บทที่ 133: อสรพิษยักษ์ที่บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจ

การนั่งบนหลังของเหมยฉิวที่มีอุ้งเท้าหนานุ่มเป็นเบาะรองนั่ง ย่อมสบายกว่าการที่หนิงเฉินต้องนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นดินโดยตรง

เขาเริ่มโคจรลมปราณอย่างต่อเนื่อง!

หนิงเฉินผ่อนลมหายใจออกยาวๆ และจมูกของเขาก็ขยับเบาๆ

ในทันใดนั้น หมอกพิษโดยรอบเริ่มถูกกวนให้หมุนวน และถูกหนิงเฉินสูดเข้าสู่ร่างกายสายแล้วสายเล่า หมอกควันที่เคยบดบังทัศนวิสัยเริ่มจางหายไปอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่า จนกระทั่งทัศนวิสัยเบื้องหน้ากลับมาแจ่มใสชัดเจน

เขาสูบกลืนจนกระทั่งพื้นที่หนองน้ำแห่งนี้ไม่มีหลงเหลือไอพิษแม้แต่เพียงนิดเดียว