บทที่ 68 คุณหนิงคือแขกผู้มีเกียรติของตระกูลเวิน

“แย่แล้ว!” สวี่ซูเหยียนใจหายวาบ

“รปภ.! รปภ.!!”

เฉินจื้อหาวตะโกนเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ไม่ไกลทันที ก่อนจะชี้ไปที่หนิงเฉิน “มีไอ้บ้านนอกแอบลอบเข้ามามั่วกินมั่วดื่มอยู่ที่นี่ พวกคุณรีบไล่มันออกไปเดี๋ยวนี้!”

รปภ. สองสามคนมองหน้ากันด้วยความฉงน ก่อนจะรีบก้าวเท้าตรงเข้ามา

“ไอ้บ้านนอก?”

หลินเจียวหยางหันไปมองสวี่ซูเหยียนอย่างไม่เข้าใจ

สวี่ซูเหยียนรู้สึกอับอายขายหน้าเป็นที่สุด เธอถลึงตาใส่หนิงเฉินหนึ่งที ก่อนจะหันไปตวาด “เฉินจื้อหาว นายจะทำอะไรของนาย!”

“ทำอะไรน่ะเหรอ? งานแซยิดของท่านผู้เฒ่าเวิน เป็นที่ที่ไอ้กระจอกแบบนี้จะเดินดุ่มๆ เข้ามาได้ตามใจชอบหรือไง?” เฉินจื้อหาวแค่นเสียงเหอะ

“ที่แท้ก็ไม่มีหัวนอนปลายเท้านี่เอง...”

พอหลินเจียวหยางเข้าใจสถานการณ์ ในใจเขาก็รู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนเผลอกินแมลงวันเข้าไป รองเท้าหนังขัดมันวาววับของเขารีบขยับถอยห่างออกมาหลายก้าวทันที

ไม่นานนัก รปภ. ก็กรูเข้ามาล้อมหนิงเฉินที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาจัดการอาหารตรงหน้าต่อไป

“คุณครับ รบกวนขอดูบัตรเชิญหน่อยได้ไหมครับ?” รปภ. คนหนึ่งถามพลางขมวดคิ้ว

“ไม่มี” หนิงเฉินส่ายหน้า

“งั้นไม่ทราบว่าคุณเข้ามาได้ยังไงครับ?” รปภ. ถามต่อ

“เหอะ ก็แอบลอบเข้ามาน่ะสิ จะเข้ามาท่าไหนได้อีก?” เฉินจื้อหาวหัวเราะเยาะ

“ตาแก่เวินพาฉันเข้ามา” หนิงเฉินตอบตามตรง

“...” รปภ. ถึงกับพูดไม่ออก

แม้แต่ตัวแทนจากตระกูลสวี่ ตระกูลเฉิน หรือตระกูลหลินที่ยิ่งใหญ่เข้ามา ท่านผู้เฒ่าเวินยังไม่ปรากฏตัวออกมารับด้วยซ้ำ ไอ้เด็กนี่มันขี้โม้ไม่ดูตาม้าตาเรือจริงๆ

“ลากตัวออกไป!”

หัวหน้า รปภ. สั่งการ รปภ. สองคนรีบก้าวเข้ามาคว้าไหล่หนิงเฉินไว้คนละข้าง

เฉินจื้อหาวเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะที่มุมปาก

“หยุดนะ!”

แต่ในตอนนั้นเอง สวี่จิ่งซันและเฉียวจิ้งก็รีบตรงเข้ามา

เฉียวจิ้งดูจะโกรธมาก เธอลงมือผลักรปภ. สองคนนั้นออกไปทันที “พวกคุณทำอะไรกัน เขาเป็นลูกบุญธรรมของฉัน!”

“เอ๋? นี่มัน...”

หัวหน้า รปภ. จำเฉียวจิ้งได้ จึงรีบขอโทษขอโพย “ขอโทษครับคุณนายเฉียว พวกเราไม่ทราบจริงๆ ครับ”

“เสี่ยวเฉิน หลานมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกน้าสักคำล่ะ?”

สีหน้าของเฉียวจิ้งมีความกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย “คือ... น้าไม่ได้ตั้งใจจะไม่พาหลานมาด้วยนะ...”

“ไม่เป็นไรครับน้าเฉียว” หนิงเฉินยิ้มบางๆ เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว

“เอาละ เสี่ยวเฉิน ในเมื่อหลานมาแล้วก็นั่งอยู่นี่แหละ หาอะไรกินไป แต่อย่าเดินเพ่นพ่านไปทั่วล่ะ” สวี่จิ่งซันขมวดคิ้วสั่งสำทับ

สิ้นเสียงคำสั่งนั้นเอง

เพียะ! เสียงตบดังสนั่นก้องไปทั่วห้องโถงของโรงแรม

แขกเหรื่อนับร้อยในชุดสูทและชุดราตรีหรูหราต่างพากันหันขวับมามองเป็นตาเดียว

ร่างของเฉินจื้อหาวลอยละลิ่วราวกับตุ๊กตาเศษผ้าไปไกลกว่าสิบเมตร โครม! กระแทกเข้ากับโต๊ะอาหารล้มระเนระนาดไปหลายตัว

อาหารที่จัดวางไว้อย่างสวยงามราดรดไปทั่วตัวเขาจนกลายสภาพเป็นลูกหมาตกน้ำ บนพื้นยังมีซี่ฟันเปื้อนเลือดตกอยู่สองซี่

“??”

หลินเจียวหยาง สวี่ซูเหยียน และคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งกิมกี่

ไม่มีใครคาดคิดว่าหนิงเฉินจะกล้าลงไม้ลงมือในงานระดับนี้

สวี่จิ่งซันหลังจากหายช็อกก็ระเบิดอารมณ์ออกมา “หนิงเฉิน! นายทำอะไรของนาย!”

“ตบคนไง” หนิงเฉินดึงมือกลับมาช้าๆ

“นาย...”

สวี่จิ่งซันโกรธจนหน้ามืด ตามัว ร่างกายถึงกับเซถอยหลังไปเล็กน้อย

“แดดดี้!”

สวี่ซูเหยียนรู้ว่าพ่อเป็นโรคหัวใจจึงรีบเข้าไปพยุงไว้ ก่อนจะหันมาด่าลั่น “หนิงเฉิน นายเป็นบ้าหรือไงฮะ?”

หนิงเฉินไม่สนเธอ

ขณะที่เขากำลังชั่งใจว่าจะอยู่กินต่อหรือจะกลับดี พ่อของเฉินจื้อหาว มหาเศรษฐีวัยกลางคนพุงพลุ้ยก็ได้รับแจ้งจากคนรู้จัก “เถ้าแก่เฉิน ลูกชายคุณโดนอัดน่ะ รีบไปดูเร็ว!”

“ว่าไงนะ!?”

เฉินจื้อเปียวหน้าถอดสี รีบวิ่งถลาเข้ามา

เฉินจื้อหาวลูกชายสุดที่รักนอนกองอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขตาย เลือดไหลออกจากจมูก ปาก และหูพร้อมกัน ฟันหน้าหลุดไปสองซี่ สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนลาง

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

คุณหนูตระกูลรวยคนหนึ่งที่กำลังคุยเล่นอยู่ หันไปมองทางเฉินจื้อเปียวด้วยความสงสัย

“คุณชายฉิน ดูเหมือนเฉินจื้อหาวตระกูลเฉินจะโดนทำร้ายน่ะค่ะ”

ไฮโซสาวสวยคนหนึ่งตอบด้วยความประหลาดใจ “กล้าลงมือในงานแบบนี้เชียวเหรอ...”

“หืม?”

ฉินเฟิ่นมองเห็นใบหน้าของหนิงเฉิน แล้วพบว่าชายคนนี้ดูคล้ายกับรูปวาดที่เขาเคยเห็นถึงเจ็ดส่วน

“หรือจะเป็นเขา?”

ฉินเฟิ่นเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแล้วส่งไปให้คุณชายใหญ่ตระกูลเย่ที่อยู่ที่เมืองปินไห่

ในขณะนั้น เฉินจื้อเปียวหลังจากโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินเสร็จ ก็เงื้อหมัดจะชกหนิงเฉิน!

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน กล้าตีลูกของกู เฉินจื้อเปียวคนนี้จะจัดการมึงให้ถึงที่สุด—”

“หยุดมือเดี๋ยวนี้!”

เสียงใสๆ เสียงหนึ่งดังแทรกวงล้อมออกมา

‘เพิ่งปลีกตัวไปแค่ห้านาที หมอนี่ก็ก่อเรื่องแล้วจริงๆ มิน่าล่ะคุณปู่ถึงกำชับให้ฉันคอยดูเขาไว้’

เวินชิงหลันปรายตามองเฉินจื้อหาวที่นอนอยู่บนพื้นพลางลอบถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“คุณหนูเวิน!”

เฉินจื้อเปียวกัดฟันกรอด ชี้หน้าหนิงเฉิน “ไอ้... ไอ้เด็กคนนี้มันตีลูกผมโดยไม่มีเหตุผล เรื่องนี้ตระกูลเวินต้องให้คำอธิบายกับผม!”

เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นดังก้องไปทั่วโถงชั้นหนึ่ง

ทุกคนต่างคิดว่าหนิงเฉินคงไม่รอดแน่

ทว่า เวินชิงหลันกลับปรายตามองหนิงเฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “คำอธิบาย? คำอธิบายอะไรกันคะ คุณหนิงคือแขกผู้มีเกียรติของตระกูลเวิน!”

เงียบ!

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดราวกับป่าช้า

แขกเหรื่อต่างคิดว่าหูฝาดไปเอง

แขกผู้มีเกียรติของตระกูลเวิน?

ไอ้เด็กคนนี้เนี่ยนะ??

“อะ... อะไรนะ...”

เฉินจื้อเปียวอึ้งไป เขาจ้องหนิงเฉินสลับกับมองเวินชิงหลันอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณหนูเวิน คุณ... คุณไม่ได้จำผิดคนใช่ไหม ไอ้เด็กนี่...”

เวินชิงหลันทำสีหน้าจริงจัง “ท่านประธานเฉิน กรุณาระวังคำพูดของท่านด้วยค่ะ”

เฉินจื้อเปียวลอบกลืนน้ำลาย “...”

มิน่าล่ะ ชายหนุ่มคนนี้ถึงกล้าลงมืออย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม

ที่แท้ก็มีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้นี่เอง

แขกคนอื่นๆ ต่างพากันคิดไปไกล

จะมีก็แต่ครอบครัวสวี่ที่ยังคงจมอยู่ในความมึนงงอย่างหาทางออกไม่ได้

“ซูเหยียน ฉัน... ฉันหูฝาดไปใช่ไหม”

เจียงถังถามเสียงซื่อ “คุณหนูใหญ่ตระกูลเวินบอกว่า พี่ต้าลี่เป็น... เป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลเวิน?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย”

สวี่ซูเหยียนพลันรู้สึกว่าเธอไม่รู้จักผู้ชายที่ชื่อหนิงเฉินคนนี้เลย

พอเธอนึกถึงคำพูดที่เขาบอกก่อนหน้านี้ มันเหมือนกับมีฝ่ามือล่องหนตบฉาดลงบนใบหน้าของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

“เสี่ยวเฉิน เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่จ๊ะ?”

เสียงถามจากเฉียวจิ้งดังขึ้น

สวี่ซูเหยียนแทบอยากจะยื่นหูเข้าไปแนบฟังให้รู้เรื่อง เธอสงสัยเหลือเกินว่าหนิงเฉินไปมีความสัมพันธ์กับตระกูลเวินตั้งแต่ตอนไหน

“ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีผมพอจะมีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง เคยรักษาอาการป่วยให้ตาแก่เวินน่ะครับ แกเลยชอบชวนผมมากินข้าวบ่อยๆ คุยไปคุยมาก็เลยกลายเป็นเพื่อนกัน” หนิงเฉินแต่งเรื่องโกหกหน้าตาย

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...” เฉียวจิ้งพยักหน้าเข้าใจ

เมื่อตอนเหตุการณ์เห็ดพิษที่โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล หนิงเฉินก็เคยบอกไว้ว่าเขามีความรู้เรื่องการแพทย์

แต่สิ่งที่คนตระกูลสวี่คาดไม่ถึงก็คือ ความรู้นั้นจะทำให้เขาถึงขั้นเป็นเพื่อนกับท่านผู้เฒ่าเวินได้ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างที่สุด

“เอ่อ... เสี่ยวเฉิน ถึงจะอย่างนั้นหลานก็ไม่ควรลงมือตีคนส่งเดชนะ วันนี้เป็นงานแซยิดแปดสิบปีของท่านผู้เฒ่านะ” น้ำเสียงของสวี่จิ่งซันอ่อนลงกว่าเดิมมาก

“อืม” หนิงเฉินแคะหูพลางตอบรับสั้นๆ

สวี่จิ่งซันเห็นท่าทางแบบนั้นก็รู้สึกขัดเขินอยู่ไม่น้อย จึงได้แต่เงียบไป

“พี่ต้าลี่ พี่สุดยอดไปเลยค่ะ!”

เจียงถังมองหนิงเฉินด้วยความชื่นชมระคนเทิดทูน ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับ

หนิงเฉินยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอเบาๆ

สวี่ซูเหยียนมองภาพนั้นแล้ว ในใจกลับรู้สึกวูบโหวงและเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก