บทที่ 72 แค่ขั้นกลั่นลมปราณ บังอาจมาเอ่ยวาจาสามหาว?

"นายน้อย" เถิงเถี่ยซานหันไปพยักหน้าให้เยี่ยกูโหลว เป็นสัญญาณว่าจัดการเสร็จสิ้นแล้ว

เยี่ยกูโหลวเพียงแค่ตอบรับ "อืม" สั้นๆ ก่อนจะหันไปมองเวินเยว่และเวินชิงหลาน แล้วเอ่ยตามมารยาทว่า "ดึกมากแล้ว ทั้งสองท่านยังไม่กลับอีกหรือครับ?"

"คุณชายเยี่ยพูดถูกแล้วครับ" เวินเยว่มองสถานการณ์ออก เขาทำความเคารพอย่างนอบน้อมก่อนจะพาหลานสาวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

"ฉินเฟิ่น นายกลับเข้าโรงแรมไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไปหา" เยี่ยกูโหลวส่งสัญญาณให้ฉินเฟิ่นปลีกตัวไป รวมถึงไล่พวกพนักงานรักษาความปลอดภัยออกไปให้หมดด้วย

"นายอยากจะพูดอะไร?" หนิงเฉินเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ

"ท่านผู้อาวุโส พวกเราเปลี่ยนสถานที่คุยกันหน่อยดีไหมครับ" เยี่ยกูโหลวเอ่ยอย่างสุภาพ

"พูดตรงนี้แหละ" หนิงเฉินตัดบท

"ก็ได้ครับ..." เยี่ยกูโหลวเต็มไปด้วยความคาดหวังและประหม่า "ท่านผู้อาวุโส เรื่องเดิมเมื่อคราวก่อนครับ ผมอยากจะขอกราบท่านเป็นอาจารย์..."

"อย่าฝันไปเลย" หนิงเฉินปฏิเสธเสียงแข็งโดยไม่รอให้เขาพูดจบ "ฉันไม่เคยรับลูกศิษย์"

"ท่านผู้อาวุโส!" เยี่ยกูโหลวเริ่มร้อนรน "ขอเพียงท่านยอมรับผมเป็นศิษย์ ไม่ว่าเงื่อนไขอะไร ผมตกลงทุกอย่าง!"

"จริงเหรอ?" หนิงเฉินเหลือบมองเขา

"จริงแท้แน่นอนครับ!" เยี่ยกูโหลวพยักหน้าอย่างหนักแน่น เขาตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าหนิงเฉินจะเรียกค่าตอบแทนสูงแค่ไหน ต่อให้ต้องแลกด้วยทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลเยี่ย เขาก็จะกล่อมให้พ่อเขายอมตกลงให้ได้

เพียงเพราะคนตรงหน้า คือ "เทพสงคราม" ในตำนาน! เขาเห็นกับตาว่าคนคนนี้สังหารดารบ "เต๋อชวน อิจิโร่" ยอดดาบแห่งซากุระมาแล้ว ไม่มีทางจำผิดเด็ดขาด!

"งั้นก็ได้ ฉันต้องการสมุนไพรวิญญาณ จำนวนมากๆ ด้วย" หนิงเฉินเอ่ยปาก

"สมุนไพรวิญญาณ? ได้ครับ อาเถิง คุณรีบกลับไปที่ตระกูลเดี๋ยวนี้..." เยี่ยกูโหลวหันไปสั่งการ

ทว่าก่อนที่เถิงเถี่ยซานจะได้ตอบ หนิงเฉินก็พูดขัดขึ้นว่า "ช้าก่อน!" "สมุนไพรวิญญาณที่ฉันต้องการ ไม่ใช่ของธรรมดา แต่ต้องเป็นระดับสูง" "อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องเป็นระดับโสมพันปี!"

เถิงเถี่ยซานสีหน้าเปลี่ยนไปทันที "อะไรนะ? โสมพันปี! ดูเหมือนความต้องการของท่านจะมากเกินไปหน่อยนะ"

"โสมพันปีนั่นแค่พื้นฐาน สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ มีมากกว่านั้นเยอะ" หนิงเฉินเสริม

"..." เถิงเถี่ยซานหน้าตึงเครียด เขาหันไปมองนายน้อยของตน

เยี่ยกูโหลวเองก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถตอบรับความต้องการของหนิงเฉินได้ในทันที โสมที่เติบโตมานานกว่าพันปีนั้นล้ำค่าเพียงใด? ต่อให้ตระกูลเยี่ยจะใช้ทรัพยากรทั้งหมดที่มี ก็อาจจะรวบรวมมาได้เพียงไม่กี่หัวเท่านั้น อย่าว่าแต่ของวิเศษอย่างอื่นเลย

"หาไม่ได้งั้นเหรอ? งั้นฉันไปละ" หนิงเฉินหันหลังเดินจากไปทันที

"..." เยี่ยกูโหลวกำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

"คุณปู่ พวกเขาคุยอะไรกันคะ?" ในป่าท้อที่ไม่ไกลนัก ปู่หลานตระกูลเวินยังไม่ได้จากไปไหนไกล แต่แอบซุ่มดูอยู่

"ไม่ได้ยินเลย" เวินเยว่ส่ายหน้า

"คุณปู่ หนิงเฉินเป็นใครกันแน่คะ ทำไมคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ยถึงได้เกรงใจเขาขนาดนี้?" เวินชิงหลานยิ่งคิดก็ยิ่งขวัญเสีย เมื่อก่อนเธอยังเคยตามต้วนสุ่ยหลิวไปหาเรื่องเขาอยู่เลย

"บางที... อาจจะเป็นจริงอย่างที่เซี่ยหงพูด" เวินเยว่มีแววตาสลับซับซ้อน "เขาคือคนจากตระกูลผู้ดีในเมืองหลวง!"

"คุณปู่ ดูเหมือนหนิงเฉินกำลังจะไปแล้วค่ะ" ตอนนั้นเอง เวินชิงหลานก็ชี้นิ้วไปที่สนาม

สองปู่หลานเห็นเถิงเถี่ยซานแผดเสียงคำรามลั่นในจังหวะที่หนิงเฉินหันหลังเดินจากไป "หยุดเดี๋ยวนี้!"

"มีธุระอะไร?" หนิงเฉินขมวดคิ้ว พลางปรายตามองปรมาจารย์ในชุดม้ากว้าสีดำคนนั้น

"อาเถิง!" เยี่ยกูโหลวมองออกว่าเถิงเถี่ยซานพยายามจะออกหน้าแทนเขา

เถิงเถี่ยซานโบกมือเป็นสัญญาณให้เยี่ยกูโหลวไม่ต้องยุ่ง เขาจ้องมองหนิงเฉินด้วยสายตาเย็นชา "ได้ยินนายน้อยบอกว่า ท่านอายุยังน้อยแต่กลับอยู่ในระดับเทพสงครามในตำนาน? ไม่รู้ว่าจริงหรือมโนไปเอง"

"เทพสงครามเทพเจ้าอะไรกัน นิยายแฟนตาซีอ่านมากไปหรือเปล่า" หนิงเฉินไม่รู้เรื่องการแบ่งระดับพลังของศิลปะการต่อสู้บนโลกนี้เลยแม้แต่น้อย

"หึ ฉันก็ว่างั้นแหละ"

 "ระดับเทพสงคราม ทั้งประเทศจีนจะมีซักกี่คนกันเชียว" เถิงเถี่ยซานแค่นเสียงเย็น "แล้วฉันยังได้ยินนายน้อยบอกอีกว่า ยอดดาบเต๋อชวน อิจิโร่ แห่งประเทศซากุระ ตายด้วยน้ำมือของท่านงั้นเหรอ?"

"ไม่รู้จัก" หนิงเฉินส่ายหน้า

เยี่ยกูโหลวรู้อยู่แล้วว่าหนิงเฉินจะไม่ยอมรับ จึงได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น ความจริงแล้ว ทุกคนในตระกูลเยี่ยต่างก็คิดว่าเขาสมองกระทบกระเทือนจนเกิดภาพหลอนไปเองทั้งนั้น

"มืดแล้ว ฉันจะกลับบ้าน ลาก่อน" หนิงเฉินเริ่มรำคาญและเตรียมตัวจะจากไป

"เดี๋ยวก่อน!" เถิงเถี่ยซานยังคงหาเรื่องตาย พูดขึ้นอย่างเนิบๆ ว่า "นายน้อยของผมหวังว่าท่านจะอยู่ต่อ เพื่ออธิบายเรื่องเข้าใจผิดบางอย่างให้ชัดเจน ไม่ทราบว่าท่านจะให้เกียรติหน่อยได้ไหม?"

หนิงเฉินน้ำเสียงเย็นเยียบ "แล้วถ้าฉันไม่ให้เกียรติล่ะ?"

เถิงเถี่ยซานเหยียดยิ้ม "งั้นก็คงตามใจท่านไม่ได้แล้ว..." พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปวางบนไหล่ของหนิงเฉิน

ร่างของหนิงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "ฉันเกลียดที่สุดเวลาที่มีคนมาโดนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต ให้เวลาสามวินาที เอาออกไปซะ ไม่งั้นผลที่ตามมานายต้องรับผิดชอบเอง"

"อาเถิง พอเถอะ" เยี่ยกูโหลวเตือนอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรครับนายน้อย" เถิงเถี่ยซานโบกมืออย่างมั่นใจพลางเอ่ย "ผมก็อยากจะรู้นักว่า เขาจะทำให้ผมต้องรับผลที่ตามมายังไง... อ๊ากกกกก!!!"

เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาเยี่ยกูโหลวสะดุ้งสุดตัว เขาเห็นอะไรน่ะ?

แขนขวาของเถิงเถี่ยซานทั้งแขนระเบิดออกอย่างปริศนา! กระดูกแขนหักเป็นหกท่อน ทิ่มออกมานอกเนื้อ เลือดสาดกระจายปรากฏแก่สายตา กระแสพลังงานสีขาวขุ่นแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของหนิงเฉิน

"กลั่นลมปราณเป็นเกราะ มหาปรมาจารย์! ท่านคือมหาปรมาจารย์งั้นเหรอ!?" เถิงเถี่ยซานเห็นปราณแท้สีขาวขุ่นที่ห่อหุ้มร่างกายของหนิงเฉิน เขาก็กรีดร้องออกมาราวกับเห็นผี

ระดับปรมาจารย์ คือการกลั่นปราณแท้ ทนทานต่อปืนใหญ่ สังหารศัตรูได้จากระยะพันก้าว! แต่ปราณแท้ยังสามารถกลั่นกรองต่อไปจนกลายเป็น "ปราณเกราะ" ได้ พลังชนิดนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่า ว่ากันว่าสามารถทนต่อการระเบิดของขีปนาวุธได้เลยทีเดียว

ปรมาจารย์ที่กลั่นปราณเกราะได้ จะถูกเรียกว่า "มหาปรมาจารย์" ซึ่งแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์ทั่วไปหลายเท่าตัวนัก

ความคิดเหล่านี้แวบผ่านสมองของเถิงเถี่ยซานไปชั่วครู่ ก่อนที่หมัดอันเรียบเนียนจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตรงหน้า และกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาด้วยความเร็วที่เขาไม่สามารถตอบโต้ได้ทัน

"ปัง!" ร่างของเถิงเถี่ยซานหายวับไปจากจุดนั้นทันที

ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน

"เอ๊ะ?" เวินชิงหลานที่แอบดูอยู่ในที่มืดขยี้ตาตัวเอง พลางถามเวินเยว่ "คุณปู่! ท่านปรมาจารย์ชุดดำคนนั้นหายไปไหนแล้วคะ?"

"ไม่รู้สิ" เวินเยว่เองก็มองไม่ทันเหมือนกัน

"คุณ... คุณฆ่าอาเถิงเหรอ?" เยี่ยกูโหลวอยู่ใกล้ที่สุด เขาจึงพอจะรู้ว่าหนิงเฉินทำอะไรลงไป เขาเบิกตากว้างพลางก้าวถอยหลังด้วยความสั่นเทา

"ไม่ได้ฆ่าหรอก แค่สั่งสอนนิดหน่อย" หนิงเฉินไขว้มือไว้เบื้องหลังอย่างสงบนิ่ง "แค่ขั้นกลั่นลมปราณ บังอาจมาเอ่ยวาจาสามหาวต่อหน้าฉัน ช่างไม่รู้จักตายจริงๆ"

"ขั้นกลั่นลมปราณ?" เยี่ยกูโหลวไม่เข้าใจ แต่เมื่อได้ยินว่าอาเถิงยังไม่ตาย เขาก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ถ้านายสามารถรวบรวมสมุนไพรวิญญาณระดับสูงมาได้ ฉันอาจจะพิจารณารับนายเป็นศิษย์สายนอก แต่ถ้าไม่ได้ ก็อย่าได้ฝัน"

หลังจากหนิงเฉินพูดจบ รถรับจ้างที่เรียกผ่านแอปก็ค่อยๆ ขับมาจอดริมถนน ที่แท้ ที่เขาเสียเวลายืนต่อปากต่อคำกับเยี่ยกูโหลวตั้งนาน ก็เพราะกำลังรอกดเรียกรถนี่เอง เขาเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง แล้วรถก็ขับออกไปจากโรงแรมเถาฮวาหยวนอย่างรวดเร็ว

ต่อมา เยี่ยกูโหลวก็ได้พบกับเถิงเถี่ยซานในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง บาดเจ็บสาหัสกระอักเลือด อยู่ที่เขตก่อสร้างห่างจากประตูโรงแรมไปหลายกิโลเมตร

"นายน้อย ผมมันตาไม่มีแววเอง!" 

"คนคนนี้... คนคนนี้คือมหาปรมาจารย์ เป็นมหาปรมาจารย์ที่เทียบเคียงได้กับท่านบรรพบุรุษเลย..."

เถิงเถี่ยซานพูดประโยคสุดท้ายจบ ก็สิ้นสติสลบเหมือดไปตรงนั้นเพราะอาการบาดเจ็บที่รุนแรงเกินไป "อาเถิง! อาเถิง แข็งใจไว้นะ!"