บทที่ 74 อัดมันให้ตาย ไอ้หมาที่ชอบกินฟรีคนนี้!

"อิ่งอิ่ง หรงลี่ เขา... เมื่อกี้เขาเรียกฉันว่าอะไรนะ?" ซูว่านว่านถามด้วยความงุนงง เพื่อนสนิททั้งสองคนส่ายหน้า พวกเธอเองก็ไม่ได้ยินถนัดนัก

หนิงเฉินถลึงตาใส่เยี่ยกูโหลวทีหนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่ชานมยี่สิบแก้วที่วางอยู่ข้างแผง แล้วถามว่า "พวกนี้ฉันดื่มได้ไหม?"

"เอ่อ อันนี้ไม่ได้ค่ะ..." ซูว่านว่านปฏิเสธเขาเป็นครั้งแรก "อันนี้มีคนสั่งจองไว้แล้ว ไว้คราวหน้าฉันจะทำให้คุณดื่มนะคะ"

"อ้อ งั้นช่างเถอะ" หนิงเฉินโยนแก้วชานมสองแก้วที่ดื่มหมดแล้วลงถังขยะ พลางปัดก้นเตรียมจะเดินจากไป "ดื่มชานมเยอะขนาดนี้ทุกวัน ไม่กลัวร่างกายพังบ้างหรือไง..." เจี่ยงอิ่งกับสวี่หรงลี่บ่นพึมพำตามหลัง

ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มสวมหมวกแก๊ปคนหนึ่งเดินตรงมาที่แผงชานมแล้วถามว่า "เมื่อเช้าผมจองชานมไว้ยี่สิบแก้ว ทำเสร็จหรือยังครับ?"

"เสร็จแล้วค่ะ ทั้งหมดหนึ่งร้อยหกสิบหยวนค่ะ!" ซูว่านว่านหันไปมองเขาด้วยรอยยิ้มและท่าทางกระตือรือร้น

"อ้อ" ชายหนุ่มหมวกแก๊ปก้มลงหยิบชานมทั้งยี่สิบแก้วขึ้นมา จากนั้นก็ควักโทรศัพท์ออกมาแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ แล้วพูดด้วยท่าทางอวดเบ่งว่า: "พวกเราทำสื่อโซเชียลรีวิวอาหารในย่านมหาวิทยาลัย ในติ๊กต็อก  มีผู้ติดตามตั้งแปดแสนกว่าคน เดี๋ยวจะช่วยรีวิวโปรโมตให้ละกันนะ ถือว่าเจ๊ากันไป ไม่ต้องจ่ายตังค์"

ซูว่านว่านอึ้งไปครู่หนึ่ง คิดในใจว่าคนคนนี้จะมากินฟรีงั้นเหรอ?

"ขอโทษนะคะคุณนักศึกษา!" ซูว่านว่านรีบขวางเขาไว้ "คุณยังไม่ได้จ่ายเงินค่ะ"

"เดี๋ยวนะ นี่เธอฟังภาษาจีนไม่รู้เรื่องเหรอ?" ชายหนุ่มหมวกแก๊ปแสดงสีหน้าหงุดหงิด "พวกเรามาทำรีวิว ผู้ติดตามแปดแสนกว่าคน แค่ช่วยโปรโมตแผงชานมกระจอกๆ ของพวกเธอเนี่ย กำไรที่ได้มันมากกว่าร้อยหกสิบหยวนอีกนะ แถมยังรีวิวให้ฟรีๆ ด้วย นี่ฉันยังไม่ได้เรียกเก็บเงินค่าโฆษณาจากเธอเลยนะ!"

"..." ซูว่านว่านพูดไม่ออก คนประเภทไหนกันเนี่ย? ฉันไปจ้างนายมาโปรโมตตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ห้ามไปนะ!" เจี่ยงอิ่งและสวี่หรงลี่รีบวางมือจากงาน วิ่งออกมาจากหลังแผงเพื่อขวางชายหนุ่มคนนั้นไว้ "จ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้!"

"นั่นสิ คิดจะกินฟรีหรือไง?" "จะรีวิวหรือไม่รีวิวก็ช่าง ซื้อของก็ต้องจ่ายเงิน" "สมัยนี้ คนเรานี่มีทุกรูปแบบจริงๆ เลยนะ" นักศึกษาหลายคนที่มุงดูอยู่เริ่มส่งเสียงตำหนิช่วย

เยี่ยกูโหลวตาเป็นประกาย เขารู้สึกว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว จึงรีบถกแขนเสื้อขึ้นด้วยความตื่นเต้น เตรียมจะเข้าไปสวมบทวีรบุรุษช่วยสาว... อะแฮ่ม ไม่ใช่สิ วีรบุรุษช่วยอาจารย์หญิง

"พวกริวิวเขาก็ไม่จ่ายเงินกันทั้งนั้นแหละ พวกเธอไม่รู้เรื่องหรือไง?" ชายหนุ่มหมวกแก๊ปทำหน้าไม่สบอารมณ์ เขาวางถุงชานมลงบนพื้นแรงๆ แล้วเริ่มขี้คุยต่อ "ปกติพวกภัตตาคารหรือร้านอาหารใหญ่ๆ มีแต่จะอ้อนวอนให้พวกเราไปรีวิวให้เสร็จแล้วยังต้องจ่ายค่าจ้างให้พวกเราอีกนะ แต่นี่ฉันมาช่วยโปรโมตให้แผงชานมกากๆ ของพวกเธอฟรีๆ พวกเธอยังจะไม่พอใจอีกเหรอ?"

"แค่ชานมไม่กี่แก้วยังงก สมควรแล้วที่ไม่มีปัญญาเช่าหน้าร้าน ถุย!" ชายหนุ่มยิ่งพูดยิ่งโมโห เขาถ่มน้ำลายลงบนแผงชานม "ชานมไม่มีแบรนด์แบบนี้ ตูไม่เอาก็ได้วะ เชอะ!" พูดจบเขาก็เตรียมจะเดินหนีไป

"เกินไปแล้วนะ!" พวกซูว่านว่านโกรธจนตัวสั่น "ไอ้เวรเอ๊ย..." เยี่ยกูโหลวเองก็โกรธจัด กำลังจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนไอ้เศษสอยคนนี้

ทันใดนั้น เงาร่างอันงดงามสายหนึ่งพุ่งวูบเข้ามา แล้วถีบเข้ากลางหลังของชายหนุ่มหมวกแก๊ปจนล้มคะมำหน้าทิ่ม!

"อ๊าก... ใครวะ? ใครลอบกัดกู!" ชายหนุ่มเจ็บจนหน้าเหยเก พอตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ ก็ถูกมือน้อยๆ ขาวเนียนขยุ้มเข้าที่เส้นผม แล้วลากถูลู่ถูกังกลับมาที่แผงชานม

"เช็ดให้สะอาด!" เสียงหญิงสาวเย็นเยียบดังขึ้น เป็นคำสั่งที่ไม่อาจขัดขืน

"นั่นรุ่นพี่เวินจากชมรมศิลปะการต่อสู้นี่นา!" "รุ่นพี่เวินสุดยอดไปเลย!" "อัดมันเลย อัดไอ้หมาที่ชอบกินฟรีคนนี้ให้ตาย!" เหล่านักศึกษาต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความสะใจ

ซูว่านว่านและเพื่อนทั้งสองต่างมองไปที่เวินชิงหลานด้วยสายตาซาบซึ้ง ชายหนุ่มหมวกแก๊ปตอนแรกคิดจะขัดขืน แต่แรงของเวินชิงหลานนั้นมหาศาลอย่างน่าตกใจ เธอตบหน้าเขาไปฉาดใหญ่ๆ จนในที่สุดเขาก็ยอมจำนน

เขาใช้แขนเสื้อตัวเองเช็ดน้ำลายที่ถ่มไว้จนสะอาด จากนั้นก็จำใจจ่ายเงินซื้อชานมยี่สิบแก้วนั้น แล้วรีบวิ่งหนีออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างลนลาน

"นั่นมันน้องสาวที่เจอเมื่อวันก่อนนี่นา?" เยี่ยกูโหลวจำเวินชิงหลานได้ เขาแอบบ่นพึมพำในใจที่โดนแย่งผลงานไป

"รุ่นพี่เวิน ขอบคุณมากนะคะ!" ซูว่านว่านและเพื่อนเดินมาขอบคุณ

เวินชิงหลานเพียงแค่โบกมือเบาๆ เป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร หนิงเฉินยืนดูอยู่ไม่ไกลนัก เธอจึงรีบก้าวเข้าไปหาและถามอย่างระมัดระวังว่า "คุณหนิงคะ คุณปู่เตรียมงานเลี้ยงมื้อค่ำไว้ที่บ้าน ไม่ทราบว่าคุณจะให้เกียรติไปร่วมงานไหมคะ?"

หนิงเฉินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจัง "มีของอร่อยไหม"

เวินชิงหลานยิ้มแย้มสดใส "แน่นอนค่ะ รับรองว่าดีกว่างานเลี้ยงวันเกิดวันนั้นแน่นอน!" ตั้งแต่รู้ว่าหนิงเฉินเป็นพวกเห็นแก่กิน ตระกูลเวินก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อเสาะหาวัตถุดิบชั้นเลิศและจ้างเชฟระดับยอดฝีมือมาเพื่อต้อนรับเขาโดยเฉพาะ

"งั้นจะรออะไรล่ะ" หนิงเฉินลูบท้องตัวเอง เพราะเขายังไม่ได้กินมื้อเย็นพอดี

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินไปด้วยกัน เจี่ยงอิ่งก็พูดกับซูว่านว่านด้วยความกังวล "ว่านว่าน รุ่นพี่เวินเหมือนจะไปกินข้าวเย็นกับหนิงเฉินเลยนะ พวกเขาไม่ได้แอบคบกันใช่ไหม?"

"ไม่รู้สิ" ซูว่านว่านก้มหน้าลง ในดวงตามีความเศร้าที่ซ่อนไม่มิด

เวินชิงหลานพาหนิงเฉินเดินมาถึงหน้ามหาวิทยาลัย รถโรลส์-รอยซ์ แพนทอม จอดรออยู่แล้ว หลังจากหนิงเฉินขึ้นรถไป เวินชิงหลานก็สังเกตเห็นคนยืนอยู่ข้างหลัง พอหันไปมองเธอก็ต้องตกใจสุดขีด!

"คุณชาย... คุณชายเยี่ย?" เวินชิงหลานคิดว่าตัวเองตาฝาดไป

"เรียกว่าเพื่อนนักศึกษาเยี่ยก็พอ" เยี่ยกูโหลวโบกมือ "เธอชื่ออะไรนะ?"

"เรียนคุณชายเยี่ย ฉันชื่อเวินชิงหลานค่ะ คุณปู่ของฉันคือเวินเยว่!" เวินชิงหลานรีบประสานมือ ก้มหัวคำนับเก้าสิบองศา จนลมหายใจเริ่มติดขัด หน้าประตูมหาวิทยาลัยมีคนพลุกพล่าน นักศึกษาหลายคนต่างหันมามองด้วยความสงสัย

"เฮ้อ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น" เยี่ยกูโหลวช่วยพยุงเธอขึ้นอย่างรำคาญ "ตระกูลเวินงั้นเหรอ เหมือนจะเคยได้ยินชื่ออยู่บ้าง เมื่อก่อนในชิงโจวก็ดังพอตัวนี่นา แต่หลังๆ มาดูเหมือนจะเงียบๆ ไปนะ"

"ใช่ค่ะ คุณชายเยี่ย... เอ้อ เพื่อนนักศึกษาเยี่ย" เวินชิงหลานพยักหน้าหงึกๆ เหมือนลูกไก่จิกข้าว ในสมองของเธอสับสนไปหมด คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเยี่ย ตระกูลอันดับหนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่ มาทำอะไรที่มหาวิทยาลัยชิงโจวเนี่ย? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่??

"คุณหนูเวิน เธอจะพาคุณท่านหนิงไปที่ไหนเหรอ?" เยี่ยกูโหลวถามต่อ

"คุณท่านหนิง? หนิงเฉินน่ะเหรอคะ?" เวินชิงหลานอึ้งไปครู่หนึ่ง "จะพาเขาไปทานข้าวที่บ้านค่ะ"

"ทานข้าวเหรอ! ดีเลย ฉันยังไม่ได้กินพอดี ไม่ทราบว่าพอจะขอไปร่วมโต๊ะที่บ้านเธอด้วยได้ไหม?" เยี่ยกูโหลวพูดอย่างหน้าด้านๆ

"อะไรนะคะ?" เวินชิงหลานแทบช็อก เธอรีบก้มตัว ผายมือ เชิญขึ้นรถอย่างรวดเร็ว "คุณชายเยี่ย เชิญขึ้นรถค่ะ!"

"ดีมาก เพื่อนคนนี้ฉันคบแล้วนะ" เยี่ยกูโหลวยิ้มกว้างพลางเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง

"โย่ คุณท่านหนิง บังเอิญจังเลยนะครับ คุณก็จะไปทานข้าวบ้านตระกูลเวินเหมือนกันเหรอ? ผม..."

ปัง!

ยังทักทายไม่ทันจบ คุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ยผู้สง่างามก็ถูกถีบกระเด็นลงจากรถทันที

เวินชิงหลาน: "..."