บทที่ 65 สามแสนหยวน แลกกับขาหนึ่งข้างของหนิงเฉิน

ขณะที่กำลังคุยกัน เสียงของหนิงเฉินก็ดังขึ้นมาทันที

"พวกเธอสามคนมาทำอะไรที่นี่?"

ซูหว่านหว่านรีบเงยหน้าขึ้นแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา "หนิง... หนิงเฉิน นายเป็นยังไงบ้าง? หัวหน้าหลิวว่ายังไง?"

หนิงเฉินทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราว "ว่ายังไงอะไร?"

เจียงอิ่งเดินตามมาสมทบ "ก็พ่อของกวนเสี่ยวหมานมาที่โรงเรียนไม่ใช่เหรอ? หนิงเฉิน แล้วพ่อนายมาหรือเปล่า?"

สิ้นเสียงคำถาม ทีมแพทย์ของมหาวิทยาลัยในชุดกาวน์ขาวหลายคนก็วิ่งกรูเข้าไปในตึกอำนวยการ ไม่นานนักก็ช่วยกันพยุงคนเจ็บสองคนออกมา

คนเจ็บที่ว่าก็คือ กวนเหว่ยหมินและกวนเสี่ยวหมาน สองพ่อลูกนั่นเอง

โดยเฉพาะกวนเหว่ยหมินที่บาดเจ็บสาหัส ถึงขั้นต้องนอนมาบนเปลสนาม

เด็กสาวทั้งสามคนตาค้าง มองหนิงเฉินด้วยความหวาดกลัว

"หนิงเฉิน..."

แก้มซ้ายของกวนเสี่ยวหมานบวมเป่งจนหน้าเบี้ยว ขณะที่เธอถูกพยุงผ่านหนิงเฉินไป เธอจ้องมองเขาและซูหว่านหว่านด้วยสายตาอาฆาตแค้นราวกับจะฆ่าคนได้

ซูหว่านหว่านรู้สึกกลัวจนต้องขยับไปหลบข้างหลังหนิงเฉินตามสัญชาตญาณ

"ยังไม่เข็ดอีกเหรอ?"

หนิงเฉินถลึงตาใส่กวนเสี่ยวหมาน ก่อนจะเดินเข้าไปถีบเปลสนามของกวนเหว่ยหมินจนพลิกคว่ำ ส่งผลให้คนเจ็บกลิ้งหลุนๆ ตกบันไดลงไป

"หนิงเฉิน แกมันไอ้คนสารเลว!!"

กวนเสี่ยวหมานกรีดร้องเสียงหลง รีบวิ่งตามไปดูพ่อของตัวเอง

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ตกอยู่ในสายตาของหลีเสวี้ยนหมิงที่แอบดูอยู่หลังราวระเบียงชั้นสอง

"เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย..."

"ไอ้เศษเดนหนิงเฉิน อาศัยว่าตัวเองมีเส้นสายในโรงเรียนเลยกร่างขนาดนี้!!"

"มึงรอคอยดูเถอะ กูจะแฉมึง! ให้มึงได้ลิ้มรสพลังของโลกโซเชียลซะบ้าง!!"

หลังจากเดินออกมาจากตึกอำนวยการ

เจียงอิ่งและสวี่หรงลี่ต่างพากันขอตัวกลับก่อนอย่างรู้ความ เพื่อเปิดทางให้ซูหว่านหว่านและหนิงเฉินได้อยู่กันตามลำพัง

"หนิงเฉิน ถึงแม้ฉันจะพูดคำนี้มาหลายรอบแล้ว แต่ฉันก็ยังอยากจะบอกว่า... ขอบคุณมากนะ"

ซูหว่านหว่านเดินเคียงข้างหนิงเฉิน เธอทนไม่ไหวจนน้ำตาเริ่มไหลออกมา

เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่า ถ้าวันนี้หรือครั้งก่อนไม่มีหนิงเฉินคอยช่วยเหลือ เธอจะถูกกวนเสี่ยวหมานบีบคั้นจนไปถึงจุดไหน

"ฉันไม่ได้ช่วยเธอ ฉันแค่ไม่อยากอดกินชานมฟรีในวันหน้าก็เท่านั้น"

หนิงเฉินยังคงวางท่าเย็นชา ไม่แม้แต่จะชายตามองดาวคณะผู้แสนงดงามที่เดินอยู่ข้างๆ

"ถ้าเธออยากขอบคุณฉันจริงๆ ก็ไปคิดค้นชานมรสชาติใหม่ๆ มาเพิ่มซะ เพราะถ้าวันไหนฉันเบื่อขึ้นมา ฉันจะไม่ช่วยเธออีกแล้ว"

ซูหว่านหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้ายิ้มบางๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ

ผู้ชายคนนี้ ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ เลยนะ...

ทั้งคู่เดินเลียบทะเลสาบจำลองที่ทัศนียภาพงดงามไปได้สักพัก พอใกล้จะถึงประตูโรงเรียน ซูหว่านหว่านก็รวบรวมความกล้าตะโกนชื่อเขา "หนิงเฉิน!"

"อะไรอีก?" หนิงเฉินหันกลับมาอย่างรำคาญ

"คุณ... คุณมาเป็นแฟนฉันได้ไหม?"

ถึงแม้จะซ้อมพูดในใจมาหลายรอบ แต่พอเอาเข้าจริงซูหว่านหว่านกลับพูดผิด

เธอหน้าแดงแป๊ดไปถึงใบหู รีบแก้คำพูดพัลวัน "มะ... ไม่ใช่ ฉันหมายถึงให้ฉันเป็นแฟนของคุณ..."

"เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว"

หนิงเฉินปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

ซูหว่านหว่านเงียบไปทันที "คุณยังไม่อยากมีความรักตอนนี้ใช่ไหม ไม่เป็นไรนะ ฉันรอได้ รอจนกว่าคุณจะอยากมี..."

"ไม่ใช่ ฉันว่าเธอไม่สวย"

หนิงเฉินปฏิเสธอีกครั้ง และครั้งนี้เหตุผลมันตรงไปตรงมาจนน่าเจ็บปวด

"ฉัน..."

ซูหว่านหว่านถึงกับสงสัยในคุณค่าของตัวเองขึ้นมาทันที

ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนก็มีแต่คนชมว่าสวย และนั่นไม่ใช่คำชมตามมารยาท เพราะตั้งแต่มัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย ผู้ชายที่เธอเคยปฏิเสธไปมีไม่ต่ำกว่าแปดร้อยหรืออาจจะถึงพันคนด้วยซ้ำ

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนบอกว่าเธอ "ไม่สวย"!

ไม่รู้ทำไม เธอถึงนึกไปถึงดาวมหาลัยชิงโจว เด็กสาวที่ชื่อว่าสวี่ซูเหยียนขึ้นมา

"หนิงเฉิน คุณ... คุณชอบสวี่ซูเหยียนใช่ไหม?" ซูหว่านหว่านถามเสียงเบา

"หะ?"

เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาเต็มหัวหนิงเฉิน แต่เพื่อให้ซูหว่านหว่านตัดใจ เขาจึงจำใจเออออไป "ใช่ ฉันชอบสไตล์แบบสวี่ซูเหยียนนั่นแหละ"

"ฉันเข้าใจแล้ว"

ซูหว่านหว่านเงยหน้าสวยใสสไตล์บริสุทธิ์ของเธอขึ้น พยายามฝืนยิ้มอย่างสดใส "ไม่เป็นไรนะ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ ต่อไปฉันก็จะยังเอาชานมมาให้คุณทุกวัน จนกว่าคุณจะจีบสวี่ซูเหยียนติด"

"อืม"

ภายในโรงพยาบาล

กวนเหว่ยหมินตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือ เขารู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวไม่มีที่ไหนเว้นว่าง

"หนิงเฉิน ถ้ากูจัดการมึงไม่ได้ กูจะไม่ยอมใช้นามสกุลกวนอีกต่อไป!"

"ซี้ด..."

เขาฝืนความเจ็บปวดหยิบโทรศัพท์ข้างหมอนขึ้นมา แล้วกดโทรออก

"ฮัลโหล ลูกพี่เป้า!"

"สามแสนหยวน จัดการเด็ดขาไอ้เด็กคนหนึ่งให้กูที!"

อีกด้านหนึ่ง

บนดาดฟ้าของหมิงจ้วนคลับ เฉินจื่อเป้ากำลังถอดเสื้อฝึกยุทธอยู่

ตั้งแต่เขาได้ฝึก "วิชากายาโบราณ" บวกกับได้กิน "ยาชำระไขกระดูก" เขารู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งของตัวเองก้าวกระโดดขึ้นทุกวัน!

ถ้าเทียบกับเมื่อสามเดือนก่อน เขาแข็งแกร่งขึ้นไม่ต่ำกว่าสิบเท่า

พอได้รับสายจากกวนเหว่ยหมิน เขาก็แทบอยากจะหัวเราะออกมา

ตอนนี้กูเก่งระดับไหนแล้ว? ยังจะมารับงานกระจอกๆ แบบนี้อีกเหรอ?

"เถ้าแก่กวน ใครไปหาเรื่องคุณเข้าอีกล่ะ?"

"ช่วงนี้ผมยุ่งอยู่กับการฝึกยุทธ ไม่มีเวลาหรอก คุณส่งชื่อกับรูปถ่ายมา เดี๋ยวผมให้ลูกน้องจัดการให้" เฉินจื่อเป้าพูดเรียบๆ

"ได้ครับๆ ลูกพี่เป้า" กวนเหว่ยหมินรีบพยักหน้าหงึกหงัก

เขาได้ยินมาว่าช่วงนี้แก๊งสุยวเย่ภายใต้การนำของ "พี่หญิงเงิน"ได้ยึดครองพื้นที่ใต้ดินฝั่งตะวันตกไปกว่าครึ่งแล้ว

"ลูกพี่เป้า เรื่องนี้มันออกจะเหลือเชื่อไปหน่อย แถมยังน่าขายหน้าด้วย" กวนเหว่ยหมินรู้สึกเขินอายเล็กน้อย "ผมโดนเด็กนักศึกษาคนหนึ่งรุมสกรัมมาน่ะครับ"

คิ้วของเฉินจื่อเป้าขมวดมุ่น "นักศึกษา?"

กวนเหว่ยหมินตอบรับ "ครับ ไม่ใช่นักศึกษาธรรมดา ที่บ้านน่าจะมีเบื้องหลังไม่น้อย อยู่ใน ม.ชิงโจวนี่เรียกได้ว่าคุมได้เบ็ดเสร็จ ขนาดหัวหน้าภาคยังไม่กล้าหือ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่เสนอให้ถึงสามแสนหรอก"

ไม่รู้ทำไม เฉินจื่อเป้านึกถึงคนๆ หนึ่งขึ้นมาทันที

เขาถามต่อ "นักศึกษาอะไรมันจะเฟี้ยวขนาดนั้น ชื่ออะไรล่ะ?"

"หนิงเฉิน!"

กวนเหว่ยหมินเอ่ยชื่อออกมาสองคำ

จากนั้นปลายสายก็เงียบกริบไปทันที

"ลูกพี่เป้า?"

 "ฮัลโหล!"

 "ลูกพี่เป้า คุณยังอยู่ไหม?"

กวนเหว่ยหมินงงเป็นไก่ตาแตก ดึงมือถือออกมาดูหน้าจอ "แปลกจัง สัญญาณก็ปกตินี่หว่า"

ทางด้านเฉินจื่อเป้า เหงื่อกาฬไหลพลั่กด้วยความตกใจ

ปฏิกิริยาแรกของเขาคืออยากจะกดวางสายแล้วบล็อกเบอร์ไอ้ปัญญาอ่อนกวนเหว่ยหมินนี่ซะ!

แต่พอคิดไปคิดมา นี่มันเป็นโอกาสดีที่จะทำแต้มทำผลงานนี่หว่า

เขาจึงรีบพูดกับกวนเหว่ยหมินว่า "ฮัลโหล เถ้าแก่กวน เมื่อกี้สัญญาณไม่ค่อยดี ที่คุณบอกว่านักศึกษาคนนั้นชื่อหนิงเฉินใช่ไหม?"

กวนเหว่ยหมิน: "ใช่ๆ ชื่อหนิงเฉิน อยู่คณะแพทย์ ปี 2 ห้อง 2!"

เฉินจื่อเป้าพยักหน้า "โอเค เดี๋ยวผมรีบจัดคนไปจัดการให้ คุณโอนเงินมัดจำมาก่อนเลย"

กวนเหว่ยหมินดีใจจนเนื้อเต้น "ได้ครับ ได้เลยลูกพี่เป้า!"

เฉินจื่อเป้าวางสายแล้วรีบสวมเสื้อผ้าวิ่งลงข้างล่างเพื่อไปแจ้งเรื่องนี้กับหวังอิ๋นฮวา

หวังอิ๋นฮวาจึงรีบโทรศัพท์ไปรายงานเรื่องนี้ให้หนิงเฉินทราบตามจริง

"สามแสนหยวน แลกกับขาข้างหนึ่งของฉัน?"

หนิงเฉินหัวเราะ "ในเมื่อเขาเหี้ยมขนาดนี้ ฉันก็คงไม่ต้องเกรงใจแล้วล่ะ แจ้งตำรวจเถอะ"

"แจ้ง... แจ้งตำรวจเหรอคะ?" หวังอิ๋นฮวาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

"ก็ใช่น่ะสิ จ้างวานทำร้ายร่างกาย พฤติกรรมชั่วร้ายขนาดนี้ ก็ต้องให้กฎหมายลงโทษ"

หนิงเฉินพูดด้วยเหตุและผล "นี่มันศตวรรษที่ 21 สังคมเราอยู่ภายใต้กฎหมายนะ"

"...ค่ะ!" หวังอิ๋นฮวาได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ออก

"อย่าลืมรวบรวมหลักฐานให้ครบถ้วน แล้วจ้างทนายเก่งๆ มาด้วย เอาให้มันไปนอนเน่าอยู่ในคุกจนลืมวันลืมคืนไปเลยนะ" หนิงเฉินสั่งสำทับอีกประโยค ก่อนจะวางสายแล้วเดินเข้าวิลล่ากุหลาบอย่างสบายอารมณ์