บทที่ 70 ของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้... เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการออก

มาถึงช่วงเวลาการมอบของขวัญอวยพร

แขกเหรื่อร่วมสามสิบชีวิตบนโต๊ะต่างทยอยนำของขวัญที่เตรียมมาออกมาแสดง

"ท่านผู้เฒ่าเวินครับ ได้ยินว่าท่านชอบดื่มชา ผมขอมอบใบชาต้าหงผาวอัดแท่งอายุร้อยปีชิ้นนี้เป็นของขวัญวันเกิดครับ" "ท่านผู้เฒ่าครับ ผมทราบว่าท่านชอบศึกษาลายพรรณอักษร สมุดรวมลายมือของหลิวชุนหลินเล่มนี้ผมเก็บสะสมมาหลายปี วันนี้ขอมอบให้ท่านครับ" "ท่านผู้เฒ่า..."

เวินเยว่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า พยักหน้าตอบรับไม่ขาดสาย โดยมีเวินชิงหลันคอยช่วยรับของขวัญเหล่านั้น ตระกูลเวินนั้นมั่งคั่งมาก ของขวัญมูลค่าหลักแสนหลักล้านเหล่านี้จึงไม่ได้ทำให้เวินชิงหลันตื่นเต้นเท่าใดนัก

ทันใดนั้น หลินเจียวหยางก็ลุกขึ้นยืน แล้วหยิบกล่องของขวัญออกมาจากข้างกาย

"ท่านผู้เฒ่าเวินครับ ผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เตรียมของขวัญไม่ค่อยทันเท่าไหร่" "โสมคนชิ้นนี้เป็นโสมป่าอายุกว่าร้อยปีจากเขาฉางไป๋ซาน ผมประมูลมาในราคาแปดล้านกว่าหยวน ท่านเป็นปรมาจารย์ในวงการยา รบกวนท่านช่วยดูให้ทีครับว่าเป็นของแท้หรือไม่"

ฮือฮา!

ผู้คนบนโต๊ะต่างตกตะลึง

โสมเขาฉางไป๋ซานราคาแปดล้านกว่าหยวน? นั่นมันแทบจะเท่ากับราคาคฤหาสน์หรูริมแม่น้ำในชิงโจวหนึ่งหลังเลยนะ แม้แต่นักธุรกิจอย่างเซี่ยหงหรือสวี่จิ่งซันก็ยังไม่กล้าทุ่มทุนให้ของขวัญขนาดนี้

"ซูเหยียน เขารวยมากเลย!" เจียงถังอุทาน "อืม ได้ยินว่าเขามีทรัพย์สินหลายพันล้าน แปดล้านสำหรับเขาคงเป็นแค่เรื่องจิ๊บๆ" สวี่ซูเหยียนตอบ

"ความหมายของฉันคือ... เขาจอมทุ่ม (โง่) สุดๆ เลยต่างหาก!" เจียงถังป้องปากหัวเราะคิกคัก

เวินเยว่ให้คนแกะกล่องออก โสมที่มีรูปร่างคล้ายกระสวยและมีรากยาวเป็นพิเศษดึงดูดสายตาแขกทุกคน หนิงเฉินเหลือบมองแวบหนึ่ง เขาได้กลิ่นอายของพลังปราณจางๆ จากโสมนั้น

แม้จะไม่ใช่ของปลอม แต่ปริมาณพลังปราณนั้นช่างน้อยนิดเหลือเกิน ไม่มีประโยชน์ต่อการรักษาอาการบาดเจ็บของเขาแม้แต่น้อย เขาจึงหมดความสนใจทันที

"ของแท้แน่นอน" ท่านผู้เฒ่าเวินสวมแว่นสายตาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหลินเจียวหยาง "คุณชายหลินมีน้ำใจมาก แต่โสมนี้ล้ำค่าเกินไป ฉันรับไว้เฉยๆ ไม่ได้หรอก" "เอาอย่างนี้ ชิงหลัน เดี๋ยวลูกจัดการโอนเงินคืนให้คุณชายหลินด้วย"

เวินชิงหลันยังไม่ทันพยักหน้า หลินเจียวหยางก็รีบปฏิเสธอย่างใจป้ำ: "ท่านผู้เฒ่าครับ ไม่ต้องจริงๆ ครับ นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยเท่านั้น" "บอกตามตรงครับ การกลับมาครั้งนี้ผมตั้งใจจะรุกเข้าสู่ธุรกิจยารักษาโรค ในอนาคตยังต้องขอให้ท่านช่วยชี้แนะอีกมากครับ"

ขณะที่เวินเยว่ยังคงลังเล หลินเฉวียนผู้เป็นพ่อก็พูดเสริมด้วยความซาบซึ้งว่า: "ท่านผู้เฒ่าครับ จริงๆ แล้วผมเคยเล่าเรื่องของคุณประธานเวินให้เจียวหยางฟัง พอนเขาได้ยินว่าโสมร้อยปีมีผลดีต่อ 'โรคนั้น' เขาก็ไม่เสียดายเงินเลยที่จะซื้อมันมา" "สรุปคือ นี่เป็นน้ำใจจากคนรุ่นหลัง ท่านรับไว้เถอะครับ"

เมื่อได้ยินคำว่า 'คุณประธานเวิน' แขกบนโต๊ะต่างมีสีหน้าแปลกๆ เวินชิงหลันเองก็มีแววตาเศร้าสร้อยวูบหนึ่งพลางก้มหน้าลงต่ำ

"ตกลง... เจียวหยางมีน้ำใจจริงๆ" เวินเยว่เลิกปฏิเสธและยอมรับของขวัญล้ำค่านั้นไว้

ส่วนหนิงเฉินก็ได้ทราบข้อมูลบางอย่างของตระกูลเวินจากการแอบฟังนินทาของสวี่ซูเหยียนและเจียงถัง

"เสี่ยวถัง เธอไม่รู้เรื่องนี้เหรอ?"

 "เวินหัว ลูกชายของท่านผู้เฒ่าเวิน ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสี่ปีที่แล้วจนกลายเป็นเจ้าชายนิทรา" 

"หุ้นของจี้ซื่อเย่าหยวนเลยตกลงฮวบฮาบ ตระกูลเวินก็ค่อยๆ ซบเซาลงเรื่อยๆ ทุกปี..." สวี่ซูเหยียนเล่าด้วยความทอดถอนใจ

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง" หนิงเฉินเข้าใจแจ่มแจ้ง มิน่าล่ะเขารู้จักตาแก่เวินมาตั้งนาน ไม่เคยได้ยินแกพูดถึงลูกชายเลยสักครั้ง

ทันใดนั้น เสียงที่น่ารำคาญของเซี่ยหงก็ดังขึ้น

"นี่ พ่อหนุ่มตระกูลหนิง แล้วเธอเอาของขวัญอะไรมามอบให้ท่านผู้เฒ่าล่ะจ๊ะ?" สิ้นเสียง ทุกสายตาก็พลันจับจ้องมาที่หนิงเฉินเป็นจุดเดียว

"คงไม่ได้มามือเปล่าหรอกนะ!" เซี่ยหงแสร้งทำเป็นตกใจพลางจีบปากจีบคอ "เป็นคนรุ่นหลังเหมือนกันแท้ๆ คุณชายหลินส่งโสมร้อยปีมูลค่าแปดล้าน แต่เธอมามือเปล่าเนี่ย... มันจะดูไม่ค่อยเหมาะสมมั้งจ๊ะ?"

บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที สวี่จิ่งซันและเฉียวจิ้งต่างรู้สึกเสียหน้า หลินเจียวหยางยิ้มนิดๆ ไม่พูดอะไรแล้วนั่งลง

"พอเถอะคุณนายเซี่ย" สีหน้าเวินเยว่เคร่งขรึมลง "ฉันเป็นคนบอกพ่อหนุ่มหนิงเองว่าไม่ต้องเตรียมอะไรมา แค่เขามางานฉันก็ดีใจแล้ว"

"อุ๊ย ท่านผู้เฒ่าคะ เด็กคนนี้เป็นอะไรกับท่านกันแน่คะ ท่านถึงได้ปกป้องเขาขนาดนี้..." เซี่ยหงบ่นอย่างไม่สบอารมณ์

"ใครบอกว่าผมไม่ได้เตรียมของขวัญมา?" ตอนนี้เอง หนิงเฉินที่จัดการอาหารเสร็จพอดีก็ใช้ทิชชู่เช็ดปากพลางเอ่ยขึ้นเรียบๆ

สายตาของทุกคนกลับมารวมที่เขาอีกครั้ง หลินเจียวหยางเองก็มองด้วยความสนใจ เขาอยากรู้ว่าไอ้หมอนี่จะเอาอะไรออกมาโชว์ จะล้ำค่ากว่าโสมของเขาหรือเปล่า?

หนิงเฉินหยิบกระดาษสีขาวที่ขยำจนยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า คลี่มันออก แล้วส่งให้เวินเยว่ดื้อๆ

"(???)" ทุกคนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว

อะไรเนี่ย? กระดาษแผ่นเดียวเนี่ยนะเป็นของขวัญ? หรือว่ามันคือเลขเด็ดงวดหน้า?

เวินเยว่รับกระดาษยับๆ นั้นมา กวาดสายตาดูสองสามทีแล้วถามอย่างงงๆ "ยามังกรสยบชีพจร? นี่คืออะไร?"

"ใบสั่งยาไง" หนิงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนดุเด็ก "คุณทำธุรกิจยาไม่ใช่เหรอ เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้"

"เป็นใบสั่งยาจริงๆ ด้วย..." เวินเยว่หัวเราะแห้งๆ

เสียงเย้ยหยันของเซี่ยหงดังขึ้นทันที: "ตลกตายละ เอากระดาษใบสั่งยามาหลอกเด็ก!"

"คุณน่ะรู้อะไร" หนิงเฉินแค่นเสียงเย็น "ใบสั่งยาของผมแผ่นนี้ มีมูลค่าสูงกว่าโสมกากๆ ของหมอนั่นไม่รู้กี่เท่า"

ได้ยินดังนั้น มุมปากของหลินเจียวหยางกระตุกยิกๆ แทบอยากจะด่าออกมา แต่เขายังรักษามาดผู้ดีไว้ได้ด้วยรอยยิ้มตามมารยาท

"คุณชายหนิง คุณจะขี้โม้เกินไปหน่อยมั้งครับ แค่ใบสั่งยาแผ่นเดียว ต่อให้เป็นตำรับยาโบราณที่สาบสูญไปแล้ว มันจะไปมีค่าสักเท่าไหร่กันเชียว?"

หนิงเฉินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: "ของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้... เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการออก"

หลินเจียวหยาง: "หึๆ" 

"ขี้โม้เก่งชะมัด!" แขกคนอื่นๆ รวมถึงสวี่จิ่งซันต่างพากันส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

ถ้าเป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้จริง ใครเขาจะเอามาแจกคนอื่นง่ายๆ แบบนี้?

ทว่าเวินเยว่กลับรู้ดีว่า หนิงเฉินอาจจะมีอาจารย์เป็นถึงระดับ 'ปรมาจารย์' (宗师)! เขาจึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะลองให้คนปรุง "ยามังกรสยบชีพจร" นี้ออกมาดู

ใบสั่งยานี้มาจาก 'แดนใต้สวรรค์' แม้หนิงเฉินจะปรับปรุงสูตรจนสรรพคุณลดลงไปกว่าครึ่งเพื่อให้ใช้สมุนไพรที่มีอยู่บนโลกได้ แต่มันก็ยังทรงพลังมหาศาล หากเวินเยว่มีตาถึง ในอนาคตเขาสามารถใช้ยาตัวนี้สร้างความมั่งคั่งได้นับแสนล้านหยวน!

และนี่คือ 'บททดสอบ' ที่หนิงเฉินมีให้ต่อตระกูลเวิน

หนิงเฉินไม่สนใจเสียงหัวเราะเยาะของแขกคนอื่น หลินเจียวหยางเริ่มมองหนิงเฉินเป็นเพียงตัวตลก และเริ่มสงสัยว่าเวินเยว่คงจะแก่จนเลอะเลือนไปแล้วถึงได้เชิญตัวตลกแบบนี้มาร่วมงานให้เสียบรรยากาศ

ในขณะนั้นเอง...

ภายนอกโรงแรมเถาฮวายเหวียน ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มปกคลุม

รถตู้หลายคันขับมาจอดนิ่งสนิท นักเลงนับสิบชีวิตถือแป๊บเหล็กพร้อมพรั่งนั่งรออยู่บนรถด้วยท่าทางดุดัน

"พี่เฉิน เราจะลงมือเมื่อไหร่ดีครับ?" ชายหัวโล้นดีดก้นบุหรี่ออกนอกหน้าต่าง

"ไม่ต้องรีบ ข้างในเขากำลังจัดงานวันเกิดท่านผู้เฒ่าเวินอยู่ รอให้ไอ้เด็กเปรตนั่นมันเดินออกมาเองก็ยังไม่สาย"

เฉินจื้อเปียวนั่งพ่นควันบุหรี่อยู่ที่เบาะคนขับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

ปัง! เขาชกเข้าที่พวงมาลัยอย่างแรง

"แม่ม่ง กล้าตีลูกชายกู เฉินจื้อเปียวคนนี้ มึงคงไม่รู้สินะว่ากูเคยคุมถิ่นไหนมาก่อน!" "อาเตา เดี๋ยวพอมันออกมา มึงสวมไอ้โม่งแล้วอัดมันให้ตายไปเลยนะ ตายไปกูรับผิดชอบเอง!"

ชายหัวโล้นแสยะยิ้ม "จัดไปครับพี่เฉิน"