บทที่ 140: ฉันมีข้อเสนอแค่สองอย่าง

อาวุโสที่ถูกขานชื่อขยับตัวทันที คนที่เหลือต่างถอยหลังออกไปอย่างรู้ความ อาวุโสสองระเบิดหัวเราะเสียงดัง: “ก็ถูกของเจ้า จะได้ไม่เสียงานใหญ่ของนายน้อย”

อาวุโสสี่ซึ่งเป็นชายแก่รูปร่างผอมกะหร่อง เดินเข้าไปล้อมหนิงเฉินร่วมกับอาวุโสสองและอาวุโสห้า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก: “เจ้าหนู การได้ตายด้วยเงื้อมมือของพวกเราปรมาจารย์ทั้งสามคน ก็นับว่าเพียงพอให้เจ้าเอาไปภูมิใจได้แล้ว ถือว่าไม่เสียชาติเกิด แต่ชาติหน้าก็จำไว้หน่อยล่ะว่าต้องหัดเปิดหูเปิดตาให้กว้างกว่านี้”

การกล้ามากระตุกหนวดสำนักวูถือว่ารนหาที่ตายโดยแท้ ภายใต้การผนึกกำลังของปรมาจารย์ทั้งสาม ต่อให้เป็นมหาปรมาจารย์ ก็ยังไม่กล้าประมาท

ทว่าใบหน้าของหนิงเฉินกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่นิดเดียว เขายังคงกล่าวอย่างเรียบเฉย: “ฉันไม่มีความสนใจจะลงมือกับแมลงตัวเล็กๆ หรอกนะ ฉันมีข้อเสนอแค่สองอย่าง...”

“ในสำนักวู แกไม่มีสิทธิ์มาเสนอเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น ไอ้คนโอหัง ตายซะ!” อาวุโสห้าตะคอกเสียงหลง เปิดฉากโจมตีด้วยกระบวนท่าสังหารทันที หมัดทรงพลังพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย