บทที่ 135: หางที่ตามมาข้างหลัง

เมื่อกลุ่มคนของพวกเธอเข้ามาถึงบริเวณสระน้ำเย็น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือซากงูยักษ์ที่ทอดร่างอยู่บนพื้น ศพขนาดมหึมาทำให้ทุกคนยืนอึ้งตะลึงงัน แม้แต่เฉินซงที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้มาหมาดๆ ก็ยังรู้สึกใจสั่นขวัญแขวน

เขาเดินเข้าไปตรวจสอบครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า: "เวลาตายไม่เกินหกชั่วโมง น่าจะเป็นฝีมือของปรมาจารย์วัยเยาว์คนนั้น"

พูดจบ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยแผลบนตัวงู หลังจากพินิจพิจารณาอยู่พักหนึ่ง เฉินซงก็มีสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม: "ไม่ครับคุณหนู พวกเราคงประเมินปรมาจารย์คนนั้นต่ำไปแล้ว ระดับพลังของเขา... ไม่ใช่แค่ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้แน่นอน"

มิฉะนั้น เขาไม่มีทางฆ่างูยักษ์ตัวนี้ได้ ลำพังแค่ระดับปรมาจารย์ เกรงว่าแม้แต่หนังงูนี้ก็ยังฟันไม่เข้าด้วยซ้ำ

ทว่าเจ้าอสรพิษตัวนี้ไม่เพียงแต่จะสิ้นใจ แต่มันยังมีร่องรอยของการถูกฉีกทึ้งกิน และหนังงูในส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดก็หายไปหนึ่งชิ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของปรมาจารย์วัยเยาว์คนนั้น