บทที่ 66 หลินเจียวหยาง

"โย่ นึกว่าใคร ที่แท้ก็จอมยุทธ์หนิงนี่เอง"

หนิงเฉินเพิ่งเปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์เดินเข้าห้องรับแขก เสียงประชดประชันก็ดังลอยมาทันที

สวี่ซูเหยียนสวมชุดนอนเฮลโลคิตตี้ขนฟู นั่งอยู่บนโซฟา พลางใช้สายตาแปลกๆ สำรวจเขา

"เป็นโรคอะไรของเธอ"

หนิงเฉินเบะปาก เดินไปที่โต๊ะน้ำชาแล้วรินน้ำดื่มเอง ตอนนี้เขาไม่มีความรู้สึกเกร็งเวลาอยู่ในบ้านหลังนี้อีกต่อไปแล้ว

"พี่ต้าลี่! เรื่องวันนี้ฉันกับซูเหยียนได้ยินมาหมดแล้วนะ วีรบุรุษช่วยสาวงาม โคตรเท่เลย!"

เจียงถังทำหน้าเจ้าเล่ห์ วิ่งเหยาะๆ เข้ามาถามใกล้ๆ "สารภาพมาซะดีๆ พี่กำลังคบกับซูหว่านหว่าน ดาวคณะแพทย์อยู่ใช่ไหม?"

หนิงเฉินส่ายหน้า "เธอคิดมากไปเองแล้ว"

เจียงถังชูนิ้วเรียวสวยจิ้มไปที่จมูกเขา "แน่ะ! ยังจะมาปากแข็งอีก คราวก่อนฉันกับซูเหยียนเห็นเต็มสองตาว่าพี่กับซูหว่านหว่านไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน!"

"แค่กินข้าวด้วยกันก็นับว่าคบกันแล้วเหรอ?"

หนิงเฉินพูดอย่างระอา "งั้นพวกเราก็กินข้าวด้วยกันตั้งกี่ครั้ง สรุปพวกเธอสองคนก็เป็นแฟนฉันหมดเลยสิ?"

"ถุยๆๆๆ!"

สวี่ซูเหยียนทำท่าเหมือนเจอเรื่องอัปมงคล รีบด่าทันควัน "หนิงเฉิน! ถ้านายกล้าพูดเพ้อเจ้ออีก ฉันจะบอกคุณแม่ว่านายเอาเปรียบฉันกับเสี่ยวถัง!"

"ไม่อยากจะเอาเปรียบพวกเธอหรอก"

หนิงเฉินเบะปาก แล้วเดินดุ่มๆ กลับเข้าห้องนอนตัวเองไป

"ชิ วางท่าสูงส่งอยู่เรื่อย เสี่ยวถัง เธอว่าเขาเป็นแบบนี้จริงๆ หรือว่าแค่แสร้งทำกันแน่?" สวี่ซูเหยียนเหลือบมองประตูห้องนอนหนิงเฉิน

ด้วยรูปร่างหน้าตาอย่างเธอกับเสี่ยวถัง ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจเสมอ แต่ปกติเวลาอยู่ที่บ้าน ต่อให้เธอใส่กางเกงขาสั้นกุดแค่ไหน หนิงเฉินก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองพวกเธอเลยสักนิด

บางครั้ง สวี่ซูเหยียนถึงกับสงสัยว่าหนิงเฉินยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?

"ฉันว่านะ..." เจียงถังหัวเราะคิกคัก "พี่ต้าลี่แสร้งทำชัวร์!"

ภายในห้องนอน หนิงเฉินได้ยินบทสนทนาลับหลังของสองสาว มุมปากก็ผุดรอยยิ้มเหนื่อยหน่าย

ในสายตาของตาแก่ที่ใช้ชีวิตมาสองพันปีอย่างเขา ไม่ว่าสวี่ซูเหยียน เจียงถัง หรือซูหว่านหว่าน ก็เป็นแค่เด็กน้อยเท่านั้น เขาไม่มีความสนใจในเชิงชู้สาวเลยจริงๆ

เช้าตรู่วันอาทิตย์

หนิงเฉินถูกเสียงโทรศัพท์จากเวินเยว่ปลุกขึ้นมา

"ฮัลโหล มีอะไร?" เขาถามด้วยน้ำเสียงติดจะโมโหที่โดนขัดจังหวะการนอน

"พ่อหนุ่มหนิงคงจะงานยุ่งจนลืมไปแล้ว วันนี้เป็นงานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของฉัน นายรับปากชิงหลันไว้แล้วว่าจะมา" เวินเยว่ไม่ได้ถือสา กลับพูดอย่างอารมณ์ดี

"อ๋อ... งานแซยิดแปดสิบปีเหรอ รับทราบ" หนิงเฉินนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องนี้จริงๆ จากนั้นเขาก็วางสายแล้วนอนต่อ

เมื่อคืนต้องแบกสวี่ซูเหยียนกับเจียงถังเล่นเกมจนถึงค่อนคืน ตัวถ่วงสองคนนั้นทำเอาเขาเพลียไม่น้อย

ตอนตื่นมาช่วงเที่ยง เขาพบว่าบ้านเงียบกริบ สวี่ซูเหยียนกับเจียงถังหายตัวไปแล้ว ปกติเวลานี้พวกเธอควรจะยังนอนอุดอู้อยู่แท้ๆ

“พี่ต้าลี่ ฉันกับซูเหยียนออกไปทำธุระข้างนอกเดี๋ยวหนึ่งนะ ในตู้เย็นมีกับข้าว พี่อุ่นกินเองนะจ๊ะ”

นี่คือข้อความที่เจียงถังส่งมาหาเขาตอนแปดโมงเช้า

หนิงเฉินเห็นแล้วในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมานิดๆ การอยู่ที่นี่สักสี่ปีดูท่าจะเป็นความคิดที่ไม่เลวเหมือนกัน

ช่วงบ่าย ณ โรงแรมเถาฮวายเหวียน

รถหรูจอดเรียงราย แขกเหรื่อหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย วันนี้เป็นงานวันเกิดปีที่แปดสิบของท่านผู้เฒ่าตระกูลเวิน มหาเศรษฐีแห่งชิงโจว เหล่าชนชั้นสูงทั่วทั้งเมืองต่างก็มารวมตัวกันที่นี่

ตระกูลสวี่เองก็ไม่มีข้อยกเว้น สวี่จิ่งซันพาเฉียวจิ้งภรรยาสุดที่รัก และสวี่ซูเหยียนลูกสาวคนเก่งออกงานด้วยชุดจัดเต็ม เพื่อพบปะสังสรรค์ในแวดวงผู้ดี

"เฮ้อ ของอร่อยเยอะขนาดนี้ ถ้าพี่ต้าลี่อยู่ด้วยคงมีความสุขแน่ๆ"

เจียงถังเดินผ่านโต๊ะอาหารเลิศรสที่แทบไม่มีคนแตะ เธอหยิบองุ่นเข้าปากพลางถอนใจ ขนมหวานประณีต ไวน์ราคาแพง ผลไม้นำเข้า ทุกอย่างถูกจัดวางราวกับงานศิลปะบนโต๊ะ...

แต่แขกส่วนใหญ่มัวแต่ยุ่งกับการเข้าหาผู้มีอำนาจเพื่อหาลู่ทางทางธุรกิจ ไม่มีใครสนใจจะกินของพวกนี้ อย่างมากก็แค่หยิบซูชิสองชิ้นรองท้อง อีกอย่าง การกินอาหารมากไปอาจทำให้มีกลิ่นปาก ซึ่งถือเป็นมารยาททางสังคมที่สำคัญในวงการนี้

"ซูเหยียน พ่อจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือหลินเจียวหยาง"

สวี่จิ่งซันพาสวี่ซูเหยียนไปทำความรู้จักกับหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีคนหนึ่ง

เขายังหนุ่มมาก สวมสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ ส่วนสูงประมาณ 185 เซนติเมตร หน้าตาหล่อเหลาคมคาย ราวกับหลุดออกมาจากนิยายชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบ แม้แต่สวี่ซูเหยียนเห็นแล้วยังรู้สึกตะลึงไปชั่วครู่

จะบอกว่าชอบก็ยังไม่ใช่ แต่มันมีความรู้สึกประทับใจในครั้งแรกเห็น

"สวัสดีค่ะ" สวี่ซูเหยียนทักทายตามมารยาท

"คุณคือลูกสาวของคุณอาสวี่ใช่ไหมครับ? สวยสมคำร่ำลือจริงๆ"

หลินเจียวหยางเดินเข้ามาคว้ามือสวี่ซูเหยียนโดยตรง แถมยังทำท่าจะจุมพิตที่หลังมือเธอด้วย

"คุณ... คุณจะทำอะไรคะ?" สวี่ซูเหยียนรีบถอยหลังหนึ่งก้าว มองเขาด้วยสายตาระแวดระวัง แม้แต่เฉียวจิ้งที่อยู่ข้างๆ ก็แอบขมวดคิ้ว

"ขอโทษด้วยครับคุณหนูสวี่!"

หลินเจียวหยางเกาหัวอย่างเขินอาย "ผมเพิ่งกลับมาจากอังกฤษ เลยยังไม่ค่อยชินกับมารยาททางสังคมในประเทศ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับที่ผมเสียมารยาทไป"

"ไม่เป็นไรค่ะ" สวี่ซูเหยียนส่ายหน้า ในเมื่อเขาออกตัวแบบนั้นเธอก็ต้องให้เกียรติ

แต่สวี่จิ่งซันกลับไม่ถือสาเลยสักนิด แถมยังยกยอหลินเจียวหยางเสียยกใหญ่ "ซูเหยียน แอด WeChat กับเจียวหยางไว้สิ วันหลังจะได้ติดต่อกัน พ่อกับพ่อของเขาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นมัธยมกัน เห็นเขาหนุ่มๆ แบบนี้ จริงๆ เขามีทรัพย์สินนับพันล้านแล้วนะ แถมยังสร้างเนื้อสร้างตัวมาด้วยตัวเอง ไม่ได้พึ่งพิงทางบ้านเลย"

ทรัพย์สินหลายพันล้าน? สร้างตัวด้วยตัวเอง??

สวี่ซูเหยียนและเฉียวจิ้งต่างก็ตกใจ หลินเจียวหยางคนนี้ดูอายุแค่ 24-25 ปี จะเก่งกาจขนาดนี้ได้อย่างไร?

"คุณอาสวี่ชมเกินไปแล้วครับ ผมแค่โชคดีที่ได้เงินนิดหน่อยจากการเล่นคริปโทเคอร์เรนซี วันข้างหน้าถ้าตลาดไม่ดี ผมอาจจะขาดทุนยับเยินก็ได้" หลินเจียวหยางพูดถ่อมตัว "เทียบกับนักธุรกิจตัวจริงอย่างคุณอาไม่ได้หรอกครับ"

"ฮ่าๆๆ คนรุ่นใหม่นี่ถ่อมตัวจริงๆ!" สวี่จิ่งซันหัวเราะอย่างถูกใจ

แต่เฉียวจิ้งกลับนึกถึงข่าวชิ้นหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ที่ว่ามีนักเรียนนอกคนหนึ่งไปเปิดบริษัทคริปโตที่อังกฤษ แล้วหลอกเงินคนในประเทศไปหลายพันล้าน ทำเอาหลายครอบครัวถึงขั้นสิ้นเนื้อประดาตัว...

คงไม่ใช่ชายหนุ่มคนนี้หรอกนะ?

"จิ่งซัน มานี่หน่อยสิ" เฉียวจิ้งดึงตัวสามีออกมา

ก่อนไป สวี่จิ่งซันกำชับให้สวี่ซูเหยียนแอด WeChat กับหลินเจียวหยางไว้ แล้วถามภรรยาว่า "มีอะไรเหรอคุณ?"

"จิ่งซัน ฉันถามจริงๆ เถอะ คุณคิดจะจับคู่ซูเหยียนกับหลินเจียวหยางคนนี้เหรอ?" เฉียวจิ้งถาม

"ใช่สิ ทำไมเหรอ?" สวี่จิ่งซันตอบหน้าตาเฉย "ตอนนี้เจียวหยางเนื้อหอมมากในชิงโจว ใครๆ ก็จ้องเงินทุนหลายพันล้านในมือเขา อีกอย่างพ่อเขากับผมก็รู้จักกัน..."

"คุณกำลังจะผลักลูกลงกองไฟ!" เฉียวจิ้งตัดบทเสียงแข็ง "คุณเองก็ลงเงินในคริปโต ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะไม่ตามข่าววงการนี้ ไอ้เด็กคนนี้มันปั่นหุ้นเก็งกำไรในแถมยังพัวพันเรื่องฟอกเงิน ทำคนกระโดดตึกตายไปตั้งเท่าไหร่ คุณไม่รู้เหรอ?"

"เรื่องนั้นมันปกติ" สวี่จิ่งซันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "คริปโตมันมีความเสี่ยงสูง ช่วงตลาดหมีหลายปีก่อน ดาดฟ้าตึกก็มีคนไปยืนรออยู่เต็มไปหมดเหมือนกันนั่นแหละ"