บทที่ 71 พบเยี่ยกูโหลวอีกครั้ง, ปรมาจารย์เถิงเถี่ยซาน

สองชั่วโมงต่อมา

รถหรูทยอยขับออกจากประตูโรงแรมทีละคัน เฉินจื้อเปียวจดจ้องอย่างไม่วางตา

"ตระกูลสวี่ ตระกูลหลิน คนของพวกเขากลับไปหมดแล้ว..." 

"ดี ดีมาก!"

ทันใดนั้น เขาก็เห็นร่างหนึ่งปรากฏตัวที่หน้าประตูโรงแรมโดยมีปู่หลานตระกูลเวินเดินขนาบข้างมาส่ง

"คนนั้นแหละ!" เฉินจื้อเปียวชี้ไปที่หนิงเฉิน พลางแสดงสีหน้าดุร้าย "ลุย!"

 "พี่น้อง ลงรถ!"

ไอ้โล้นคว้ากระบองเหล็กยืดหดได้ที่ข้างเท้า เปิดประตูรถแล้วกระโดดลงไปทันที

เคร้ง— เคร้ง— เคร้ง! กลุ่มนักเลงสวมไอ้โม่งกระโดดลงจากรถ เดินตามหลังไอ้โล้นมุ่งหน้ามาอย่างดุดัน

"เกิดอะไรขึ้น?" รถเบนท์ลีย์ที่เซี่ยหงนั่งเพิ่งขับออกมาจากลานจอดรถใต้ดิน และเห็นเหตุการณ์นี้พอดี

ในตอนนั้น แขกส่วนใหญ่กลับกันไปหมดแล้ว บางคนพยายามจะแจ้งตำรวจ แต่กลับพบว่าบริเวณรอบๆ มีเครื่องรบกวนสัญญาณ ทำให้โทรศัพท์ไม่สามารถโทรออกได้เลย

"ที่แท้ก็คนของเหล่าเฉินนี่เอง..." เซี่ยหงได้รับข้อความจากเฉินจื้อเปียวส่งมาพอดี เธอจึงยิ้มออกมา "สั่งสอนไอ้เด็กนั่นซักหน่อยก็ดี จะได้เลิกอวดดี ไปกันเถอะ" เธอไม่ได้อยู่ดูต่อ เพราะยังมีธุระวุ่นๆ อีกมาก

ในขณะเดียวกัน หนิงเฉินและปู่หลานตระกูลเวินก็สังเกตเห็นกลุ่มนักเลงที่เดินดุ่มๆ เข้ามาเช่นกัน

"คุณปู่ ระวังค่ะ!" เวินชิงหลานรีบขวางหน้าเวินเยว่ไว้ พลางมองผู้มาเยือนด้วยความระแวดระวัง

"พวกแกเป็นใคร?" หนิงเฉินถามด้วยหัวคิ้วขมวด

"ใครน่ะเหรอ? เหอะ ก็คนที่มาจัดการแกไง!" ไอ้โล้นแสยะยิ้มพลางควงกระบองในมือเล่น

ทันใดนั้น ฉินเฟิ่นก็นำรปภ. หลายคนวิ่งออกมาจากประตูโรงแรม ขวางหน้าหนิงเฉินไว้ "น้องชาย รีบหนีไป! ตรงนี้พวกเรายันไว้เอง!!"

หนิงเฉินมองคนคนนี้อย่างงงๆ "นายเป็นใคร? ฉันรู้จักนายด้วยเหรอ"

"ฉันรู้จักนายก็พอแล้ว!" 

"โอย จะพูดมากทำไมเนี่ย รีบหนีไปสิ!" ฉินเฟิ่นพูดอย่างร้อนรน ในใจคิดว่าถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายเยี่ยสั่งไว้ นายคิดว่าฉันอยากจะมาปกป้องนายนักหรือไง?

"รนหาที่ตาย!" ไอ้โล้นแววตาเหี้ยมเกรียม "ลุย! อัดพวกมันให้ตาย!!"

นักเลงนับสิบคนกำลังจะพุ่งเข้าใส่ ทันใดนั้น ก็เกิดลมพายุหมุนและแสงจ้าสาดส่องลงมาในพื้นที่!

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังสนั่นหวั่นไหวอยู่บนท้องฟ้า

"เชี่ย? อะไรวะนั่น?" ไอ้โล้นเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง

ทุกคนต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่เวินเยว่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งมาปรากฏตัวเหนือตัวเมืองเนี่ยนะ?

"ลูกพี่ลูกพี่ มีคนโดดลงมา!" ลูกน้องคนหนึ่งที่ตาดีร้องตะโกนขึ้นมา

"ไร้สาระ!" ไอ้โล้นด่าเปิง แต่ทว่า กลับมีร่างสีดำพุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้า "ตึง!" เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างนั้นกระแทกลงบนลานกว้างหน้าโรงแรม

แผ่นหินปูนแตกละเอียด รอยร้าวลามออกไปไกลหลายสิบเมตร

"..." ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง ยกเว้นหนิงเฉิน

"หมอนี่หาเจอได้ยังไง?" หนิงเฉินเหลือบมองเข้าไปในห้องนักบินของเฮลิคอปเตอร์ พลางขมวดคิ้วในใจ

"นี่มัน... นี่มันซูเปอร์แมนเหรอวะ?" เฉินจื้อเปียวที่นั่งอยู่ในรถตู้ เห็นคนโดดลงมาจากความสูงนับร้อยเมตร แทบจะทำตาถลนออกมานอกเบ้า

คนที่กระโดดลงมาคือชายร่างกำยำสวมเสื้อกั๊กสีดำ เขาย่อตัวแล้วกระโดดวูบเดียวสูงกว่าสิบเมตร ก่อนจะลงมาเหยียบพื้นดิน

ทุกคนยืนอึ้งมองตาม ไม่นานนัก เฮลิคอปเตอร์ก็ร่อนลงจอด ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสวมชุดโบราณเดินออกมาจากห้องโดยสาร

"นายน้อย!" ชายร่างกำยำเดินไปข้างกายเขาแล้วก้มศีรษะทำความเคารพ

ชายหนุ่มชุดโบราณเพียงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเขาก็รีบเดินตรงไปหาหนิงเฉินด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด

"คุณชายเยี่ย ใช่เขาจริงๆ เหรอ? เขาคือคนที่คุณชายตามหาเหรอครับ?" ฉินเฟิ่นวิ่งตามมา

เยี่ยกูโหลวพยักหน้าให้เขา แล้วตบไหล่เป็นการขอบคุณ

ตื่นเต้นเหลือเกิน! ตื่นเต้นสุดๆ ไปเลยเว้ย! ตามหามาสี่เดือนกว่า ในที่สุดก็เจอท่านผู้นี้จนได้! ครั้งนี้ ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องกราบเป็นอาจารย์เพื่อเรียนวิชาให้ได้!

"ท่านคือ... ทายาทตระกูลเยี่ย เยี่ยกูโหลว?" เวินเยว่จ้องมองชายหนุ่มชุดโบราณอยู่นาน ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"บังอาจ!" ชายร่างกำยำตวาดเสียงเข้ม

"ท่านปรมาจารย์... โปรดประทานอภัย!" เวินเยว่รีบถอยหลังไปสองก้าว พลางก้มตัวขอโทษ

"อะไรนะ? ปรมาจารย์?" เวินชิงหลานอ้าปากค้างจนแทบจะยัดแอปเปิ้ลเข้าไปได้ทั้งลูก

คนที่กระโดดลงมาจากเครื่องบินคนนี้ คือปรมาจารย์ด้านวรยุทธ์งั้นเหรอ?

"อาเถิง!" เยี่ยกูโหลวรีบตำหนิ "อยู่ต่อหน้าท่านเทพสงคราม ห้ามเสียมารยาท"

"รับทราบครับ นายน้อย" ปรมาจารย์นามเถิงค้อมตัวรับคำ แต่ยังคงใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองไปที่หนิงเฉิน

เด็กเมื่อวานซืนคนนี้น่ะเหรอ คือเทพสงคราม? เหอะ นายน้อยของเขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ หรือไม่ก็สมองกระทบกระเทือน

"ท่านผู้อาวุโส..." เยี่ยกูโหลวรวบรวมความกล้า

"นายทักคนผิดแล้ว" หนิงเฉินส่ายหน้าทำท่าจะเดินหนี

"ไม่ ผมไม่มีทางจำผิด ต้องเป็นคุณแน่ๆ!" เยี่ยกูโหลวเดินมาดักหน้าหนิงเฉิน พลางพูดด้วยความมั่นใจ "เต๋อชวน..."

"หุบปาก!" หนิงเฉินจ้องเขาเขม็ง "ถ้ากล้าพูดจาเลอะเทอะ ฉันจะบีบคอนายให้ตาย"

"..." เวินเยว่ยืนอึ้งไปทั้งตัวจนทำอะไรไม่ถูก

นี่คือคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ย ตระกูลอันดับหนึ่งในบรรดาเจ็ดตระกูลใหญ่เชียวนะ! หนิงเฉินกล้าดียังไงถึงพูดแบบนั้นออกไป??

ต้องรู้ก่อนว่า ตระกูลเยี่ยในฐานะตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนใต้ ไม่ได้มีปรมาจารย์เพียงแค่คนเดียวแน่นอน

ปรมาจารย์ตระกูลเถิงเมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวคิ้วก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที ขู่จะบีบคอนายน้อยต่อหน้าเขาแบบนี้ ไม่เห็นหัว "เถิงเถี่ยซาน" คนนี้เลยหรือไง?

"ได้ๆๆ ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้วครับ" เยี่ยกูโหลวมองออกว่าหนิงเฉินไม่อยากเปิดเผยตัวตน จึงพูดต่อว่า: "ท่านผู้อาวุโส ตรงนี้คนเยอะเกินไป พวกเราไปหาที่เงียบๆ คุยกันเถอะครับ" "อ้อ แล้วคนพวกนี้มาทำอะไรกัน?" เยี่ยกูโหลวใช้สายตาพยักพเยิดไปทางไอ้โล้นอาเตาและกลุ่มนักเลง

หนิงเฉินตอบเรียบๆ "ก็แค่พวกมดปลวกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเท่านั้นแหละ"

เยี่ยกูโหลวมองออกนานแล้วว่าคนพวกนี้มาหาเรื่อง สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นถมึงทึง "พวกแกช่างกล้าดีนัก อาเถิง จัดการพวกมัน!"

"ครับ นายน้อย" เถิงเถี่ยซานรับคำสั่ง พลางตวาดสายตาไปทางไอ้โล้นอาเตาและพวก

"แม่จ๋า!" เหล่านักเลงที่ใช้ชีวิตนักเลงหัวไม้ทั่วไปจะไปทนรับพลังกดดันจากสายตาของปรมาจารย์ได้ยังไง แต่ละคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แทบจะฉี่ราด รีบตะเกียกตะกายหนีออกจากลานกว้างไปคนละทิศละทาง

แต่ในวินาทีต่อมา เถิงเถี่ยซานสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง กระแสลมปราณสีขาวหม่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักเลงพวกนั้น

"อ๊ากกก—" นักเลงนับสิบคนถูกซัดจนลอยละลิ่วเหมือนถูกรถยนต์ที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงชนเข้าอย่างจัง บางคนไปค้างอยู่บนต้นไม้ บางคนทะลุกระจกรถ และบางคนก็ชนเข้ากับสิงโตหินหน้าประตูโรงแรมจนล้มคว่ำ พังพินาศไม่เหลือชิ้นดี

รถตู้ที่เฉินจื้อเปียวนั่งอยู่ กระจกบังลมหน้าถูกคนพุ่งชนจนทะลุมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาพอดี ทำเอาเขาตกใจจนร้องลั่นแล้วปีนจากที่นั่งคนขับไปขดตัวอยู่ที่เบาะหลัง

ไม่มีนักเลงคนไหนลุกขึ้นมาได้อีกเลย ทุกคนอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย

"นี่มัน... นี่คือ ปราณแท้!" "ปรมาจารย์! ปรมาจารย์ตัวจริงเสียงจริง!" เวินชิงหลานหายใจหอบสะท้านด้วยความสั่นเครือ

เธอเคยได้ยินคุณปู่บอกว่า เมื่อฝึกวรยุทธ์จนถึงขีดสุด จะสามารถกลั่นกรองปราณแท้ออกมาจากพลังภายในได้ ซึ่งเป็นพลังที่น่ากลัวอย่างยิ่ง สามารถสังหารศัตรูได้จากระยะพันก้าว!

ชายชุดดำคนนี้ เพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ก็เกือบจะฆ่านักเลงนับสิบคนได้ในพริบตา!