บทที่ 130 พาหนะที่ส่งมาให้ถึงที่

เจ้าหมีดำออกตัววิ่งสุดฝีเท้า มันหันกลับมามองหนิงเฉินแวบหนึ่งแล้วยิ่งเร่งความเร็วขึ้นไปอีก นกแตกรัง สัตว์ป่าตื่นตระหนก มันไม่เข้าใจเลยว่า มนุษย์ที่เมื่อกี้ยังอยู่ห่างจากมันตั้งไกล ทำไมถึงตามมันทันได้ในพริบตาเดียว

หนิงเฉินก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกครั้ง คราวนี้เขาแซงหน้าเจ้าหมีดำไปแล้ว พร้อมกันนั้นเขาก็หมุนตัวกลับ เผชิญหน้ากับหมีดำที่กำลังวิ่งดาหน้าเข้ามาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น

"โฮก!" หมีดำคำรามก้อง หมายจะพุ่งเข้าชนให้กระเด็น

ทว่าในจังหวะที่หมีดำเข้าใกล้หนิงเฉินนั่นเอง หนิงเฉินก็ยกมือขึ้นแล้วสะบัดออกไปเบา ๆ

ตึง ตึง ตึง!