บทที่ 67 ตระกูลเวินเชิญฉันมา

อีกด้านหนึ่ง

หลินเจียวหยางและสวี่ซูเหยียนแอด WeChat กันเรียบร้อย ทั้งคู่ต่างส่งยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย

"ได้ยินมาว่าคุณหนูสวี่ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เหรอครับ?" หลินเจียวหยางถามขึ้นลอยๆ

"ค่ะ มหาวิทยาลัยชิงโจว" สวี่ซูเหยียนขยับริมฝีปากตอบเรียบๆ "แล้วคุณล่ะคะ?"

"ผมเรียนจบจากเมืองนอกครับ ชื่อโรงเรียนอย่าไปพูดถึงมันเลย"

หลินเจียวหยางจงใจปกปิดชื่อมหาวิทยาลัยห้องแถวที่เขาเคยเรียน ก่อนจะถอนหายใจออกมา "อยู่เมืองไทย... เอ้ย อยู่ในประเทศดีที่สุดครับ ถ้าเลือกได้อีกครั้ง ผมคงไม่ไปอังกฤษหรอก"

สวี่ซูเหยียนกะพริบตาโตสวย "ทำไมล่ะคะ?"

ในใจหลินเจียวหยางอยากจะตอบว่า 'เพราะที่ชิงโจวมีสาวสวยอย่างคุณไงครับ' แต่เขารู้ดีว่ามุกเสี่ยวๆ แบบนั้นมันดูเลี่ยนเกินไป จึงยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า: "ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่อยู่ต่างถิ่นมันหาทานอาหารพื้นเมืองรสชาติคุ้นเคยไม่ได้เลย วันๆ กินแต่สเต็กกับแฮมเบอร์เกอร์จนจะอ้วกแล้วครับ"

"ฮ่าๆ นึกไม่ถึงเลยนะคะว่าคุณจะติดดินขนาดนี้"

สวี่ซูเหยียนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มของเธองดงามราวกับดอกไม้ผลิบาน

หลินเจียวหยางมองจนตาค้าง ในใจลอบคิดว่า 'ไม่นึกเลยว่าในชิงโจวจะมีสาวสวยระดับนี้อยู่ด้วย กลับประเทศมาคราวนี้คุ้มจริงๆ... ไม่ว่าจะยังไง ฉันต้องคว้าเธอมาครองให้ได้!'

"รับอะไรทานหน่อยไหมคะ?" สวี่ซูเหยียนสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของเขา จึงชวนคุยเปลี่ยนเรื่อง "เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้ค่ะ"

"ได้ครับ ขอบคุณมาก!" หลินเจียวหยางเกาหัวแก้เก้อ

ในวินาทีที่สวี่ซูเหยียนหันหลังกลับ สายตาของเขากลับควบคุมไม่อยู่ ลอบมองไปที่บั้นท้ายของเด็กสาวพลางลอบกลืนน้ำลาย

ประจวบเหมาะกับที่สวี่จิ่งซันและเฉียวจิ้งเดินเข้ามาพอดี ฝ่ายหลังสังเกตเห็นความหื่นกระหายในส่วนลึกของดวงตา "หนุ่มอนาคตไกล" คนนี้ได้อย่างแม่นยำ จนเธอต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่ชอบใจ...

หลังจากนั้น หลินเจียวหยางก็ขอตัวไปทักทายเพื่อนฝูงกลุ่มอื่นที่เดินเข้ามา สวี่ซูเหยียนจึงได้โอกาสปลีกตัวมาหาเจียงถัง

"เสี่ยวถัง ฉันจะบอกให้ เมื่อกี้ฉันเพิ่งรู้จักกับสุดยอดไฮโซรูปหล่อล่ะ!"

สวี่ซูเหยียนดูจะประทับใจในตัวหลินเจียวหยางไม่น้อย ใบหน้าสวยขึ้นสีระเรื่อ "คุณพ่อกับพ่อเขาก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันด้วย ฉันรู้สึกว่าความรักแสนหวานกำลังจะมาหาฉันแล้ว!"

เจียงถังคว้ามือนถือของสวี่ซูเหยียนมาเปิดดูหน้า WeChat ของหลินเจียวหยาง "เห็นโพสต์ย้อนหลังได้แค่สามวัน?"

เจียงถังแอบขมวดคิ้ว เธอรู้ดีว่าพวกผู้ชายเจ้าชู้มักจะตั้งค่าแบบนี้เพื่อไม่ให้เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวมากเกินไปเวลาจะตกเหยื่อสาวๆ รายใหม่ แถมยังช่วยสร้างภาพลักษณ์ให้ดูน่าค้นหาอีกด้วย

"ซูเหยียน เธอเพิ่งรู้จักเขาเองนะ อย่าเพิ่งใจร้อนไป สวยๆ อย่างเธอไม่ต้องกลัวหาแฟนไม่ได้หรอก"

เจียงถังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ยังไงที่บ้านก็ยังมีพี่ต้าลี่คอยสำรองอยู่ทั้งคน รักษาท่าทีไว้หน่อย"

"เขาเนี่ยนะ?"

ความคาดหวังบนหน้าสวี่ซูเหยียนเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามทันควัน "พักก่อนเถอะ เขากับหลินเจียวหยางน่ะ คนหนึ่งอยู่บนฟ้า อีกคนอยู่บนเหวชัดๆ"

"โหย เธอพูดเกินไปหรือเปล่า"

เจียงถังเท้าสะเอว "ฉันว่าพี่ต้าลี่ก็ดีออกนะ อย่างน้อยเวลาเจออันตราย เขาก็ปกป้องพวกเราได้!"

"เอ๊ะ? เสี่ยวถัง เดี๋ยวนี้เธอเริ่มออกหน้าแทนหนิงเฉินแล้วนะ" สวี่ซูเหยียนแกล้งยิ้มล้อเลียน "สารภาพมาซะดีๆ ว่าแอบมีใจให้เขาใช่ไหม?"

"เปล่าซะหน่อย ฉัน... ฉันก็แค่เปรียบเทียบให้ฟังเฉยๆ"

เจียงถังไม่ยอมรับ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง "จริงด้วยซูเหยียน ของกินที่นี่ห่อกลับบ้านได้ไหมนะ ฉันอยากเอาไปฝากพี่ต้าลี่จัง"

"หึ ห่วงใยเขาขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีก!" สวี่ซูเหยียนค้อนใส่เพื่อนรัก

แม้หนิงเฉินจะเคยช่วยชีวิตครอบครัวเธอไว้ แต่ลึกๆ ในใจเธอก็ยังมองว่าเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มบ้านนอกคนหนึ่ง รู้สึกว่าถ้าเพื่อนรักของเธอต้องไปลงเอยกับหนิงเฉิน มันจะดูเป็นการเสียของไปหน่อย แต่ถ้าทั้งคู่รักกันจริง เธอก็พร้อมจะอวยพรให้

ในขณะนั้นเอง สายตาของสวี่ซูเหยียนเหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นตาในโซนบุฟเฟต์

เงาร่างนั้นกำลังสอยขนมหวานเข้าปากอย่างหิวกระหาย ดูแปลกแยกจากเหล่าคนดังในสังคมที่มัวแต่ยืนคุยอวดบารมีกันรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

"หนิงเฉิน??"

สวี่ซูเหยียนตัวแข็งทื่อ เธอสะกิดไหล่เจียงถังเบาๆ "เสี่ยวถัง ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า หนิงเฉินมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?"

"ว่าไงนะ?"

เจียงถังหันมามองตาม พอเห็นว่าเป็นใครใบหน้าสวยก็ฉายแววดีใจทันที "พี่ต้าลี่จริงๆ ด้วย! พี่ต้าลี่! ทางนี้ๆ!"

เธอโบกมือเรียกอย่างตื่นเต้น จนดึงดูดสายตาคนรอบข้างไม่น้อย ทำเอาสวี่ซูเหยียนรู้สึกอายขึ้นมานิดๆ

สวี่จิ่งซันและเฉียวจิ้งเองก็หันมองด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เข้าใจว่าหนิงเฉินมาปรากฏตัวในงานระดับนี้ได้อย่างไร

"เสี่ยวถัง" หนิงเฉินเงยหน้าขึ้นทักทาย ที่มุมปากยังมีคราบครีมติดอยู่

"พี่ต้าลี่ พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ!"

เจียงถังกระโดดโลดเต้นไปหยุดตรงหน้าหนิงเฉินราวกับกระต่ายน้อย

"ตระกูลเวินเชิญฉันมาน่ะ" หนิงเฉินตอบตามตรง

"ขี้โม้!" สวี่ซูเหยียนเดินตามมา กอดอกพลางมองหนิงเฉินด้วยสายตาเหยียดๆ "ตระกูลเวินจะเชิญนายมาได้ยังไง?"

"ทำไมจะเชิญไม่ได้ล่ะ?"

หนิงเฉินใช้ลิ้นเลียคราบครีมที่มุมปาก แล้วพูดเรียบๆ "ฉันกับผู้เฒ่าเวิน ก็พอจะนับว่าเป็นเพื่อนกันได้ล่ะมั้ง"

"..." สวี่ซูเหยียนคร้านจะด่า

ตระกูลเวินเคยเป็นมหาเศรษฐีระดับท็อปที่กุมอำนาจไปทั่ว แม้ช่วงหลังจะซบเซาลงบ้าง แต่ในชิงโจวก็ยังถือว่ายิ่งใหญ่มาก โดยเฉพาะเครือ 'จี้ซื่อเย่าหยวน' ที่เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ

หนิงเฉินที่เป็นแค่เด็กหนุ่มจากต่างอำเภอ จะไปเป็นเพื่อนกับท่านผู้เฒ่าเวินได้ยังไง คำว่า 'พอนับได้' ของเขามันดูจะเกินจริงไปไกลโข...

"คิกๆๆ..."

เจียงถังหัวเราะออกมา เธอเองก็คิดว่าหนิงเฉินขี้โม้ แต่แปลกที่พอเห็นหน้าเขา เธอกลับรู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

"คุณหนูสวี่ เพื่อนคุณเหรอครับ?"

ทันใดนั้น เสียงของหลินเจียวหยางก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"อ๊ะ คุณหลิน? เพื่อน... เปล่าค่ะ ไม่ใช่ เขาเป็นลูกชายของเพื่อนรักคุณแม่ฉันเอง"

สวี่ซูเหยียนไม่นึกว่าหลินเจียวหยางจะเดินกลับมาเร็วขนาดนี้ เลยตอบไปแบบอึกอัก

"อ๋อ..."

หลินเจียวหยางพยักหน้า ก่อนจะยื่นมือไปทางหนิงเฉิน "สวัสดีครับ ผมหลินเจียวหยาง"

เดิมทีเขากำลังคุยกับเพื่อนใหม่กลุ่มหนึ่งอยู่ แต่พอเห็นว่ามีผู้ชายเข้าไปใกล้สวี่ซูเหยียน ความรู้สึกหวงก้างก็ทำงานทันทีจึงรีบเดินตรงรี่เข้ามา

สิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจก็คือ หนิงเฉินไม่ได้รีบจับมือตอบทันที แต่กลับตักเค้กเข้าปากก่อนคำหนึ่ง แล้วถึงค่อยยื่นมือออกมาอย่างช้าๆ แถมยังทำหน้าตาเหมือนรำคาญเต็มทน

"หนิงเฉิน"

'หยิ่งชะมัด ไม่รู้ว่าเป็นทายาทตระกูลใหญ่จากไหน' หลินเจียวหยางลอบคิดในใจ

"นายช่วยมีมารยาทหน่อยได้ไหม!" สวี่ซูเหยียนอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่หนิงเฉิน

แต่หนิงเฉินไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่นิด เขาก้มหน้าจัดการขนมหวานตรงหน้าต่อ เพราะตอนที่ตาเฒ่าเวินพาเขาเข้ามา ได้บอกไว้ชัดเจนว่าของที่นี่ 'กินได้ตามสบาย'

"คุณหนิงดูจะหิวมากนะครับ ก่อนมาที่นี่ไม่ได้ทานอะไรมาเหรอ?"

หลินเจียวหยางเห็นหนิงเฉินกินอย่างมูมมาม จึงแกล้งยิ้มเยาะ

"ทานแล้ว แต่ยังไม่อิ่ม" หนิงเฉินตอบกลับไปตามมารยาท

"งั้นเหรอครับ..."

หลินเจียวหยางกำลังเดาว่าหนิงเฉินมีภูมิหลังยิ่งใหญ่แค่ไหนถึงกล้าทำตัวไม่เกรงใจใครในงานแบบนี้ ทันใดนั้น เพื่อนใหม่ที่เขาเพิ่งรู้จักก็เดินตรงเข้ามา

หนึ่งในนั้นพอเห็นหน้าหนิงเฉินก็ตาถลน "หนิงเฉิน! ไอ้บ้านี่มึงมาโผล่ที่นี่ได้ยังไงวะ!"

"คุณจื้อหาว คุณรู้จักเขาด้วยเหรอครับ?"

หลินเจียวหยางหันไปมองผู้มาใหม่ ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็น 'เฉินจื้อหาว' คุณหนูตระกูลเฉินที่เคยมีเรื่องกินแหนงแคลงใจกับหนิงเฉินมาแล้วถึงสองครั้งสองครา