บทที่ 134: เส้นชีพจรไฟ

พลังวิญญาณควบแน่นที่ปลายนิ้วชี้ ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนแสงตรงเข้าใส่ตำแหน่งเจ็ดนิ้วของงูน้ำ งูน้ำยักษ์เพิ่งจะขยับตัวทำให้น้ำแตกกระเซ็น เผยให้เห็นลำตัวมหึมาและอ้าปากกว้างเตรียมจะขย้ำ ทว่าตำแหน่งเจ็ดนิ้วของมันกลับถูกเจาะทะลุในพริบตา งูน้ำสูญเสียสิ้นแรงกำลัง สิ้นใจลงอย่างรวดเร็ว ร่างของมันร่วงหล่นลงสู่สระน้ำเย็น เลือดสีแดงฉานย้อมผืนน้ำจนแดงโพลนไปเป็นบริเวณกว้าง

"ยังไม่ทันได้เป็นแม้แต่ลูกครึ่งมังกร ก็กล้ามาสามหาวต่อหน้าข้า" 

"ใครให้ความกล้าเจ้าอ้าปากใส่ข้ากัน?"

 "หากยอมกบดานอยู่ในน้ำเงียบๆ ต่อไปอีกสักหลายร้อยปี หากมีวาสนาเจ้าอาจมีโอกาสกลายเป็นมังกรระดับต่ำ และกลายเป็นสัตว์อสูรขั้นพื้นฐานลมปราณ... ไฉนจึงรนหาที่ตายเช่นนี้?"

หนิงเฉินไม่ได้ปรายตามองมันอีกแม้แต่นิดเดียว เขาโดดลงบนโขดหิน ฝ่ามือปรากฏเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่ง ก่อนจะแทรกลงไปในเนื้อหินเพื่อขุดเอาดอกโลหิตน้ำแข็งออกมาทั้งราก