บทที่ 75 สรรพคุณอันน่าทึ่งของยาลูกกลอนมังกรคืนชีพ

ใครจะไปคาดคิดว่าสุดท้ายแล้วเยี่ยกูโหลวก็ดั้นด้นมาที่คฤหาสน์จิ่วซีจนได้ ทว่าเขาไม่ได้นั่งรถโรลส์-รอยซ์มา แต่กลับสืบหาตำแหน่งเองแล้วนั่งแท็กซี่ตามมา เมื่อเวินเยว่ทราบว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ยมาเยือนถึงบ้าน ก็ทั้งตื่นเต้นและยินดี รีบสั่งให้ห้องครัวเพิ่มเมนูอาหารขึ้นอีกหลายอย่าง

โดยปกติแล้วผู้ฝึกยุทธ์มักจะมีกระเพาะที่ใหญ่และกินจุ หลังจากดื่มกินกันไปได้พักใหญ่จนเริ่มอิ่มหนำ เวินเยว่ก็ส่งสัญญาณให้เวินชิงหลานไปหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมา แล้วยื่นให้หนิงเฉินด้วยรอยยิ้ม เยี่ยกูโหลวจิบเหล้าเจี้ยนนานชุนปีเก่า พลางนั่งดูเงียบๆ โดยไม่ปริปากแซง

"นี่คืออะไร?" หนิงเฉินกวาดสายตามองบัตรธนาคารใบนั้น แต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับ

"คุณหนิงครับ ในบัตรใบนี้มีเงินห้าสิบล้านหยวน รหัสคือเลข 9 หกตัว รบกวนท่านรับไว้ด้วยเถิดครับ" เวินเยว่ใช้สองมือประคองบัตรยื่นให้ ท่าทางและน้ำเสียงของเขาดูนอบน้อมกว่าเมื่อก่อนมาก ถึงขนาดเปลี่ยนสรรพนามเรียกหนิงเฉินอย่างให้เกียรติสูงสุด

หนิงเฉินยังคงนิ่งเฉย เวินเยว่จึงอธิบายต่อว่า "ยาลูกกลอนมังกรคืนชีพ ที่ท่านให้สูตรมา ผมให้คนเร่งปรุงออกมาเมื่อคืนก่อนครับ ยาตัวนี้มีสรรพคุณน่าทึ่งจริงๆ ผมเพิ่งลองกินไปได้แค่สามวัน ผลลัพธ์กลับดีเกินคาด!" พอพูดถึง "ผลลัพธ์อันน่าทึ่ง" ใบหน้าแก่ชราของเวินเยว่ก็ขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย เขาไม่ได้ลงรายละเอียดลึกซึ้ง เพียงแต่บอกว่า:

"สูตรยาเทวดาเช่นนี้ ตระกูลเวินมิกล้าฮุบไว้แต่เพียงผู้เดียว นอกจากเงินห้าสิบล้านนี้แล้ว ในอนาคตไม่ว่ายาลูกกลอนมังกรคืนชีพจะมียอดขายเท่าไหร่ ผมจะแบ่งกำไรห้าส่วนเข้าบัญชีของคุณหนิงโดยตรงครับ" หนิงเฉินจึงยอมรับบัตรธนาคารใบนั้นมาเก็บเข้าแขนเสื้อ "ยังพอมีความซื่อสัตย์อยู่บ้าง ฉันนึกว่าพวกนายจะแอบฮุบสูตรยาใบนี้ไปเงียบๆ เสียอีก"

เวินเยว่รีบส่ายหน้าทันควัน "มิกล้า มิกล้าครับ..." หนิงเฉินพยักหน้า "ลองดูไปก่อนว่ายาลูกกลอนมังกรคืนชีพจะขายดีไหม ถ้าไปได้สวย ฉันยังมีสูตรยาอีกสองสามใบที่พอจะยกให้พวกนายจัดการได้"

"จริงหรือครับ!" เวินเยว่ดีใจจนเนื้อเต้น ถึงกับต้องใช้ไม้เท้าค้ำยันตัวเองลุกขึ้นยืนทันที แต่หนิงเฉินกลับไม่มีท่าทีตื่นเต้นอะไร

ยาลูกกลอนมังกรคืนชีพเป็นเพียงสูตรยาทั่วไปที่เขาใช้เวลาเพียงคาบเรียนเดียวในการปรับปรุงแก้ไข ความจริงเขายังมีสูตรลับที่สามารถผลิตนักรบระดับกลั่นลมปราณ (ปรมาจารย์) ได้แบบยกชุด หรือแม้แต่ทำให้ผู้ฝึกตนที่ติดอยู่ในขั้นกลั่นลมปราณมานานหลายปีสามารถสร้างรากฐาน ได้สำเร็จภายในหนึ่งเดือน นี่คืออิทธิฤทธิ์ของจอมขมังเวทย์ระดับก่อเกิดวิญญาณที่ปุถุชนเดินดินไม่มีทางจินตนาการถึง!

"เอ่อ..." จู่ๆ เยี่ยกูโหลวก็โพล่งขึ้นมา "ท่านผู้เฒ่าเวิน ยาลูกกลอนมังกรคืนชีพนี่คืออะไรเหรอครับ ทำไมผมไม่เคยได้ยินชื่อเลย" คำเรียก "ท่านผู้เฒ่าเวิน" นี้ ทำให้เวินเยว่รู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก

เขาอธิบายว่า "คุณชายเยี่ย ยาลูกกลอนมังกรคืนชีพเป็นยาบำรุงที่ผมปรุงขึ้นตามสูตรยาโบราณของคุณหนิงครับ แม้จะยังไม่ผ่านการทดสอบทางคลินิกอย่างเป็นทางการ แต่จากประสบการณ์ในแวดวงยาของผมมาหลายปี ยาตัวนี้มีสรรพคุณในการบำรุงหยินและเสริมสมรรถภาพไตที่แข็งแกร่งมาก!" "เหนือกว่ายาทั่วไปในท้องตลาดอย่างเทียบไม่ติดเลยครับ" "ผมอายุแปดสิบแล้ว กินไปแค่สามวัน กลับรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นหนุ่มฉกรรจ์อีกครั้ง... อะแฮ่ม! คุณชายเยี่ยก็น่าจะเข้าใจนะครับ" เวินเยว่ไอแห้งๆ ด้วยความเขินอาย เวินชิงหลานที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าแดงก่ำ ได้แต่ทำเป็นแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

"จริงเหรอเนี่ย?" เยี่ยกูโหลวเบิกตากว้าง เวินเยว่อายุแปดสิบ กินยาแค่สามวันแล้วกลับไปเป็นหนุ่ม? แวบแรกเขาคิดว่ามันต้องเป็นยาพิษที่รีดเค้นศักยภาพในร่างกายออกมาและต้องมีผลข้างเคียงมหาศาลแน่ๆ! แต่พอคิดถึงระดับพลังอันน่าสะพรึงกลัวของหนิงเฉิน และมองดูใบหน้าที่ดูมีเลือดฝาดของเวินเยว่ เขาจึงค่อยๆ สงบใจลง หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยว่า "ท่านผู้เฒ่าเวิน พอจะแบ่งยาลูกกลอนมังกรคืนชีพให้ผมซักหน่อยได้ไหม?"

เวินเยว่อึ้งไป "คุณชายเยี่ย ท่านยังหนุ่มยังแน่น ทำ... ทำไมถึงต้องกินยาพวกนี้ล่ะครับ..." 

"พรืด!" เยี่ยกูโหลวแทบจะพ่นข้าวออกมา ในฐานะลูกผู้ชาย เขาพยายามแก้ตัวอย่างสุดชีวิต "อย่าพูดจาเลอะเทอะสิครับ! ผมแค่จะขอลองทดสอบสรรพคุณดู ถ้ามันวิเศษอย่างที่ท่านว่าจริง ตระกูลเยี่ยอาจพิจารณาลงทุนในโปรเจกต์นี้!"

"อะไรนะ!?" เวินเยว่ตกใจจนลุกขึ้นจากเก้าอี้อีกครั้ง เวินชิงหลานเองก็เบิกตากว้าง ความดีใจนี้ยังมากกว่าตอนที่รู้ว่าหนิงเฉินมีสูตรยาโบราณอีกหลายใบเสียอีก! "ถ้าเป็นเรื่องจริง ตระกูลเวินของเราอาจจะกลับมาทวงบัลลังก์ตระกูลอันดับหนึ่งของชิงโจวได้แน่!" เวินชิงหลานตื่นเต้นจนร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

เวินเยว่เป็นคนรอบคอบ เขาจึงรีบหันไปถามความเห็นของหนิงเฉิน "คุณหนิงครับ ท่านคิดว่า..."

 "ฉันไม่มีความเห็น" หนิงเฉินตอบทันที "หน้าที่ของฉันคือให้สูตรยา ส่วนจะขายยังไงนั่นเป็นเรื่องของพวกนาย แค่อย่าลืมแบ่งกำไรให้ฉันก็พอ"

"ตกลงครับ!" ใบหน้าแก่ชราของเวินเยว่ยิ้มจนรอยย่นบานเป็นดอกเบญจมาศ เยี่ยกูโหลวเองก็แอบทำท่า "เยส!" ในใจที่สามารถดึงตัวเองเข้ามาใกล้ชิดกับท่านผู้อาวุโสหนิงได้อีกนิด ส่วนเรื่องยาลูกกลอนมังกรคืนชีพนั้น ความจริงเขาไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ สูตรยาโบราณน่ะ ตระกูลเยี่ยเขาก็มีเพียบ

"ชิงหลาน วันนี้ปู่ดีใจมาก ให้คนในครัวเพิ่มกับข้าวอีก! ปู่จะดื่มกับคุณหนิงและคุณชายเยี่ยให้ไม่เมาไม่เลิก!" เวินเยว่ดูสดใสมีชีวิตชีวา สั่งงานหลานสาวด้วยรอยยิ้ม

"คุณปู่ อย่าลืมเรื่องนั้นนะคะ..." เวินชิงหลานกระซิบเบาๆ พลางเหลือบมองหนิงเฉินทีหนึ่งก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง หนิงเฉินกินจนอิ่มหนำได้ที่แล้ว ขณะที่เขากำลังจะขอลากลับ เวินเยว่ก็เอ่ยขึ้นว่า "คุณหนิง คุณชายเยี่ย ถ้าไม่รังเกียจ คืนนี้พักที่บ้านผมก่อนดีไหมครับ" เยี่ยกูโหลวไม่มีปัญหา เขาใช้สายตามองหนิงเฉินเพื่อขอคำสั่ง

หนิงเฉินไม่ได้สนใจเยี่ยกูโหลว แต่หันไปพูดกับเวินเยว่ว่า "ตาแก่เวิน ถ้ามีธุระอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ อย่าอ้อมค้อม ฉันเกลียดพวกชอบพูดเป็นปริศนาที่สุด"

"เอ่อ ครับ..." เวินเยว่ไม่คิดว่าหนิงเฉินจะมองออก จึงเอ่ยอย่างเก้อเขินว่า "คุณหนิงเคยได้ยินชื่อ 'เวินฮว๋า' ลูกชายของผมบ้างไหมครับ?" หนิงเฉินส่ายหน้า "ไม่เคย" เวินชิงหลานที่ยืนอยู่อีกด้านนิ่งเงียบ ใบหน้าสวยสง่ามีความเศร้าสร้อยพาดผ่าน

"เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของผม และเป็นพ่อของชิงหลานครับ" เวินเยว่เริ่มเล่า "ฮว๋าเอ๋อร์เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่ง ทั้งในด้านธุรกิจและวรยุทธ์ เขามีพรสวรรค์ในการค้าขายและมีกระดูกรากฐานการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม อายุยังไม่ถึงสี่สิบก็ฝึกจนมีพลังภายใน เป็นที่เลื่องลือในยุทธภพชิงโจว" 

"ผมเคยคิดว่าเขาจะนำพาตระกูลเวินไปสู่จุดสูงสุดใหม่ แต่ทว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน กลับทำให้เขากลายเป็นเจ้าชายนิทรา..."

"เดี๋ยวก่อน!" จู่ๆ เยี่ยกูโหลวก็ขัดจังหวะอย่างเสียมารยาท "ผู้ฝึกยุทธ์พลังภายในประสบอุบัติเหตุรถชนจนกลายเป็นเจ้าชายนิทราเนี่ยนะ? ล้อเล่นหรือเปล่า" ประสาทสัมผัสของผู้มีพลังภายในนั้นรวดเร็วเกือบเท่าความเร็วเสียง สามารถหลบกระสุนได้อย่างง่ายดาย คุณชายใหญ่ตระกูลเวินโดนเครื่องบินรบชนหรือยังไง?

บนใบหน้าที่กรุ่นไปด้วยฤทธิ์เหล้าของเวินเยว่ เริ่มมีเส้นเลือดปูดโปนออกมาที่ขมับ เขาพูดลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้นว่า "คุณชายเยี่ยพูดถูกแล้วครับ จริงๆ แล้วฮว๋าเอ๋อร์ไม่ได้ถูกรถชน แต่เขาถูกยอดฝีมือลอบทำร้าย!"

 "คนคนนั้นใช้วิทยายุทธ์ที่โหดเหี้ยม หักแขนขาเขาทั้งสี่ข้าง และทำลายสมองของเขาอย่างรุนแรง จนเขากลายเป็นเจ้าชายนิทรา!" เมื่อได้ยินประโยคนี้ เวินชิงหลานก็เริ่มจมูกแดง รื้นไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่ในเบ้า

"ที่แท้ก็เป็นเรื่องแก้แค้นกันงั้นเหรอ?" เยี่ยกูโหลวถาม

"ไม่ทราบครับ" เวินเยว่ส่ายหน้า "หลายปีมานี้ เพื่อตามหาตัวคนร้ายและรักษาฮว๋าเอ๋อร์ ตระกูลเวินแทบจะผลาญทรัพย์สินไปจนเกือบหมด ราคาหุ้นก็ดิ่งลงไม่หยุด..."

"ดังนั้น นายเลยอยากให้ฉันช่วยรักษาลูกชายของนายให้หายงั้นสิ?" หนิงเฉินไม่ปล่อยให้เสียเวลา เข้าประเด็นตรงๆ ทันที

"ใช่ครับ" เวินเยว่พยักหน้ายอมรับ เวินชิงหลานเองก็จุดประกายความหวังขึ้นมา เธอจ้องมองหนิงเฉินด้วยดวงตาที่เป็นประกายด้วยหยาดน้ำตา

"ขอฉันดูอาการก่อนแล้วกัน" ไม่นานนัก เวินเยว่ก็พาหนิงเฉินมาที่เรือนหลังของคฤหาสน์จิ่วซี ภายในเรือนไม้ไผ่ที่กว้างขวาง หนิงเฉินและเยี่ยกูโหลวได้พบกับคุณชายใหญ่ตระกูลเวิน แม้จะนอนนิ่งมาถึงสี่ปี แต่ด้วยการดูแลอย่างใกล้ชิดจากคนรับใช้ เวินฮว๋าดูสะอาดสะอ้าน ใบหน้ายังคงความหล่อเหลา ดูเหมือนคนที่เพียงแค่หลับไปเท่านั้นเอง