บทที่ 73 เทพสงครามเรียนปีหนึ่ง?

เมื่อกลับมาถึงวิลล่าสวนกุหลาบ สวี่ซูเหยียน นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่ห้องรับแขก ดูเหมือนกำลังส่งข้อความหาใครบางคน บนใบหน้ามีรอยยิ้มหวานผุดขึ้นเป็นระยะ พอเห็นหนิงเฉินกลับมา เธอก็รีบปั้นหน้านิ่งใส่ทันที

หนิงเฉินไม่ได้สนใจเธอ เขาเดินตรงเข้าห้องนอน ตั้งใจจะเล่นเกมสักพักแล้วค่อยนอน จู่ๆ เจี่ยงถังก็ส่งข้อความมา

เจี่ยงถัง: พี่ล่ำดูเหมือนซูเหยียนจะชอบหลินเจียวหยางคนนั้นเข้าแล้วนะ กลับมาก็เอาแต่คุยแชทกับเขา ไม่สนใจหนูเลย! 

หนิงเฉิน: อ้อ งั้นเดี๋ยวฉันพาเธอเล่น RoVแทน 

เจี่ยงถัง: พี่ล่ำ! ซูเหยียนกำลังจะโดนคนคาบไปกินแล้วนะ พี่ยังจะมีกะจิตกะใจเล่นเกมอีกเหรอ! 

หนิงเฉิน: เธอจะโดนคาบไป แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ... 

เจี่ยงถัง: ก็คุณน้าเฉียวอยากจะจับคู่พี่กับซูเหยียนนี่นา! หนิงเฉิน: จะเล่นเกมไหม? ไม่เล่นฉันเล่นคนเดียวแล้วนะ (ตามด้วยอิโมจิกรอกตา)

เจี่ยงถัง: โธ่ พี่ล่ำ ทำตัวให้มันจริงจังหน่อยสิ หนูรู้สึกว่าหลินเจียวหยางคนนั้นไม่ใช่คนดีเลย…

 หนิงเฉิน: ยินดีด้วย เธอทายถูกแล้ว หมอนั่นไม่ใช่คนดีจริงๆ เจี่ยงถัง: หนูรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายเจ้าซู้! 

หนิงเฉิน: .....

หนิงเฉินนึกว่าเจี่ยงถังจะมองออกถึงรังสีอำมหิตในตัวหลินเจียวหยาง ที่ไหนได้ เธอห่วงแค่ว่าเขาจะเป็นผู้ชายเจ้าซู้หรือเปล่าเท่านั้นเอง ส่วนในอนาคต สวี่ซูเหยียนจะโดน "ฆ่า" หรือโดน "หลอก" ก็ไม่ใช่เรื่องของเขาแล้ว เพราะเขาก็ถือว่าได้เตือนไปแล้ว

พอเปิดเกมได้ไม่นาน หวังอิ๋นฮวาก็โทรมาแจ้งข่าวว่า กวนเหว่ยหมินหิ้วกระเป๋าใส่เงินสดมาที่คลับ "หมิงจ้วน" เพื่อจ้างวานฆ่า แต่ตอนนี้ถูกจับกุมตัวแล้ว ตามที่ทนายความคาดการณ์ไว้ ข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน อย่างน้อยต้องติดคุกประมาณ 8 ปี ตัวละครเล็กๆ อย่างกวนเหว่ยหมิน หนิงเฉินคร้านจะใส่ใจ เขาตอบรับไปไม่กี่คำก็วางสาย

แต่แล้วเวินเยว่ก็โทรเข้ามาอีก ถามอย่างนอบน้อมว่าสัปดาห์หน้าเขาพอจะมีเวลาว่างไหม อยากจะเชิญไปทานข้าวสักมื้อ "เฮ้อ คนพวกนี้ทำไมวุ่นวายกันจังนะ" หนิงเฉินตัดรำคาญด้วยการปิดเครื่อง แล้วคลุมโปงหลับไป

ช่วงรุ่งสาง ณ บ้านเก่าตระกูลเยี่ย บนเขาไป๋หยุน เมืองปินไห่ เถิงเถี่ยซานนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าขาวซีด ลมหายใจรวยริน

"อาการเป็นยังไงบ้าง?" ผู้นำตระกูลเยี่ยรีบมาถึง แล้วถามชายชราในชุดป่าน ชายชราชุดป่านส่ายหน้า "แขนซ้ายพิการ อวัยวะภายในบอบช้ำรุนแรง ยังดีที่ชีพจรหัวใจไม่ขาด สะกดลมหายใจรักษาชีวิตไว้ได้..."

"ถึงกับอัดอาเถิงจนน่วมขนาดนี้เชียว!" ผู้นำตระกูลเยี่ยโกรธจนควันออกหู หันไปถามเยี่ยกูโหลวที่เฝ้าอยู่ข้างเตียง "กูโหลว ตกลงคนคนนั้นเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงลงมือกับอาเถิงรุนแรงขนาดนี้!"

"ผมก็บอกไปตั้งนานแล้วว่า เขาคือท่านผู้อาวุโสระดับเทพสงครามที่ฆ่าเต๋อชวน อิจิโร่ และช่วยชีวิตผมไว้ แต่ไม่มีใครเชื่อผมเลย" เยี่ยกูโหลวทอดถอนใจยาว "อาเถิงเองก็ไม่เชื่อ ท้าทายท่านผู้อาวุโสครั้งแล้วครั้งเล่า ผลสุดท้ายเลยเป็นแบบนี้ เฮ้อ..."

"เทพสงคราม!"

 "ทั่วทั้งแผ่นดินจีนอันกว้างใหญ่ ระดับเทพสงครามที่เปิดเผยตัวตนมีเพียงแค่ 4 คนเท่านั้น และในแดนใต้ไม่มีเลยสักคนเดียว แล้วเทพสงครามอายุน้อยคนนี้โผล่มาจากไหนกัน?"

ผู้นำตระกูลเยี่ยหงุดหงิดใจมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นเถิงเถี่ยซานนอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ตรงนี้ เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าคนหนุ่มอายุเพียงยี่สิบสามสิบปี จะฝึกฝนจนถึงระดับเทพสงครามในตำนานได้

"พ่อครับ ผมตัดสินใจแล้ว" ทันใดนั้น เยี่ยกูโหลวก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผมจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงโจว"

"หือ?!" ผู้นำตระกูลเยี่ยจ้องลูกชายตาปริปริ ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไร เยี่ยกูโหลวอธิบายว่า "ฉินเฟิ่นเพิ่งสืบมาให้ผมว่า ท่านผู้อาวุโสเรียนอยู่ปี 1 ที่มหาวิทยาลัยชิงโจว ผมอยากไปเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเขา ค่อยๆ กระชับความสัมพันธ์ เผื่อวันไหนท่านอารมณ์ดีอาจจะรับผมเป็นศิษย์ก็ได้!"

"เทพสงคราม?"

 "เรียนอยู่ปี 1??" ผู้นำตระกูลเยี่ยสงสัยว่าหูตัวเองฝาดไปหรือเปล่า

"พ่อครับ อย่าเสียเวลาเลย รีบส่งคนไปทำเรื่องย้ายเข้าให้ผมเดี๋ยวนี้!" เยี่ยกูโหลวยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น ถ้าได้รับการชี้แนะจากระดับเทพสงครามสักคน เขาจะย่นระยะเวลาการฝึกฝนไปได้กี่ปีกันนะ?

วันหยุดสุดสัปดาห์อันแสนธรรมดาผ่านพ้นไป นอกจากเรื่องที่หลินเจียวหยางนัดสวี่ซูเหยียนออกไปทานข้าว และเจี่ยงถังบ่นว่าทำไมหนิงเฉินไม่ยอมห้าม ก็ไม่มีเหตุการณ์พิเศษอะไรเกิดขึ้นอีก

เช้าวันจันทร์ หนิงเฉินหิ้วถุงมันฝรั่งทอดถุงใหญ่ เดินไปเข้าเรียนอย่างสบายอารมณ์ เมื่อคาบเช้าจบลง หวังชวน (อาจารย์ที่ปรึกษา) อาศัยจังหวะที่ทุกคนยังไม่กลับ เดินพานักศึกษาที่ย้ายเข้ามาใหม่คนหนึ่งเข้ามา

"นักศึกษาทุกคน นี่คือเยี่ยกูโหลว ย้ายมาจากมหาวิทยาลัยปินไห่ ขอให้ทุกคนปรบมือต้อนรับเพื่อนด้วย" สิ้นเสียงหวังชวน ในห้องเรียนก็เกิดเสียงฮือฮาทันที

"เยี่ยกูโหลว โห ชื่อเท่ชะมัด!"

 "หล่อจัง หุ่นก็ดีมากด้วย" 

"หล่อจริงๆ นะเนี่ย ระดับเดือนมหาลัยเลยนะ" กลุ่มนักศึกษาสาวๆ เริ่มส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด

แม้แต่จางซินหราน หัวหน้าห้องสาวสวยบ้านรวย ยังถึงกับละสายตาไม่ได้ เยี่ยกูโหลวคนนี้คือสเปกของเธอชัดๆ ส่วนหนิงเฉินที่ได้ยินชื่อนี้ ถึงกับขมวดคิ้วทันที พอเงยหน้าขึ้นมอง... เวรแล้วไง เป็นไอ้เด็กตระกูลเยี่ยคนนั้นจริงๆ ด้วย!

เขาเปลี่ยนมาใส่ชุดนักศึกษา สวมแว่นตา ตัดผมสั้น ดูเป็นเด็กหนุ่มที่สดใสมาก ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาคือคุณชายใหญ่ของตระกูลอันดับหนึ่งในแดนใต้ เมื่อเห็นหนิงเฉินหน้าบึ้ง เยี่ยกูโหลวก็ส่งยิ้มแหยๆ กลับมาอย่างเอาใจ

หลังจากหวังชวนเดินออกไป นักศึกษาสาวหลายคนรุมล้อมขอไอดีวีแชท เยี่ยกูโหลวพูดตัดบทไม่กี่คำก่อนจะรีบวิ่งตามหนิงเฉินไป

"ท่านผู้อาวุโส บังเอิญจังเลยนะครับ ท่านก็เรียนอยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอ?" เยี่ยกูโหลวเดินตามหลังพลางปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ "นายต้องการจะทำอะไรกันแน่?" หนิงเฉินรำคาญมาก "ไม่ได้จะทำอะไรเลยครับ ผมก็แค่มาเรียนหนังสือ ท่านผู้อาวุโสอย่าเข้าใจผิดสิครับ" เยี่ยกูโหลวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"......" หนิงเฉินส่ายหน้าแล้วรีบเดินหนีไป วันนั้นทั้งวัน ไม่ว่าหนิงเฉินจะไปไหน เยี่ยกูโหลวก็ไปที่นั่น คุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ยกลายร่างเป็นเงาตามตัว แม้แต่ตอนไปเข้าห้องน้ำยังต้องเข้าไปยืนข้างๆ กัน

พอถึงตอนเย็น หนิงเฉินก็ไปที่แผงชานม "เซี่ยโฮ่ว" ตามปกติเพื่อรับชานม แม้เยี่ยกูโหลวจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพลังภายใน ซึ่งสามารถไม่กินอะไรเลยได้เป็นเดือนๆ แต่พอกลับเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ปากเขาก็เริ่มอยากของอร่อยบ้าง

"สวัสดีครับ ผมขอชานมไข่มุกมะม่วงแก้วหนึ่งครับ" เยี่ยกูโหลวสั่งกับพนักงานสาว ในใจยังแอบคิดว่า: 'เขาว่ากันว่ามหาลัยชิงโจวมีแต่คนสวย ดูเหมือนจะจริงแฮะ แม้แต่คนขายชานมยังสวยขนาดนี้'

"ขอโทษนะคะคุณเยี่ย รบกวนไปต่อแถวด้านหลังด้วยค่ะ" ซูว่านว่านจำได้ว่านี่คือนักศึกษาที่ย้ายมาใหม่เมื่อเช้า เธอจึงบอกไปอย่างสุภาพ "แล้วทำไมคนนี้ไม่ต้องต่อแถวล่ะครับ?" 

เยี่ยกูโหลวอึ้งไปครู่หนึ่ง พลางชี้ไปที่หนิงเฉิน "อึกๆๆ..." หนิงเฉินกำลังดูดชานม ไม่สนใจเขาเลยสักนิด

เจี่ยงอิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคัก "คุณเยี่ยคะ ว่านว่านกับหนิงเฉินเขามีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาน่ะค่ะ คุณคิดว่าไงล่ะ?" "อิ่งอิ่ง อย่าพูดมั่วสิ ฉันกับหนิงเฉินไม่มีอะไรกันนะ!" ซูว่านว่านรีบแก้ตัว พลางแอบชำเลืองมองหนิงเฉิน หนิงเฉินดื่มหมดไปแก้วหนึ่งแล้ว และกำลังเริ่มดื่มแก้วที่สอง

'ฉิบหายแล้ว หรือว่าจะเป็น... อาจารย์หญิง?' เยี่ยกูโหลวใจสั่นสะท้าน สายตาที่มองซูว่านว่านเปลี่ยนไปในทันที เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาทางแผ่นหลังด้วยความกลัว เมื่อกี้เขายังแอบคิดอยู่เลยว่า กลับมาเรียนมหาลัยทั้งที จะลองจีบสาวเล่นๆ ดูดีไหม? โชคดีที่ยังไม่ได้ลงมือทำ ไม่อย่างนั้นเขาคงตายสถานเดียว

"ได้ครับอาจารย์หญิง ผมจะไปต่อแถวเดี๋ยวนี้แหละครับ" พูดจบ เยี่ยกูโหลวก็รีบเดินไปต่อท้ายแถวทันที