ตอนที่ 131

บทที่ 131: การปรากฏตัวของผู้อาวุโสเก๋อ

minibunny · 5,802 ตัวอักษร

หนิงเฉินตบหัวเจ้าหมีดำเบาๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทำให้ทุกคนขวัญผวา “ไสหัวไป”กลุ่มคนถอยร่นออกไปอย่างระมัดระวังด้วยใจที่สั่นเครือชายชราเคราแพะรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย รีบก้าวขึ้นมาด้านหน้า โชคดีที่ท่านปรมาจารย์ผู้นี้ไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์ซี้ซั้ว มิเช่นนั้นในวันนี้คงไม่มีใครรอดชีวิตไปได้เลย ชายชราเคราแพะรีบประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมแล้วกล่าวว่า “ผู้เฒ่าผู้นี้ขอกราบคารวะท่านปรมาจารย์ ตัวข้ามีนามว่าเฉินซง เป็นผู้ติดตามของตระกูลมู่แห่งหลิ่งหนาน ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่เมตตาไว้ชีวิต”“ไม่เคยได้ยินชื่อ” หนิงเฉินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนหลังหมีดำ “เหมยฉิว พวกเราไปกันเถอะ”ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง หมีดำตัวใหญ่ยักษ์ตัวนี้กลับกลายเป็นสัตว์พาหนะของเด็กหนุ่มคนนี้จริงๆเฉินซงทำได้เพียงถอนหายใจด้วยความจนใจ ไม่กล้าแม้แต่จะขวางทางหนิงเฉิน“นี่ นายอย่าเพิ่งไปสิ” มู่ปิงจู๋ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วรีบพูดขึ้น “ดูท่าทางนายเองก็กำลังจะไปเทือกเขาไอเหลาเหมือนกัน สู้พวกเราเดินทางไปด้วยกันดีไหม ฉันให้ค่าจ้างนายวันละหนึ่งล้านเลย”หนิงเฉินคร้านจะใส่ใจ เขาขี่เหมยฉิวค่อยๆ ลับตาไปจากสายตาของทุกคนมู่ปิงจู๋กระทืบเท้าด้วยความโกรธเกรี้ยว “หึ ก็แค่ขี่หมีได้ ทำเป็นหยิ่งไปได้ คนพูดด้วยก็ไม่ยอมพูดด้วย”“คุณหนู” เฉินซงปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก พลางยิ้มขมขื่น “ปรมาจารย์วัยเยาว์เช่นนี้จะไปจ้างงานส่งเดชได้อย่างไรกัน? เมื่อครู่คุณหนูวู่วามเกินไปแล้ว หากทำให้ท่านปรมาจารย์โกรธแค้น พวกเราคงไม่มีใครจบสวยแน่”“ก็แค่ปรมาจารย์คนหนึ่ง ตระกูลเราใช่ว่าจะไม่มีเสียหน่อย” มู่ปิงจู๋เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ใจนักเฉินซงส่ายหัวอย่างระอา แม้คุณหนูจะมีตำแหน่งสูงในตระกูลมู่ แต่เธอไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ จึงรู้เรื่องในโลกศิลปะการต่อสู้น้อยเกินไป เฉินซงจึงต้องอดทนอธิบายว่า “คุณหนูครับ แม้ตระกูลมู่จะมีปรมาจารย์ แต่คนที่อายุมากที่สุดก็เกินแปดสิบแล้ว ส่วนคนที่อายุน้อยที่สุดก็ล่วงเข้าห้าสิบปี แต่เด็กหนุ่มคนนี้อายุเพียงยี่สิบต้นๆ ความสำเร็จในอนาคตของเขานั้นไม่อาจประเมินค่าได้เลย”หากจะเทียบกันแล้ว ปรมาจารย์ในตระกูลมู่ยังไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะถือรองเท้าให้เด็กหนุ่มคนนี้เสียด้วยซ้ำ เฉินซงเติมประโยคนี้ในใจและไม่มีทางที่ปรมาจารย์วัยเยาว์จะปรากฏตัวออกมาอย่างไร้ที่มาที่ไป ภูมิหลังของเด็กหนุ่มคนนี้ย่อมเหนือกว่าตระกูลมู่แน่นอน“ก็งั้นๆ แหละ” มู่ปิงจู๋ยังคงไม่ยอมแพ้ เมื่อเห็นว่าหนิงเฉินหายลับไปแล้ว เธอจึงขมวดคิ้ววิเคราะห์ “ลุงเฉิน หมีตัวนั้นคือตัวเดียวกับที่จู่โจมฉันเมื่อคืน แล้วมันดันเป็นสัตว์พาหนะของหมอนี่ แถมหมอนี่ก็บังเอิญมาช่วยฉันไว้บนรถไฟอีก ลุงว่า... เจ้าหมีนั่นหมอนี่เป็นคนส่งมาหรือเปล่า? เรื่องเมื่อคืนเป็นละครที่เขากำกับเองเพื่อหาทางเข้าหาฉันใช่ไหม?”เฉินซงชะงักไปรายละเอียดเหล่านี้เขาไม่ทราบเรื่องมาก่อน“อีกอย่าง โลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง” มู่ปิงจู๋แค่นเสียงเย็นชา แสดงท่าทางราวกับผู้เฉลียวฉลาด “สองวันมานี้ฉันเจอเขาตลอด ถึงเขาจะปฏิเสธการจ้างงานของฉัน แต่ฉันมั่นใจว่าเป้าหมายของเขาคือฉันแน่นอน”“หรือไม่ เขาก็ต้องมีแผนการบางอย่างกับตระกูลมู่ การที่เขาปฏิเสธฉันถึงสองครั้งก็เพื่อจงใจยกระดับค่าตัวของตัวเองให้สูงขึ้นเท่านั้นแหละ”สีหน้าของเฉินซงเปลี่ยนไปทันที“คุณหนูโปรดระวังคำพูดด้วย อีกฝ่ายเป็นถึงระดับปรมาจารย์”มู่ปิงจู๋ไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด “ข้อสันนิษฐานของฉันสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว ถ้าเป้าหมายของเขาคือเทือกเขาไอเหลาเหมือนกัน เดี๋ยวเราต้องได้เจอกันอีกแน่ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ พวกเราก็แค่ตามหลังเขาไป ดูซิว่าเขาจะเล่นไม้ไหน?”เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินซงรีบห้ามปราม “คุณหนู ไม่ได้เด็ดขาด นี่เป็นเพียงการคาดเดาของคุณหนู หากไปทำให้เขาโกรธเข้าจริงๆ...”มู่ปิงจู๋ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แต่การเดินทางครั้งนี้ยังต้องพึ่งพาเฉินซง เธอจึงไม่กล้าใช้คำพูดรุนแรงนัก แล้วเปลี่ยนมายิ้มกล่าวว่า “ลุงเฉิน ลุงลองคิดดูสิ เขาขี่หมีไป หมีตัวใหญ่ขนาดนั้นย่อมทิ้งร่องรอยไว้แน่นอน พวกเราแค่ตามอยู่ห่างๆ ก็พอ มีเขาอยู่ข้างหน้าคอยเบิกทางให้ฟรีๆ พวกเราจะประหยัดแรงและลดอันตรายไปได้ตั้งเยอะ”แถมยังประหยัดเงินอีกด้วยในเมื่อเขาไม่รับงานจ้าง ก็ให้เขาทำงานให้ฟรีๆ ไปเลยเป็นไง?“ถ้าเขาไปคนละทางกับเรา เราก็ค่อยไปเอง แต่ถ้าต้องเข้าป่าไอเหลาไปด้วยกันจริงๆ ไม่ว่าเขาจะมีแผนการอะไรกับตระกูลมู่ ถึงตอนนั้นมูลค่าการใช้ประโยชน์ของเขาก็จะหมดลง และพวกเราก็จะสามารถระวังตัวได้ทันท่วงที”“คุณหนูช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก”เฉินซงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา แผนการนี้ช่างรัดกุมไร้ที่ติ มิน่าเล่าแม้คุณหนูจะอายุยังน้อยแต่กลับกุมอำนาจในตระกูลมู่ได้ ในขณะที่คนรุ่นเดียวกันทำได้เพียงขอเงินไปวันๆ และไม่มีสิทธิ์มีเสียงใดๆ ในตระกูลหลังจากปลีกตัวออกมา หนิงเฉินก็ออกล่าสัตว์อีกครั้ง ทั้งเขาและเหมยฉิวต่างอิ่มหนำสำราญก่อนจะออกเดินทางต่อพวกที่แอบเดินตามหลังมานั้น ย่อมไม่อาจหลบหลีกประสาทสัมผัส (สัมผัสวิญญาณ) ของหนิงเฉินไปได้หนิงเฉินเพียงแต่คร้านจะสนใจตราบใดที่พวกนั้นไม่มาขวางหูขวางตาเขาก็พอเพราะเปรียบเหมือนราชสีห์ที่กำลังก้าวเดิน โดยมีมดไม่กี่ตัวเดินตามหลัง ราชสีห์ย่อมไม่หันกลับมาเพื่อเหยียบมดเหล่านั้นให้ตายก่อนหรอกในขณะเดียวกัน ณ เมืองลั่วซันชายชราผู้มีท่าทางดั่งเซียนเหินเหินเดินทางมาถึงบ้านพักของครอบครัวลั่วลั่ว เมื่อเห็นชายชราคนนั้น สองสามีภรรยาก็รีบปรี่เข้าไปต้อนรับด้วยความตื่นเต้น “ผู้อาวุโสเก๋อ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ/คะ!”ผู้อาวุโสเก๋อดูเหนื่อยล้าจากการเดินทาง บนใบหน้ามีความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ขอโทษที ช่วงนี้ข้าติดธุระวุ่นวายไปหน่อย แต่การมาครั้งนี้ข้ามีข่าวดีครั้งใหญ่มาบอกพวกเจ้าด้วย ว่าแต่... ช่วงนี้อาการของลั่วลั่วเป็นอย่างไรบ้าง?”สองสามีภรรยาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟังผู้อาวุโสเก๋อถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “ค่อยยังชั่ว ถ้าแม่หนูลั่วลั่วเป็นอะไรไป ข้าคงกลายเป็นคนบาปแน่ๆ แต่การรักษาชั่วคราวนั้นเป็นเพียงแผนสำรอง ครึ่งเดือนมานี้ข้าตระเวนไปหาเพื่อนฝูงจนทั่ว ในที่สุดก็หาวิธีรักษาอาการความเย็นสุดขั้วในตัวลั่วลั่วให้หายขาดได้แล้ว ข้ามาที่นี่เพื่อจะพาลั่วลั่วไปรักษา”“เมื่อรักษาจนหายดีแล้ว ลั่วลั่วจะได้เติบโตขึ้นอย่างแข็งแรงและมีความสุข โดยไม่มีโรคภัยไข้เจ็บมาเบียดเบียนอีกต่อไป”

ปลดล็อกตอนนี้1.5

ซื้อครั้งเดียว อ่านซ้ำได้ตลอด

เข้าสู่ระบบเพื่อปลดล็อก

ตอนนี้รู้สึกยังไง?

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น

กำลังโหลดความคิดเห็น