บทที่ 69 เขาไม่ใช่คนดีอะไร

"คุณหนิงคะ"

ตอนนี้เอง เสียงที่แสดงถึงความเคารพของเวินชิงหลันก็ดังขึ้น "งานเลี้ยงช่วงค่ำใกล้จะเริ่มแล้วค่ะ พวกเราจัดที่นั่งระดับวีไอพีไว้ให้คุณ เชิญทางนี้ค่ะ"

หนิงเฉินตอบรับในลำคอ

จังหวะที่เดินผ่านสวี่ซูเหยียน เขาก็พูดขึ้นมาลอยๆ "เห็นแก่หน้าอาเฉียว ฉันขอเตือนเธอไว้อย่างหนึ่ง"

สวี่ซูเหยียนชะงัก "อะไร?"

"อยู่ห่างจากไอ้หลินเจียวหยางนั่นไว้ มันไม่ใช่คนดีอะไร"

ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ หนิงเฉินก็สาวเท้าจากไป ทิ้งให้สวี่จิ่งซันและเฉียวจิ้งมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจความหมาย

"ประหลาดคน!"

สวี่ซูเหยียนทั้งงงทั้งโมโห "ทำไม กลายเป็นว่ามีแค่เขาที่เป็นคนดีงั้นสิ? ไอ้คนเถื่อนบ้าพลัง เอะอะก็ใช้แต่กำลังตัดสินปัญหา!"

เมื่อเดินพ้นออกมา

เวินชิงหลันอดไม่ได้ที่จะหันมาถาม "หลินเจียวหยางเนี่ย ลูกชายของหลินเฉวียนใช่ไหมคะ?"

หนิงเฉินพยักหน้า "น่าจะใช่"

เวินชิงหลันเริ่มชินกับท่าทางแบบนี้ของเขาแล้ว เธอถามต่อ "คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ใช่คนดี?"

หนิงเฉินตอบสั้นๆ "กลิ่นคาวเลือด!"

เวินชิงหลันแปลกใจ "กลิ่นคาวเลือด? คุณจะบอกว่าหลินเจียวหยางคนนั้นเคยฆ่าคนเหรอ?"

หนิงเฉินพูดเรียบๆ "ไม่ใช่แค่เคยฆ่าคน แต่ฆ่ามาเยอะแล้วต่างหาก"

เวินชิงหลันมองด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ "จริงเหรอเนี่ย ทำไมฉันดูไม่ออกเลยสักนิด..."

หนิงเฉินหัวเราะ "กะอีแค่วิชาแมวสามขาอย่างเธอ จะไปมีสายตาคมจิกขนาดนั้นได้ยังไง?"

"คุณ!" เวินชิงหลันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

ในงานเลี้ยง แขกเหรื่อต่างเริ่มทยอยเคลื่อนย้ายไปยังห้องจัดเลี้ยงชั้นสอง หลินเจียวหยางเองก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้หลินเฉวียนผู้เป็นพ่อฟัง

"โฮ้? ในชิงโจวมีหนุ่มไฟแรงแบบนี้ด้วยเหรอ น่าสนใจดีนี่!"

หลินเฉวียนเป็นชายวัยห้าสิบกว่าที่ดูแลตัวเองดีมากจนดูเหมือนคนอายุสี่สิบต้นๆ เขาสวมสูทเนี้ยบ สวมแว่นกรอบบาง ดูเป็นผู้ดีมีสถาบัน

ไม่ไกลจากสองพ่อลูกตระกูลหลิน โทรศัพท์ของฉินเฟิ่นดังขึ้น เป็นสายจากคุณชายใหญ่ตระกูลเย่

"ฮัลโหล คุณชายเย่..."

ฉินเฟิ่นกดรับสาย วินาทีต่อมาหูแทบหนวกเพราะเสียงตะโกนปลายสาย

"เป็นเขา! ฉินเฟิ่น เป็นเขาจริงๆ!! ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันจะบินไปเดี๋ยวนี้เลย!!!" เสียงของเย่กูโหลวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"เอ่อ... โรงแรมเถาฮวายเหวียนที่ชิงโจวครับ..."

สิ้นเสียงฉินเฟิ่น เย่กูโหลวก็คำรามต่อ: "โรงแรมเถาฮวายเหวียน ดี! แกเฝ้าเขาไว้ให้ดีนะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"

ตู๊ด— ตู๊ด— ตู๊ด—

สายตัดไปแล้ว ฉินเฟิ่นยังยืนงง คนๆ นั้นเป็นใครกันแน่? ทำไมคุณชายตระกูลเย่ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้?

ห้องจัดเลี้ยงชั้นสอง

เวินเยว่จัดให้หนิงเฉินนั่งข้างกายเขา โดยมีตัวแทนจากตระกูลสวี่ ตระกูลหลิน และตระกูลใหญ่อื่นๆ นั่งร่วมโต๊ะเดียวกันรวมเกือบสามสิบคน

เวินเยว่ขึ้นไปกล่าวทักทายแขกบนเวทีตามมารยาทเล็กน้อย งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้น อาหารรสเลิศถูกลำเลียงมาเสิร์ฟ พร้อมกับสุราชั้นดีอย่างเหมาไถและอู๋เหลียงเย่ที่มีให้เห็นทุกจุด

"ได้ยินมาว่าน้องชายหนิงเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ ไม่ทราบว่ามาจากตระกูลแพทย์สำนักไหน ตระกูลซุนแห่งปินไห่ ตระกูลทังแห่งกูซู หรือตระกูลหลันแห่งจินหลิงล่ะ?"

ระหว่างจังหวะดื่มอวยพร หลินเฉวียนเจ้าบ้านตระกูลหลินยกแก้วขึ้นถามหนิงเฉิน เหล่าเศรษฐีและผู้มีอำนาจบนโต๊ะร่วมยี่สิบคนต่างหันมามองด้วยความสนใจ

"การแพทย์?" เวินเยว่และเวินชิงหลันปู่หลานต่างก็แปลกใจ หนิงเฉินเป็นผู้ฝึกยุทธพลังภายในไม่ใช่เหรอ? มีวิชาแพทย์ด้วยงั้นหรือ?

"ไม่มีความเห็น" หนิงเฉินคร้านจะเสวนากับเขา ยังคงใช้ตะเกียบคีบอาหารกินต่อไป

บรรยากาศบนโต๊ะพลันเงียบกริบจนน่าอึดอัด ตระกูลหลินก็นับว่าเป็นตระกูลใหญ่ในชิงโจว แต่คนหนุ่มคนนี้กลับไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด

"โย่! หยิ่งจังนะจ๊ะ พ่อหนุ่มน้อย หรือว่าจะมาจากเจ็ดตระกูลมหาอำนาจ หรือตระกูลผู้ดีในเมืองหลวงล่ะจ๊ะ? ถ้าอย่างนั้นพวกเราคงไม่มีวาสนาพอจะร่วมนั่งโต๊ะกินข้าวด้วยหรอกมั้ง" หญิงท้วมผมสีแดงไวน์คนหนึ่งพูดขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเหน็บแนม

มหาเศรษฐีในที่นี้ไม่มีใครไม่รู้จัก "เจ็ดตระกูลมหาอำนาจ" นั่นคือเจ็ดตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในทางใต้ แต่ละตระกูลมีประวัติศาสตร์นับพันปีและมีขุมกำลังที่น่าสะพรึงกลัว โดยมีตระกูลเย่แห่งปินไห่เป็นผู้นำ ส่วนตระกูลในเมืองหลวงนั่นยิ่งอยู่คนละระดับโลกไปเลย

"ถ้ารู้ตัวแล้วทำไมไม่รีบไสหัวไปล่ะ?" หนิงเฉินด่ากลับตรงๆ

"แกพูดว่าอะไรนะ!" หญิงท้วมโมโหจัด ตบโต๊ะดังปัง "ท่านผู้เฒ่าเวินคะ ท่านเชิญเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้มาเพื่อทำให้ทุกคนเสียบรรยากาศเหรอคะ?"

"คุณนายเซี่ย" เฉียวจิ้งเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา "คุณเป็นฝ่ายเริ่มเหน็บแนมเขาก่อนไม่ใช่เหรอคะ ลูกบุญธรรมของฉันยังไม่ได้ไปหาเรื่องคุณเลยนะ"

"คุณนายเฉียว พูดแบบนี้ได้ยังไงคะ ฉันก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง จะหาว่าเหน็บแนมได้ยังไง?" หญิงท้วมคนนี้ชื่อเซี่ยหง ทำธุรกิจเครื่องมือแพทย์และมีความร่วมมือกับตระกูลเวินมากมาย เธอเป็นเพื่อนสนิทของเฉินจื้อเปียวมาหลายปี จึงตั้งใจพูดจาไม่ดีใส่หนิงเฉิน

"น้องชายหนิงทำเกินไปจริงๆ นะครับ!" หลินเฉวียนที่เพิ่งเสียหน้าไปหมาดๆ ย่อมเลือกยืนข้างเซี่ยหง เขาขยับแว่นบนสันจมูกแล้วพูดอย่างไม่พอใจ "ทุกคนมาที่นี่เพื่ออวยพรวันเกิดให้ท่านผู้เฒ่าเวิน แต่น้องชายกลับทั้งตีคนทั้งด่าคน แบบนี้มันจะดูดีได้ยังไง?"

"ถ้ายังพ่นน้ำลายอีกคำเดียว ฉันจะอัดพวกแกทั้งคู่พร้อมกันเลย เชื่อไหม?" หนิงเฉินถือตะเกียบค้างไว้ พลางจ้องไปที่หลินเฉวียนและเซี่ยหง

"แก..." นักธุรกิจทั้งสองโกรธจนแทบจะระเบิดอารมณ์ด่าออกมา

"เอาละๆ พูดกันน้อยลงหน่อยเถอะ ทานข้าวกัน!" เวินเยว่เอ่ยปากในที่สุด เซี่ยหงและหลินเฉวียนจึงยอมนั่งลงอย่างฮึดฮัด

แต่เซี่ยหงยังไม่หยุด เธอหันไปมองหลินเจียวหยางที่นั่งฝั่งตรงข้ามแล้วยิ้มว่า "นี่คงเป็นลูกชายของท่านประธานหลินสินะคะ โอ๊ย... ช่างเป็นหนุ่มรูปงามที่มีสง่าราศีจริงๆ!"

"คุณนายเซี่ยชมเกินไปแล้วครับ" หลินเจียวหยางยิ้มรับ

"สมกับเป็นคุณชายตระกูลใหญ่จริงๆ ค่ะ มีมารยาทมาก ไม่เหมือนใครบางคน หึๆ..." เซี่ยหงปรายตามองหนิงเฉินก่อนจะเหน็บต่อ "คุณชายหลินคะ ได้ยินว่าอายุยังน้อยแต่สร้างฐานะได้หลายพันล้านแล้ว โอ๊ย! ทำเอาคนรุ่นเก่าอย่างพวกเราแทบไม่มีที่ยืนเลยค่ะ"

"ไม่หรอกครับ แค่โชคดีน่ะครับ" หลินเจียวหยางโบกมือรัวๆ

พอพูดถึงลูกชาย หลินเฉวียนก็ดูภูมิใจมาก แต่เขายังคงถ่อมตัวว่า "เจียวหยางก็แค่ฉวยโอกาสตามกระแสน่ะครับ ยังไม่นับว่าเป็นฝีมือที่แท้จริงอะไรหรอก"

"ท่านประธานหลินถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ!" นักธุรกิจหลายคนหัวเราะรับ

"อุ๊ย ท่านประธานหลินคะ ฉันว่าคุณชายของคุณกับลูกสาวท่านประธานสวี่เนี่ย ดูยังไงก็กิ่งทองใบหยกชัดๆ เลยค่ะ!" เซี่ยหงทำเหมือนค้นพบความลับสวรรค์ เธอชี้ไปที่หลินเจียวหยางและสวี่ซูเหยียนพลันทำท่าดีใจ "ดูสิคะ เหมาะสมกันราวกับเทพบุตรเทพธิดาเลย"

"คุณนายเซี่ยอย่าพูดเพ้อเจ้อสิครับ" หลินเจียวหยางเห็นสวี่ซูเหยียนหน้าแดงจึงรีบโบกมือ "ผมกับคุณหนูสวี่เพิ่งเจอกันวันนี้วันแรกเองครับ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรล่ะคะ? วันหลังค่อยๆ ทำความรู้จักกันไปก็ได้นี่นา" เซี่ยหงสวมบทแม่สื่อพยายามจับคู่ไม่หยุด หลินเฉวียนและสวี่จิ่งซันต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ

ทว่าเฉียวจิ้งกลับไม่ต้องการให้ลูกสาวกลายเป็นเครื่องมือในการเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจ เธอจึงตัดสินใจจบคุยเรื่องนี้ โดยหยิบกระเป๋าใบหนึ่งขึ้นมาจากข้างเท้าแล้วยิ้มให้พนักงานส่งให้เวินเยว่

"ท่านผู้เฒ่าเวินคะ นี่เป็นหินเลือดไก่แกะสลักที่ฉันฝากคนซื้อมาจากหลิ่งหนานเมื่อไม่นานมานี้ ขอมอบให้ท่านเป็นของขวัญวันเกิดนะคะ ขอให้ท่านมีอายุมั่นขวัญยืน สุขภาพแข็งแรงค่ะ"

ความสนใจของทุกคนพลันถูกดึงไปที่ของขวัญทันที สวี่ซูเหยียนที่กำลังขัดเขินกับคำพูดของเซี่ยหง เมื่อเห็นแม่ช่วยเปลี่ยนเรื่องได้สำเร็จก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่หลินเจียวหยางกลับยังคงมองเธออย่างอาลัยอาวรณ์ ในสายตาของเขา สวี่ซูเหยียนเป็นดั่งนกในกรงที่เขาพร้อมจะตะครุบไว้เรียบร้อยแล้ว