่า "คุณพ่อ..."

เสียงนั้นทำให้ห้องที่วุ่นวายเงียบสงัดลงในพริบตา! ทุกคนหันขวับไปมองชายที่นอนอยู่บนเตียงซึ่งฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ

"พ่อ... ชิงหลาน..." เวินฮว๋าใบหน้าซีดเซียว หน้าอกมีผ้าพันแผลปิดอยู่ เขายิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลนองอาบแก้ม

วินาทีต่อมา เวินเยว่และเวินชิงหลานก็ถลาเข้าไปที่ข้างเตียง ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจสุดขีด

"ฮว๋าเอ๋อร์!"

 "คุณพ่อ!!"

 "ฮือๆๆ..." สามคนพ่อลูกกอดกันร้องไห้จวนเจียนจะขาดใจ

เยี่ยกูโหลวยืนอยู่ข้างหนิงเฉิน พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "อาจารย์ สุดยอดไปเลยครับ" หนิงเฉินยังคงตีหน้ายักษ์ใส่ "ไสหัวไป"

"นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง!" แพทย์ชายที่ร่ายเกียรติประวัติเมื่อครู่กุมขมับ มองไปที่เวินฮว๋าสลับกับหนิงเฉินด้วยความตกตะลึง "แก... แกทำได้ยังไง?"

"ฉันไม่บอกนายหรอก" หนิงเฉินแสยะยิ้มกวนประสาทก่อนจะเดินจากไป

"อาจารย์ รอผมด้วย!" เยี่ยกูโหลวรีบตามไปติดๆ ทิ้งกลุ่มผู้เชี่ยวชาญไว้ในห้อง ต่างคนต่างมองหน้ากัน เริ่มสงสัยในความสามารถและอาชีพของตัวเองขึ้นมาทันที

หลังจากนั้น เวินชิงหลานอยู่ดูแลเวินฮว๋า ส่วนเวินเยว่เดินออกมาที่ห้องโถงด้านหน้า ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ เขาพร่ำขอบคุณหนิงเฉินไม่หยุด

"คุณหนิง ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ... นับจากนี้ไป ตระกูลเวินก็เหมือนบ้านของคุณ ท่านคือผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเรา!" ชายชราแทบจะคุกเข่าลงต่อหน้าหนิงเฉิน

ในสายตาของเขา หนิงเฉินใช้เวลาทั้งคืนโดยไม่ได้หลับนอนเพื่อช่วยชีวิตลูกชายของเขา บุญคุณนี้ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะพรรณนา

"ก็แค่เสียแรงไปนิดหน่อยเท่านั้น" หนิงเฉินโบกมือ "ถ้านายอยากขอบคุณฉันจริงๆ ก็ช่วยไปหาพวกสมุนไพรวิญญาณมาให้ฉันหน่อยแล้วกัน"

เวินเยว่ตาเป็นประกาย "สมุนไพรวิญญาณ?" หนิงเฉินพยักหน้า "ใช่ ยิ่งระดับสูงยิ่งดี แต่อย่างต่ำที่สุดก็ต้องเป็นโสมพันปี ต่ำกว่านั้นไม่มีประโยชน์"

เวินเยว่รีบกล่าวทันที "ตระกูลเวินของเรามีเห็ดหลินจือที่เป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวตะวันตก คุณหนิงอยากจะไปดูที่ห้องเก็บยาพร้อมกับผมไหมครับ?"